پرسه در خیابانهای سرد
ناهید کبیری
«کلمهها» مثل گنجشکهای بیقرار غروب اردیبهشت دور سرش پرپر میزدند و میل نوشتن شعر تازهای را در نوک انگشتهایش بارور میکردند. با اینکه آفتاب بیرمق صبح بر شانههاش نشسته بود گرم نمیشد. هیچوقت گرم نمیشد و بخارغلیظ رودخانه «تیمز» سایه او را در فضای وهمآلود پلی که دو خیابان اصلی را به هم میدوخت، مثل همیشه گم میکرد. تا به خانه برسد، آنقدر دیر شده بود که گنجشکها از خیالش پریده بودند و مداد بیثمر در میان انگشتانش به خوابی ژرف رفته بود. شاعر، تبعیدی کلمههایی بود که نه از تبار شعرهای آن روزهایش، بلکه از جنس دلتنگیها و حرف و سخنهای این زمانه، به غربت ابدی او مهر رسانهای زده بودند. حالا کار از «چهکنم»های 20سال پیش گذشته و خود را به عادتی ملالآور وانهاده است. عادت پرسهزدنهای روزانه در خیابانهای سرد سنگفرش، توقفی بیهدف پشت شیشههای رنگووارنگ فروشگاهها و بوتیکها و سینماها و شکلاتفروشیها با آن هیبت ستبر سالخورده، موهای بلند و محاسن انبوه، بیآنکه نگاه آشنای رهگذری، صدای سلامی، گرمای دستی، خندهای، یا پیامی... در نیمههای روز هوس نوشیدن قهوهای با بخاری معطر، او را به کافهای در همان نزدیکیها
میکشید و بر صندلی نرم و راحت همیشگی مینشانید تا ساعتها قطرهقطره به فنجانش لب بزند و او را با نیمه دیگر خود، برای ورقزدن یک روز باطلشده دیگر به خانه بفرستد. آپارتمان قدیمی شماره 1204 راهرویی بلند و پلههایی چوبی دارد. جیرجیر 12پله از زیر پاهایش لیز میخورد تا او را به پاگرد دوم برساند و دستهایش را برای پیداکردن دستهکلیدی که اغلب گم میکند، از این جیب به آن جیب فرو ببرد. کت و کلاه و کیفش را شلخته و بیحوصله اینجا و آنجا میاندازد و برای روشنکردن سیگاری که تمام روز خمارش بوده، کبریت میکشد. حالا فکر میکند یکی از سببهای دلتنگیاش برای وطن مثلا همان سیگارکشیدنهای آزادانه است. در تاکسی، در خیابان، در کافه، در رستوران، و دلچسبتر از همه در پایان آن جلسههای ادبی و شعرخوانیها و گپزدنها و چای نوشیدنها... خب، در اینجا هم البته تا چند سال پیش بارها از سوی هموطنان مهاجر، با هایوهوی و جاروجنجال و سروصدا برنامههایی برایش تدارک میدیدند. بلیت هم میفروختند و سالن را پر میکردند. اما بعد، تعداد آن جمعیت هیجانزده به زحمت میتوانست صندلیهای ردیف اول و دوم را پر کند. از او هم دیگر خسته شده بودند.
شعرهایش انگار از نفس افتاده بود. هیچ حرف تازهای برای مخاطب نداشت و از تکرار منظوم خبرهای دست دوم رسانهها فراتر نمیرفت.
دستهایش را به هم میمالد. این اتاق بیآفتاب هم که هیچوقت گرم نمیشود... از پشت پنجره خیابان خلوت پیداست و چند صنوبر که در مهغلیظ بعدازظهر فرورفتهاند. فکر میکند انگار همه دنیا او را فراموش کردهاند. آیا «تانیا» هم او را از یاد برده است و دعوتش را بعد از اینهمه وقت به یکی، دو فنجان چای گرم نخواهد پذیرفت؟ هیزمی در بخاری میاندازد و دستش به طرف تلفن میرود...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.