|

دو روایت از تزریق هرویین و ابتلا به «اچ‌آی‌وی»

محمود 31ساله، سه‌سالی است که متوجه شده مبتلا به اچ‌ای‌وی است و از طریق تزریق مشترک در زندان به این بیماری مبتلا شده است. گویا زمانی که دکتر زندان به او گفت اچ‌ای‌وی‌مثبت است می‌خواسته خود را بکشد. اوردوز کند یا در اتوبان همت خود را به زیر ماشین‌ها بیندازد. می‌گوید: «از 12سالگی مصرف مواد مخدر را شروع کرده و پس از آن نیز روانه خیابان‌ها و کارتن‌خواب شده است. قبل‌تر‌ها فکر می‌کرده که علتش اختلافات خانوادگی است و کمبودهای زندگی اما حالا می‌گوید لذت‌طلبی بود فقط لذت‌طلبی.» می‌گوید: «در 13سالگی اولین حبسم را در زندان قصر گذراندم. به خاطر شرارت. پس از زندان رفتم سمت تزریق و موادمخدر جدیدتر مثل شیشه، کراک. وقتی که برایم سه‌سال حبس در زندان قزلحصار بریدند خیلی ناامید بودم و ترس از خماری باعث شد بروم به سمت تزریق. در زندان تا همین سه‌سال پیش خبری از توزیع سرنگ نبود و ما مخدر را پمپ می‌کردیم.» پمپ یعنی چه؟ پین ساعت را به صورت سوزن در می‌آوردیم و در نوک قطره‌چکان قرار می‌دادیم و با قطره چکان مخدر را تزریق یا به اصطلاح خودمان پمپ می‌کردیم. ادامه می‌دهد: وقتی که علایم اچ‌ای‌وی را داشتم دکتر عفونی زندان برایم آزمایش نوشت و آزمایش جوابش مثبت بود. می‌خواستم خودم را خلاص کنم. از زندان که آمدم بیرون دو هفته‌ای کارتن‌خواب بودم و نامه‌ای در دست داشتم که می‌گفت در زندان تحت درمان با متادون قرار داشتم. با آن نامه در مرکز گذری کاهش آسیب ‌پذیرش شدم. هفت، هشت ماهی تحت درمان با متادون بودم و پس از آن سه، چهار ماه در کمپ خوابیدم. بیرون که آمدم پاک‌پاک بودم و با ترک اعتیاد دیگر علایم اچ‌آی‌وی‌ نیز مرا ترک کرد و همه اینها را مدیون مدیر مرکز گذری کاهش آسیب هستم. ادامه می‌دهد: هفت‌سالی است که از خانواده دورم، از کمپ که بیرون آمدن نه جایی را داشتم و نه کسی را و نه کاری اما مدیر مرکز گذری مرا در مرکزش مشغول به کار کرد و حالا دو سال از پاکی‌ام می‌گذرد. حقوقت چقدر است؟ ماهی 350هزارتومان حقوق می‌گیرم. راضی‌ام اما با این حقوق نمی‌توان هیچ آینده‌ای داشت. دوست داشتم خانه داشتم، کار داشتم، درآمد داشتم. ادامه می‌دهد: هنوز خیلی‌ها بیماری ما را نمی‌شناسند. تا می‌گوییم اچ‌آی‌وی‌ فرار می‌کنند. همین چندوقت پیش بود که در جمع دوستانم در باشگاه ورزشی که می‌رفتم گفتم اچ‌آی‌وی‌مثبت هستم رفتار همه تغییر کرد و ترس از قضاوت به سراغم آمد و این ترس از قضاوت بزرگ‌ترین مشکل است. این موضوع باعث شد که دیگر به آن باشگاه نروم. تا حالا به ازدواج فکر کرده‌اید؟ آره، اما همه‌اش فکرهای زودگذر آنی است. چراکه بعد به خود می‌گویم محمود این فکرهای بی‌خود و بی‌جهت را نکن. وقتی این بیماری را‌ داری چطور می‌خواهی ازدواج کنی؟ تازه زمینه ازدواج هم برای من فراهم نیست. دوست دارم طوری بشود که برم ننه‌ام را ببینم. دوست دارم شب‌ها به‌جای کمپ در خانه بخوابم. اما نمی‌شود، رویم نمی‌شود. روایت دوم: پریسا 27ساله و مادر دو پسر است. بلندقامت و کشیده و زیباست، چشم‌های عسلی درشتی دارد، انگشت‌های کشیده، مدیر کمپ ترک اعتیاد است. می‌رود، می‌آید و دستور می‌دهد و اجرا می‌کنند. سر ظهر است و به دخترهای در حال ترک نفری یک نخ سیگار می‌دهد. حواسش هست که باید یکی را در اطراف کمپ به گردش ببرد. آن یکی می‌خواهد با نامزدش صحبت کند و یکی دیگر هم از وقتی مدیر آشپزخانه شده دست از سرکشی‌هایش برداشته است. شاد است و جدی. قرار است که با یک خانم مبتلا به اچ‌ای‌وی مثبت صحبت کنم. دوست مشترکمان می‌گوید خانم پریسا با شما صحبت می‌کند. داخل اتاق پزشک شیفت می‌رویم و در را می‌بندیم. هنوز هم باور نکرده‌ام که این پریسایی که تا این لحظه‌ دیده‌ام مبتلا به اچ‌ای‌وی است. انگار حالا که می‌داند من می‌دانم نقابش را از چهره بر می‌دارد. حرف می‌زند، بغض می‌کند، اشک می‌ریزد، از نقابش حرف می‌زند، از اچ‌ای‌وی، از پدری که طردش کرد. همسر معتادی که او را مبتلا کرد. از بهزیستی که پسرهایش را از او گرفته و... . می‌گوید: «سال 81 ازدواج کردم، سال 86 شوهرم به جرم فروشندگی موادمخدر دستگیر شد. بعد از یک سال و چهار ماه از حبس آزاد شده بود. هنوز نمی‌دانستیم مبتلا به اچ‌آی‌وی است و من کاملا با این مساله ناآشنا بودم و در اثر تماس جنسی مبتلا شدم. می‌ترسیدم. بچه‌هایم کوچک بودند. تک فرزند خانواده و تک دختر فامیل بودم. دوست نداشتم وجهه‌ام جلو دیگران خراب شود. بعد از ازدواج شوهرم می‌گفت که تفریحی تریاک مصرف می‌کند و پس از آن اعتیادش به کراک و شیشه شروع شد. اما در تمام مدت پدرم خرج زندگی ما را تامین می‌کرد و با طلاق من مخالفت می‌کرد. ضمن اینکه بلافاصله پس از ازدواج بچه‌دار شده بودم و فاصله سنی دو پسرم هم یک‌سال‌وسه‌ماه بود. آخرهای سال 84 بود که شروع به مصرف شیشه و کراک کرده بود و می‌گفت اینها مخدر نیست محرک است و اعتیادآور نیست و من که سررشته‌ای از این موضوع نداشتم حرف‌هایش را باور می‌کردم. ادامه می‌دهد: دخل‌وخرجمان در نمی‌آمد. هفت‌میلیون‌تومان دیگر از پدرم گرفتم و او شروع به خریدوفروش محرک‌ها کرد. هم پول موادش تامین می‌شد و هم زندگی‌ما تامین بود تا اینکه اواخر سال 86 ریختند خانه‌مان و او را بردند. یک‌سال‌وچهارماه حبس برایش بریدند. وقتی از زندان آزاد شد فهمیدم مبتلا شده‌ام، کاملا از لحاظ روحی به هم ریخته بودم. شوهرم به من توصیه کرد آمفتامین مصرف کنم. مصرف آمفتامین شروع افتادنم در مصرف مواد مخدر بود. بدن درد گرفته بودم و کراک را توصیه کرد. بعد از هفت‌ماه اجبار به مصرف شدم و در تمام این مدت پدرم هزینه‌های ما را تامین می‌کرد. پس از اعتیادم شوهرم شروع به تهدیدم کرد و من از او جدا شدم. پدرم من را طرد کرد و تصمیم گرفتم ترک کنم اما ترک‌کردن همزمان شده بود با گرفتن بچه‌ها. می‌گوید: «با خودم فکر کردم من مسوول این بیماری نبودم اما مسوول مصرف موادم هستم. الان هم خدا را شکر می‌کنم چراکه حضور در NA خیلی چیزها را به من یاد داد و الان هم خوشحالم که به زنان بیمار با عشق کمک می‌کنم. جامعه و مردم در زمینه رفتار با ما ناآگاه هستند. با یک بیمار اچ‌آی‌وی همچون جزامی‌ها رفتار می‌کنند. خانواده‌ها فرزندان اچ‌آی‌وی‌شان را طرد می‌کنند. من حق زندگی دارم می‌توانم زندگی کنم و با خودم کنار آمده‌ام. پس دیگران هم با من کنار بیایند. من دیگران را آزار نمی‌دهم پس دیگران مثلا پدرم من را آزار ندهد. من زنده‌ام، دوست دارم زندگی کنم، خدا را دوست دارم پس دیگران هم مرا دوست داشته باشند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.