|

به بهانه اجرای «سنگ‌ها در جیبهایش»

پارسای پیروزِ صحنه

بهناز جعفری

کم‌کم داریم عادت می‌کنیم که وقتی کاری یا نمایشی از «پارسا پیروزفر» روی صحنه اجرا می‌شود، آن کار حتما کار خوبی خواهد بود. در سکوت خبری و از سفرهای طولانی و دور و دراز می‌آید و متنی زیبا و غنی انتخاب می‌کند و بی‌هیاهو و با تعداد محدود و محبوبی از بازیگران خوش‌اخلاق، کاری روی صحنه می‌برد ولی ناگهان می‌بینی آن کار می‌شود جزو معدود کارهایی که سال‌ها بعد هم در خاطرات می‌ماند و همیشه مطلوب توست. بی‌ادعا و تمیز و پروپیمان از هرجهت. همه‌جور مخاطبی را هم جلب و جذب می‌کند. شاید اغراق نباشد اگر بگویم که کم‌کم دارد مخاطبان کثیری را هم جلد می‌کند و عادت می‌دهد به کارهای خوبش. «خوب» انتخاب ساده‌ای است برایم، از میان هزاران کلمه قلنبه دیگر در این ترافیک تزهای عجیب‌وغریب و تعابیر و تفاسیر مد این‌روزها.
«پارسا پیروزفر» بازیگری است که به‌نظرم لاک‌پشتی عمل کرده، آرام و آهسته و پیوسته کار کرده و در لاکش تجربه‌های فراوانی اندوخته. بی‌حاشیه بوده و سختکوش. به‌موقع هم، خستگی در کرده و بی‌امان در تکاپو و تنوع نقش‌های متلون غرق نبوده. یادم می‌آید سال‌ها پیش که «هنر» یاسمینا رضا به روایت او اجرا شد و من نتوانسته بودم به دیدن آن کار بروم، اغرار می‌کنم که در دلم گفتم: «او هم آمده ناخنکی به تئاتر بزند و برود سراغ سینما و ماجراهایش.» ولی امروز با افتخار می‌گویم: «چه خوب که تئاتر این‌روزهایمان پارسای پیروزفری دارد.» پارسایی که پیروزی‌اش بر صحنه تئاتر را آسان به دست نیاورده ولی آسان می‌گیرد، اهل خلق سبکی نو یا مرید کارگردانی سوپرنو از آن‌سوها نیست. شیفته تجمل‌گرایی و اغراق در اجرا نیست، بریزوبپاش راه نینداخته و در مواجهه با همه مشکلات تئاترمان، سختکوش و سمج است. آرام و باسلیقه و بی‌موضع نسبت به اطرافیان است و همراهان خوبی هم دارد که همیشه و همیشه برای من یکی، غبطه‌برانگیزند؛ همراهانی مثل «رضا بهبودی» که هرگز به هیچ کاراکتر یا پرسوناژ یا شخصیت یا کارگردان یا گروه و شخصی حتی یک پاپاسی هم بدهکار نمی‌ماند، چون هم خودش را می‌چلاند و هم در جهت ایفای نقش، نقشش را جراحی می‌کند و بااخلاق‌ترین و محبوب‌ترین قلبی‌ست که این شب‌ها، زیر نور پروژکتور تئاتر ایران، به داشتنش مفتخریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.