استاد
سوسن مقصودلو
- سلام استاد - سلام خانمخانما. چطوری؟ - به لطف شما بد نیستم. چه میکنید؟ - الان یا اصولا... - ... . - همین الان دارم یه مقاله میخونم درباره اینکه «چرا دیگر کتاب نمیخوانم». - مال کیه؟ - آرتور کریستال ترجمه احسان لطفی. - نشنیدم. - عنوان اصلی مقاله «آوای دوردست ورقهاست». - چه قشنگ. - بعله. بذار چند سطرشو برات بخونم؛ جالبه. - لطف میکنید. - «ممکن است به نظر خیلیها این اعتراف؛ چندان تکاندهنده نباشد اما برای کسی که لابهلای کتابها بزرگ شده، کسی که اولین دوستهایش کسانی بودند که میتوانسته درباره کتابها با آنها حرف بزند و کسی که... خسته شدی؟ - نه بفرمایید. داشتم گوش میدادم. - و کسی که نوشتن و خواندن و درسدادن کتابها برایش محترم و ناگزیر بوده است؛ بیعلاقه شدن به ادبیات دستکمی از دیگر عاشق نبودن ندارد.» - عاشق نبودن؟ - آره جالبه؛ میگه «عاشق بودن و بعد عاشق نبودن عملا بهمعنای تغییر بنیادین شخصیت است؛ ما نهتنها ارتباطمان را با دیگری از دست میدهیم بلکه در رابطه با خودمان هم چیزی را گم میکنیم. به یک روایت؛ هویت پیشینمان؛ کسی که سابق بودیم حالا دیگر وجود ندارد.» - و این نویسنده... - آرتور کریستال. -
ایشان چرا دیگر به ادبیات علاقه ندارند؟ - دلیلشو مفصل بررسی کرده. - اتفاقا الان داشتم با محمود تلفنی صحبت میکردم. - کدوم محمود؟ - همون که با هم دایی وانیا را کار کردیم. - خب. - تمام مثالهای ما از دایی وانیا بود. اصلا انگار هرآنچه را که قبلا فقط بلغور میکردیم الان جزو تجربیات خودمان شده. - جالبه. در یک جای این مقاله میگه؛ ما فقط کتابها را نمیخواندیم به آنها تبدیل میشدیم. ما کتابها را به درونمان میبردیم و همانطور که تو گفتی؛ اونم میگه «آنها را به سرنوشت خودمان تبدیل میکردیم.» - خیلی دوست دارم این مقاله را بخوانم و اینکه چرا الان دیگه به ادبیات علاقه نداره. - گفتم که مفصل توضیح داده؛ باید بخونی. راستی محمود چکار میکنه؟ - استاد برای همین زنگ زدم من نگرانشم. - چی شده؟ - حالش خوب نیست. آدمی با آنهمه استعداد بیکار و بیمصرف در خونه پدریاش به قول خودش روزارو میمالونه. - روزها را میمالاند. چه اصطلاح جالبی. نشنیده بودم. - خیلی غمانگیزه. - مگه زن و بچه نداشت؟ - داره با زنش متارکه میکنه. - خب از دست من چهکاری برمیآید؟ - میشه شما باهاش صحبت کنید. شاید از خر شیطان پیاده بشه. - هیهات. به قول نصرت
رحمانی از ما گذشت باید به ابر بیاموزیم تا از عطش نمیرد. باید به قفلها بسپاریم با بوسه گشوده شوند بیرخصت کلید. - جریان به این سادگیها نیست. - بله روزگار پیچیدهای است. - یعنی نمیشه کاری کرد؟ - جلو دو چیز را نمیتوان گرفت یک عشق، دو دعوا. - آخه گاهی حرفای یک شخص فهیم میتونه راهگشا باشه. - فهیم؟ پسرم میگه کل کتابخونه من در یک سیدی جا میگیره. - پسر منم میگه بهجای این نمایشهای بیسرانجام اگر یک پل عابرپیاده بسازید حداقل میدونید مردم از روش رد میشن و زیر ماشین نمیرن. - چه بامزه. پسرت چندسالشه؟ - 26سال. - عجب زمان زود میگذرد. - ... - رشته خودش فنی است؟ - بله. - چه کار خوبی کردی نذاشتی تئاتر بخونه. - شما فرمایشی ندارین. - سلام برسون. عنوان مقاله آوای دوردست ورقهاست. یادت نره.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.