|

نقش پوپولیست‌ها در فوتبال

مهدی میرابی

ظاهر، قدمت، رزومه، شهرت و دین هیچ‌کدام از انسان‌ها نمی‌توانند مانع یا دلیل آن باشند که ما تصور کنیم آنها انسان‌های پاکی در حوزه کاری خودشان هستند، مردم هرگز نباید گول این نشانه‌های افتخار‌آمیز هویتی را بخورند زیرا اتفاقا تبدیل‌شدن به چهره بین‌المللی و قرارگرفتن در زیر چتر شهرت است که شرایط بدل‌شدن به «مافیا» را برای اشخاص در هر حوزه‌ای فراهم می‌آورد. پیمودن مسیر موفقیت از راه غیرقانونی و غیراخلاقی، شیرین و دلچسب است و هر انسان مهمی را وسوسه می‌کند زیرا راهی ساده به‌نظر می‌رسد، بر شهرت پیشین می‌افزاید، درآمدها و قراردادها را بالا می‌برد و اینها همه «آپشن»هایی هستند که انسان‌ها خواستار و شیفته آن می‌شوند. خطر بدل‌شدن به «مافیا» بیشتر دامنگیر کسانی می‌شود که وقتی پست فنی خود را عوض می‌کنند، نمی‌خواهند شاهد نابودی گذشته طلایی خود باشند! آنها بر این باورند که چون بازیکن بزرگی بودند باید حتما مربی بزرگی باشند. قطع‌شدن شهرت به یکباره، رفته‌رفته ‌رو به فراموشی رفتن، حضورنداشتن در مستطیل سبز برای بازیکنانی که نزدیک به دو دهه، فعالیتشان زبانزد خاص و عام بود، رنج‌آور است و تحمل آن را نخواهند داشت که از دید خود، خانه‌نشین شوند یا هنگام عوض‌کردن شغل فنی شاهد موفقیت خود در آن حوزه نباشند. رفتار و نشانه‌های«پوپولیستی» تنها به افراد سیاسی ختم نمی‌شود. هر حوزه‌ای دیکتاتور خود را دارد. با علایم و نشانه‌‌های مشابه، به‌سادگی می‌توان از روی رفتار و گفتار افراد شیوه عملگرایشان را تشخیص داد که برای رسیدن به هدف کدام راه و مدل را برگزیده‌اند. پافشاری برای ماندن در پست بازیگری تا آستانه 40سالگی (به هر قیمتی)، داشتن رفتار تهاجمی و خصمانه با منتقدان، قبول‌نکردن اشتباهات گذشته، داشتن اختلاف شدید با بزرگان فوتبال، از راه رانت و غیرفنی سکاندار تیم‌ملی شدن و به یکباره از همان راه استیضاح‌شدن و مهم‌تر از همه عدم توانایی در کسب موفقیت، همه و همه از قهرمان بزرگ ملی سر زد که نمی‌خواست خود را جدا شده و بریده از عالم فوتبال بداند. وقتی شخصی قدرت لابیگری و لایه‌های نفوذ خود را به‌واسطه قدرت طبیعی گذشته (قهرمان ملی‌بودن) تقویت می‌کند و از آن پاکی در راه ناپاکی سوءاستفاده می‌کند و از نشان افتخار خود مایه می‌گذارد، مرتکب خطاهای به‌مراتب بزرگ‌تری نسبت به گذشته می‌شود که هر آن با یک جرقه ممکن است لو برود. حالا که این شخص در تحلیل‌های ساده مردم و به‌زعم بخشی از روزنامه‌ها، خبرگزاری‌ها و بزرگان فوتبال متهم است به تبانی، فساد و رشوه‌دادن، نهاد مبارزه با این جرایم در محاسبات خود مانده و گویا زور و قدرت مضاعف برای برخورد با غول تبهکاران را ندارد. به همان اندازه که مجرم قوی و حرفه‌ای است نهاد مبارزه با آن هم باید قوی و حرفه‌ای باشد. در همه جای دنیا دستگاه قضایی برای تعقیب و دستگیری یک سارق و تبهکار حرفه‌ای پلیس‌های خبره و توانای خود را اعزام می‌کند مسلما اگر یک پلیس ضعیف یک تبهکار حرفه‌ای را تعقیب کند، او را به چنگ نخواهد آورد و حتی ممکن است در این راه خودش هم زخمی و کشته شود و این احتمال هم وجود دارد که پلیس مذکور به خاطر ترس از جان و خیلی احتمالات دیگر! از انجام ماموریت خود سرباز زند. فعلا که کمیته رسیدگی به تخلفات حرفه‌ای فوتبال ماهی‌های ریز را به تور انداخته امید می‌رود با کمک وزارت اطلاعات و قوه‌قضاییه بتواند کوسه‌ها و نهنگ‌ها را هم به تور بیندازد و سلامت خود را زیر سوال نبرد. وقتی در همین رابطه دومربی که علاوه بر همکاربودن با سرمربی خود دوست و همراه همیشگی او در تیم‌های دیگری بودند و هستند، به‌واسطه تبانی و رشوه‌دادن متهم و محکوم می‌شوند خیلی خنده‌دار است که چرا سرمربی را محکوم نمی‌کنند. یعنی او نقشی نداشته! مگر می‌شود بدون اطلاع از سرمربی دستیاران مرتکب عمل نابخردانه‌ای شوند؛ سرمربی‌ای که همه مسوولیت تیم برعهده اوست خود تصمیم می‌گیرد، ارنج می‌کند و خود پاسخگوی برد و باخت است. همه می‌دانند مدیر دستور می‌دهد و معاونان به‌واسطه افراد رده میانی و عملیاتی آن دستور را اجرا می‌کنند اگر عمل زشت و توطئه‌آمیزی از سوی این دو عضو معلق تیم که اینک از سوی کمیته اخلاق، تعلیق شده‌اند صورت گرفته، مسلما دستورش را از مدیر خود گرفته‌اند مسوولان خوب می‌دانند که اینگونه سلسله‌مراتب‌ها هم برای کارهای خیر وجود دارد و هم برای کارهای شر و در همه باندها و سازمان‌های رسمی و غیررسمی رعایت می‌شود. در اینجا جرم سرمربی بیشتر از دستیارانش هست که باید به‌کمیته انضباطی فراخوانده می‌شد. وقتی پای فساد، نابرابری و بی‌عدالتی در میان باشد، هرکس که می‌خواهد باشد فرقی نمی‌کند کمی به این نمونه اتفاق‌ها در دنیا بنگرید، همین چند وقت اخیر لیونل مسی در چند نوبت به‌خاطر فرار مالیاتی به دادگاه احضار شد، جان‌ تری کاپیتان تیم‌ملی انگلیس به جرم فساد اخلاقی، مقامات و مربیان بزرگ ایتالیایی که هرکدام بازیکنان بزرگی در زمان خودشان بودند و در حال حاضر آدم‌های مهم و مطرحی هستند، به جرم رشوه و تبانی محاکمه و جریمه شدند، در عالم سیاست نخست‌وزیر ایتالیا به جرم فساد اخلاقی، در عالم هنر رومن پولانسکی به جرم فساد اخلاقی و بارزترین نمونه فوتبالی‌اش دیه‌گو مارادونا که بارها و بارها به جرم حمل و مصرف موادمخدر مورد محاکمه قرارگرفت. برای دستگاه قضایی نه نام آدم‌ها و نه نمونه جرم‌ها فرقی نمی‌کند که بخواهد عضو یا تبعیض قایل شود. حالا که بسیاری از زوایای تاریک این ماجرا روشن شده و بسیاری از اهالی اهل قلم تلویحا از نفر اصلی این تبانی‌کننده نام می‌برند و به‌شدت پیگیر محاکمه او هستند، امید می‌رود با رمز «مصلحت‌اندیشی» در این دولت جدید غایله را فیصله ندهند. مصلحتی که دکتر علی شریعتی درباره‌اش می‌گوید: «مصلحت! این تیغ بی‌رحمی که همیشه حقیقت را با آن ذبح شرعی می‌کنند!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.