|

به بهانه سالمرگ «فریدون مشیری»

شاعری همچنان حاضر میان ما

حسن کیاییان . مدیر نشر «چشمه»

12سال است که «فریدون مشیری» از میان ما رفته اما در این همه سال هرگز نشد روزی که به یادم نیاید. شنیده‌ام (از دوست بزرگوارم احمد پوری) که در اوایل هفتمین دهه میلادی قرن پیش، کنفرانسی در یکی از کشورهای اروپایی تشکیل شد جهت بررسی اینکه آیا زندگی خصوصی هنرمندان و صاحبان قلم لزوما باید با محتوای آثاری که خلق می‌‌کنند هم‌خوانی داشته باشد یا خیر؟ این کنفرانس که بزرگانی چون «ژان پل سارتر» و «برتراند راسل» هم در آن حضور داشتند در پایان به این جمع‌‌بندی رسید که این دو مقوله می‌‌تواند جدای از هم حرکت کند و یک هنرمند مجبور نیست آن طوری زندگی کند که در راستای پیام آثاری که خلق کرده است باشد. این نتیجه‌‌گیری برای منِ شهروند جهان سومی آنچنان که باید و شاید قابل فهم و هضم نیست و در این گوشه جهان یکی از معیارهای اقبالِ به هنرمندان این است که رفتار او، هم‌‌سویی با آنچه که گفته یا سروده داشته باشد. از این دست صاحبان قلم «فریدون مشیری» شاعر دوست‌‌داشتنی معاصر است که در سال‌های نسبتا زیاد دیدار و مجالستِ با او هرگز کلامی جز راستی از او نشنیدم و رفتاری متناقضِ با آنچه که در شعرهایش گفته بود و مردم را به آن دعوت می‌‌کرد، ندیدم. این رفتار را می‌‌توان در کنار اشعاری که سرود، مهم‌ترین دلیل اقبال مردم به «مشیری» دانست. به طوری که عاملی شد در رد نظر و پیش‌‌بینی برخی از دوستان که می‌‌گفتند با فقدان «فریدون مشیری» شعرهای او نیز از یاد مردمان خواهد رفت. در این سال‎‌هایی که او در میان ما نیست اندکی از علاقه مردم نسبت به اشعار و کتاب‌هایش کاسته نشد و این را می‌‌توان از تیراژ بالای کتاب‌های او در این مدت دریافت. در حقیقت می‌‌توان گفت «مشیری» در تک‌تک کلمات اشعاری که سروده زنده است و همچنان در میان ما حضور دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.