تشخیص
بورلی جکسون . برگردان: هادی عظیمی
در طبقه پنجم یک بیمارستان، در اتاقی نشستهام و به عنکبوت کوچکی که پشت پنجره است، نگاه میکنم. عنکبوت به چارچوب چسبیده و زیر ضربههای باد این سو و آن سو میرود، اما با این حال تار مرتبی در گوشه شیشه میتند. میز تنومندی که روی آن خوابیده از چوب بلوط است، و درست مثل چشمهایش که به رنگ لوحی سنگی خاکستری است، و از بالای ملافه موجدار سفید پیداست، براق است. لبهای مرطوب و صورتی مرد آرام حرکت میکنند، با صدایی آرام دعا میخواند، مانند کشیشی تعمیددهنده که مرا به عقب تا بالای سر زیر آبهای تیره سرازیر میکند، تا اینکه دیگر نمیتوانم نفس بکشم. رو به جلو هجوم میبرم، روشنایی طلب میکنم، هوا را میمکم، و پدیدار میشوم. اولین چیزی که میبینم، پنجره است. عنکبوت که دستخوش باد به هوا برخاسته، روی یک رشته تنها تلوتلو میخورد. پاهای دراز و نحیفش از هم باز میشوند، خم میشوند، و بعد میافتد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.