آزمون نهایی فوتبال ایران
محمد حمیدی
درست در روزهایی که باید برای فوتبال ملیمان خوشحال و بهدلیل نمایش نوجوانانش در جامجهانی -بهویژه بازی برابر آرژانتین - به آیندهاش امیدوار باشیم؛ درست در روزهایی که باید بیش از همیشه به فکر تیمملی و نمایش خوبش در جامجهانی 2014 برزیل باشیم؛ درست در روزهایی که باید دست از کار و اندیشههای کهنه و بیثمر برداریم و افقی تازه برای فوتبالمان تصویر کنیم، درگیر هم هستیم و بهصورت هم چنگ میاندازیم. شاگردان علی دوستیمهر در جامجهانی نوجوانان نمایشی دیدنی و ستودنی داشتند که برای هزارمینبار به یادمان آورد این سرزمین چه اندازه استعداد دارد و کار و تلاش میطلبد؛ که چه استعدادها را با ندانمکاریها هدر دادهایم و چه فرصتهایی را به نابودی کشاندیم؛ که کار سازمانیافته و بابرنامه چه پیامدها و میوه و ثمرهایی بهبار میآورد؛ که قانون فوتبال در تمام دنیا یکی است و آن برنامهریزی و سرمایهگذاری و تلاش پیگیرانه است. مردان دوستیمهر دستاورد بزرگی را از امارات و آنسوی خلیج تا ابد پارس به ارمغان خواهند آورد و آن هم اینکه فوتبال ایران با برنامهریزی درست و سرمایهگذاری و توجه کافی میتواند دوستدارانش را خرسند و به آینده
امیدوار کند. باید قدر دوستیمهر و دوستیمهرهای فوتبال ایرانزمین را دانست و در روزی که میتوانند و میخواهند به آنها فرصت و امکان داد تا کاشف مهدی مهدویکیا و دیگرانی باشند که امروز به بودنشان و بروزشان میبالیم و از نبودشان و رفتنشان از فوتبالمان دلتنگیم. دوستیمهر و دیگر دلسوزانی از این دست سالهاست نشان دادهاند با جغرافیای فوتبال این سرزمین به خوبی آشنا هستند. او و دستیارانش هواداران قدیمیتر فوتبال را به یاد مرحوم پرویز دهداری انداختند. از آنسو بزرگان فوتبال ما، پیشکسوتان و کهنهکارانش به جان هم افتادهاند و هر روز در این روزنامه و آن مجله از خجالت هم درمیآیند، غافل از اینکه با این روش و منش جز تاراندن همین یک مشت هوادار ناچیز، چیزی بیشتر برای این فوتبال به بار نمیآید. روشن نیست داستان علی دایی و محمد مایلیکهن در کدام روز به پایان میرسد و این دو چه زمانی دست از ناسازگاری با یکدیگر برخواهند داشت. پیدا نیست که علی دایی چه زمانی دست از فریاد و اعتراض خواهد کشید. معلوم نیست هوادار فوتبال تا چه روز، هفته، ماه و سالی باید انتظار بکشد تا حاشیهها در فوتبال ایران جای خود را به متن بدهند و او بتواند
90دقیقه فوتبال ناب را از تیم محبوبش ببیند. ماندهام دایی و مایلیکهن با اینهمه اعتراض و نارضایی از این فوتبال ناسالم و ناپاک چرا دست از آن نشسته و بخت خود را در جای دیگری جستوجو نمیکنند. چرا روزی که میبریم همهچیز خوب است و روزی که شکست میخوریم همهچیز بد است. پرسپولیسهای متعصب چرا به سکوهای خالیتر از همیشه ورزشگاه آزادی نگاه نمیکنید؟ چرا از خود نمیپرسید آن هزاران تماشاگر یکی، دو دهه پیش کجا رفتهاند؟ چرا به مرگ فوتبالمان فکر نمیکنیم؟ چرا فقط خودمان و خودمان را نگاه میکنیم؟ کشمکشهای این روزهای فوتبال، فوتبالدوستان را به یاد پرویز دهداری انداخت. تیمملی فوتبال برابر تایلند روز کمفروغی داشت و تنها توانست سه امتیاز بازی را از آن خود کند. تماشاگران آن مسابقه در ورزشگاه آزادی به انتقاد از مسعود شجاعی و رحمان احمدی پرداختند غافل از اینکه خود بدانند دنبال چه هستند و از تیمملیشان چه میخواهند. تماشاگری که در سیوچند هفته لیگ، تنها اعتراض مربیان و بازیکنان باشگاه خود را دیده در روزی ملی هم تنها به همین کار میپردازد و داشتن نگاهی ملی را سراسر از یاد میبرد. فوتبال حرفهای که بخشی از درآمدزایی خود
را باید معطوف گیشه ورزشگاهها کند و از این راه هزینههایش را جبران کند آماتورتر از هر زمان دیگری اصلیترین دلیل وجودی و حامی خود را به دست خود از دست میدهد و رفتهرفته به آرامی در خود میمیرد. باید نشست و دوباره با خود اندیشید. باید اندیشمندانه برگزید: زیستن فوتبال را؛ یا کشتنش را؛ دوستیمهر را که امید را به فوتبال نیمهجان و در حال احتضار ما میدمد یا آنان که تنها خود را میبینند و با خودخواهی، مرگ فوتبال را به کمین نشستهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.