|

شک به جانم افتاده

امید بلاغتی

امان از تردید و شک. شنیده‌ایم می‌خواهند یک تکه از هرمزگان را بدهند به فارس. درواقع هنوز درست ملتفت نشدم یعنی چه؟! آیا هرمزگان کیک است که می‌شود یک تکه‌اش را داد به جای دیگری؟ قضیه، قضیه مهربانی جنوبی‌ها و تعارفات مرسومشان است و یکهو یکی تعارفی زده که این تکه مال شما آنها هم تعارف را رد نکردند؟! یک عده هم می‌گویند می‌خواهند فارس برسد به آب. خب این دیگر چطور ایده‌ای است؟! این‌همه راه برای رسیدن به آب، حتما باید یک تکه از هرمزگان را بهش نظر داشته باشند؟!
شک دوم این‌روزهایمان در مورد این جنبش «ما خوبیم همه بد هستند» است. آقا این جماعت منورالفکر در ایران سردمدار این جنبش سراسر غیرمدنی است. وااسفا. یعنی شما کمتر کتاب زندگینامه در این مملکت می‌خوانی که حول محور این تئوری نچرخد. از اول کتاب مصاحبه‌کننده می‌پرسد استاد نظرتان در مورد فلان چیز چه هست؟! آن استاد هم می‌گوید فلانی- که منظور یک آدم مهمی در تاریخ این مملکت است- پسر یا دختر بدی نبود اما کم‌خرد بود و بی‌سواد و نثرش هم در فلان کتابش مثل انشا بود. جل‌الخالق. خب چرا؟! نمی‌شود در این مملکت چند نفر آدم بزرگ باشند نه یک نفر؟! واقعا امکانش نیست؟! به‌خدا شک به جانم افتاده. تازه کشف کردم در این کتاب‌های زندگینامه یک خصلت دیگری هم هست به نام بت‌سازی. یعنی اینطوری است که مثلا در قسمت عکس چند تا عکس هست با این توضیحات: آن اَبَرمرد یا اَبَرزن در حال خوابیدن، آن اَبَرمرد یا اَبَرزن در حال غذاخوردن، به جان شما تردید به جانم افتاده شاید در آن عکس‌ها یا آن افعال مربوطه، رازی نهفته است که من نمی‌فهمم وگرنه در ظاهر که مثل همه آدمیزادهاست عکس و آن افعال. البته مریدان نکات باریک‌تر از مو می‌بینند. شک به جانم افتاده بروم مرید شوم تا ببینم این نکات باریک‌تر ز مو را. دوره‌های مریدشدن اگر سراغ دارید به ‌ایمیلم، میل بزنید. این‌دفعه واقعا با شما هستم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.