|

فروخته‌شدن بلیت‌های میهمان بنیاد رودکی

«وی‌آی‌پی» شوستاکویچ ۲۰هزارتومان

امیر بهاری

یک محقق موسیقی به گیشه تالار وحدت مراجعه می‌کند و می‌خواهد بلیت کنسرت پاییزی گروه «تریو خیام» را تهیه کند. مرد جوانی، در پیاده‌رو مقابل گیشه، بلیتی که روی دستش مانده را به او می‌فروشد. مخاطب به داخل سالن رودکی می‌آید و متوجه می‌شود بلیت صندلی شماره شش ردیف اول یعنی ردیف «وی‌آی‌پی» را خریده است. روی بلیت هم اسم آقایی نوشته شده که از همکاران روابط‌عمومی بنیاد رودکی است. یک توضیح ضروری تالار رودکی به رقم اینکه اکوستیک بسیار خوبی دارد ولی به‌دلیل محدودیت تعداد صندلی، سالن چندان محبوبی برای اهالی موسیقی نیست. به‌تبع، تنها، آثار ویژه و خاصی در آن اجرا می‌شود، مثل کنسرت «گفت‌وگو» علی قمصری یا مجموعه اجراهای «هفته موسیقی کلاسیک تهران». ردیف اول این سالن که ویژه میهمانان است، ۱۹صندلی دارد. صندلی یک تا 9 متعلق به خود سالن است و صندلی ۱۰ تا ۱۹ هم برای میهمانان گروه. آغازی تکان دهنده در شب کنسرت «تریو خیام» مرد جوانی به بهانه اینکه دوستش نیامده بلیت اضافه‌ای را به محقق خوشنامی می‌فروشد. این محقق داخل سالن متوجه می‌شود بلیت ردیف اول را خریده است. یعنی یکی از بلیت‌های سهم بنیاد رودکی. از آنجا که تنها روزنامه‌نگار حاضر در سالن بودم، این دوست محقق به سراغم آمد و گفت به‌نظرم سوژه خوبی برای پیگیری است. بلیت پشت سربرگ «نخستین جشنواره مد و لباس فجر» چاپ شده بود. بلیت‌های میهمانان آن شب همگی پشت این سربرگ چاپ شده بودند. برای پیگیری با معصومه سهرابیان، مدیر محترم سالن رودکی تماس گرفتم. ایشان هم توضیح دادند که از ۹بلیتی که به سالن تعلق دارد، پنج‌بلیت به روابط‌عمومی تالار وحدت داده می‌شود تا به خبرنگاران اهدا شود و بلیت شماره شش ردیف‌یک هم جزو آن بلیت‌هایی بوده که به روابط‌عمومی داده شده است. با روابط‌عمومی تماس نگرفتم چراکه پیش از رسیدن به روابط‌عمومی بنیاد رودکی جواب سوالم پیدا شد. به یکی از همکاران زنگ‌زدم و پرسیدم آقایی به نام [...] در روابط‌عمومی بنیاد رودکی وجود دارد. پاسخ متاسفانه مثبت بود. در واقع بلیت‌فروش یا خود این آقا بوده است و یا کسی که این آقا بلیت را به او هبه کرده. این اتفاق را به آقای حسین سیفی، مدیر بنیاد رودکی تبریک می‌گویم چون شنیده‌ام که تیم روابط‌عمومی‌اش را خیلی دوست دارد و حاضر به رسیدگی به این اعتراض‌ها و انتقاد‌ها نیست. قصه تکراری مردی با کاپشن بهاری جالب اینکه برای کنسرت دیگری چند روز بعد از این اتفاق به تالار وحدت رفتم. از آنجایی که رفتار عجیب روابط‌عمومی بنیاد رودکی زبانزد روزنامه‌نگاران شده است، چند ماهی هست که برای گرفتن بلیت دیگر با روابط‌عمومی تماس نمی‌گیرم. می‌دانم که این کار را بسیاری از خبرنگاران دیگر هم انجام نمی‌دهند. منتظر بودم کنسرت‌گذار محترم به مقابل در تالار وحدت بیاید و بلیتم را بگیرم و به داخل بروم که مردی حدودا ۳۰ساله را دیدم. کاپشن بهاری کرم‌رنگی پوشیده بود. زن و شوهر میانسالی می‌خواستند از گیشه بلیت بگیرند ولی این دوست عزیز پیش‌دستی کرد. مرد میانسال پرسید که آیا بلیت بالکن سه را دارد و مرد «بلیت میهمان‌‌فروش» گفت نه، بلیت همکف «جای خوب» دارد. مرد میانسال هم گفت نه من می‌خواهم به اندازه بلیت بالکن سه پول بدهم، همکف گران است. مرد کاپشن کرم‌پوش هم گفت اشکال ندارد پول‌‌ همان بالکن طبقه سوم را بده. به‌نظر شما چگونه یک مرد خونسرد و بدون نگرانی راضی می‌شود بلیت ۶۰هزارتومانی را ۳۰هزارتومان بفروشد؟! من با دیدن این اتفاق کنجکاو شدم، و بلیت مرد میانسال را نگاه کردم. بلیت میهمان بود. مرد پول را گرفت. سوار موتور سی‌جی ۱۲۵‌اش شد و رفت. این یکی البته بلیت جایگاه خبرنگاران نبود. غیرانسانی‌ترین وجه این اتفاق آنجاست که یک محقق موسیقی که اتفاقا از دوستان گروه اجرا‌کننده است به نیت اینکه به سهم خود در رونق کنسرت این هنرمندان سهم داشته باشد به سمت گیشه می‌رود و در ‌‌نهایت یک بلیت میهمان که با یک تماس ساده می‌توانست به دست بیاورد را می‌خرد. یعنی درآمد یک نیت فرهنگی به جیب یک‌دلال در لباس فعال فرهنگی می‌رود. آیا در ابعادی وسیع‌تر این اتفاق در حوزه فرهنگ رخ نمی‌دهد و این اتفاق مشت نمونه خروار نیست؟‌ای کاش آقای مرادخانی و تیم مدیرانش به این مشت‌ها توجه داشته باشند، علی‌الحساب خروار‌ها پیشکش.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.