|

گلایه‌های رضا علیپور، تنها سنگنورد مدال‌آور ایران در جهان

با این شرایط شاید تا یک‌سال دیگر دوام بیاورم

رضا علیپور، سنگنورد جوان 19ساله است که چندی پیش در رقابت‌های جام‌جهانی چین، ایران را صاحب اولین مدال جهانی این رشته کرد. آن هم با کسب مدال ارزشمند طلا. او در فینال در رقابتی نزدیک با «کوکورین» سنگ‌نورد صاحب‌نام روسیه، در هایانگ چین با زمان شش‌ثانیه‌و۲۴صدم‌ثانیه قهرمان شد و رکورد سنگنوردی ایران در رشته سرعت را زد. علیپور بلافاصله بعد از این مسابقات در کاپ جهانی دیگری که در چین برگزار شد، شرکت کرد و توانست با کسب مدال نقره از این رویداد هم سربلند بیرون بیاید. ملی‌پوش کشورمان در مسابقات ووجی‌یانگ با رکورد شش‌ثانیه‌و۱۹صدم‌ثانیه بار دیگر رکورد ایران را بهبود بخشید تا در رده سیزدهم دنیا قرار بگیرد. مسابقات سنگنوردی جام‌جهانی کره‌جنوبی و چین اواخر مهر در حالی برگزار شد که به‌جز علیپور، فرناز اسماعیل‌زاده و داوود رکابی هم نمایندگان کشورمان در این رقابت‌ها بودند. سنگنوردانی که هر سه با هزینه شخصی خود و بدون هیچ امکاناتی عازم کره و چین شدند. در ادامه گفت‌وگوی «شرق» را با قهرمان سنگنوردی ایران و آسیا می‌خوانید. فکرش را می‌کردی با این امکانات محدودی که داشتی، قهرمان شوی؟ اگر بخواهیم از امکانات بگوییم، با این شرایطی که سنگنوردی ما دارد کسی اصلا نمی‌تواند مدال بگیرد. من هم که اولین مدال تاریخ سنگنوردی ایران را گرفتم فقط به پشتکاری بود که داشتم و هزینه‌هایی که از جیب خودم خرج کردم. بماند که 10سال است با عشق و علاقه سنگنوردی کردم اما این پنج‌ماه گذشته را شبانه‌روز تمرین کردم تا به هدفم برسم و بتوانم پرچم ایران را در دنیا بالا ببرم. سطح رقابت‌ها چطور بود؟ خیلی خوب بود. تمام قهرمان‌های دنیا و نفراتی که صاحب رنکینگ جهانی بودند، حضور داشتند. سنگنوردان روسیه، انگلستان، ژاپن و کره حریفان اصلی من در این رقابت‌ها بودند. البته این را هم بگویم که من در بین این نفرات، جوان‌ترین سنگنورد بودم. علت اینکه نتوانستی در مسابقات کره نتیجه بگیری چه بود؟ با توجه به اینکه ما در ایران سنسور نداریم، با آن آشنایی نداشتم. عدم آشنایی‌ام با این دستگاه در مسابقات کره، باعث شد که نتوانم نتیجه بگیرم و دوازدهم شدم. اما خدا را شکر در چین جبران کردم و علاوه بر اینکه مدال طلا گرفتم در تورنمنت جهانی دیگری که بعد از این رقابت‌ها برگزار شد هم توانستم یک مدال نقره دیگر بگیرم. در آسیا هم صاحب عنوان هستی؟ بله، در مسابقات آسیایی همدان و تهران مدال نقره گرفتم. در مسابقات سنگاپور هم شرکت کردم که نتوانستم به نتیجه‌ای برسم. آنطور که گفته می‌شود تو و دو ملی‌پوش دیگر سنگنوردی کشورمان با هزینه شخصی راهی چین و کره شدید؟ بله، من به‌شخصه 11میلیون از جیب خودم خرج کردم. فدراسیون هیچ کمکی به شما نکرد؟ نه، فدراسیون گفت امسال هیچ اعزامی ندارد و هر ملی‌پوشی که بخواهد در مسابقات برون‌مرزی شرکت کند با هزینه خودش برود. ما هم همین که دیدیم کارهای اعزاممان را در این شرایط درست می‌کنند، تصمیم گرفتیم با پول خودمان برویم. البته هیات سنگنوردی و اداره تربیت بدنی قزوین حدودا پنج‌میلیون به من کمک کردند اما به بچه‌های دیگر که از استان زنجان بودند هیچ کمکی نشد. الان که اولین مدال جهانی تاریخ سنگنوردی ایران را گرفتی چطور، هیچ پاداش یا کمک‌هزینه‌ای از طرف فدراسیون یا وزارت ورزش نگرفتی؟ نه، فدراسیون تنها گفته هزینه‌هایم را پرداخت می‌کند. فقط اداره ورزش و جوانان استان قزوین یک هدیه ناچیز داد. وضع مالی‌ات خوب است که خودت هزینه‌های تمرین و حضورت در مسابقات را می‌دهی؟ خودم که شغلی ندارم. پدرم همه هزینه‌هایم را تامین می‌کند که خدا را شکر وضعش بد نیست. پس اینطور که می‌گویی سنگنوردی ایران اصلا وضعیت خوبی ندارد؟ بله اصلا امکاناتی نیست. ما حتی یک دیواره استاندارد در کشور نداریم. این در حالی است که در تمام کشورها حداقل 20 تا 30 تا از این دیواره‌ها هست. ما وقتی به مسابقات خارج از کشور می‌رویم تازه با این دیواره‌ها آشنا می‌شویم. همین موضوع مهم‌ترین عاملی است که نمی‌توانیم مدال بگیریم. تا پیش از من چهارمی آقای محسن محمدی‌نژاد بهترین عنوان جهانی ما بوده است. رسیدگی فدراسیون چطور است؟ فدراسیون زیاد رسیدگی نمی‌کند. مسابقات کشوری که سالی یکی، دو بار برگزار می‌شود. اردوهایمان هم هر سری سه، چهار روز بیشتر نیست. مسابقات برون هم که به این شکل اعزام می‌شویم. با این شرایط که نمی‌شود ورزش حرفه‌ای و قهرمانی کرد. ولی باز هم خدا را شکر که کارهای اعزاممان را انجام می‌دهند. در حال حاضر استان قزوین نسبت به سایر استان‌ها استعدادهای بهتری در رشته سنگنوردی دارد. امیدوارم حداقل به‌دلیل اینکه من مدال جهانی گرفتم یک دیواره استاندارد در این شهر نصب کنند. با این شرایط تا کی می‌خواهی به این ورزش ادامه دهی؟ نمی‌دانم شاید نهایتا تا یک‌سال دیگر بتوانم دوام بیاورم. برنامه بعدی‌ات چیست؟ پنج‌ماه دیگر مسابقات جهانی است و هنوز معلوم نیست که مسوولان فدراسیون می‌خواهند برای این رقابت‌ها چه کار کنند. امیدوارم کمکم کنند که بتوانم به این مسابقات اعزام شوم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.