نگاهی به نمایشگاه «گذری بر خاطرهها و رنگها»
کلاژهای خانوادگی
رامین اعلایی: مجموعه اکریلیک روی کاغذ «گذری بر خاطرهها و رنگها» از آثار رنگ روغن معصومه قرابکلو زارع پیچیده نیستند؛ بلکه مبهمند. در هر صورت در اولین مواجهه نوعی تلاش برای بیانگری در آثار او به چشم میخورد یا به عبارت دیگر تحمیل یک محتوای جدید به محتوای قبلی و در نهایت درآمیختگی با آن؛ موضوعی که البته در ادامه بیشتر از اینکه در رابطه با محتوا قابل ارزیابی باشد در رابطه با نوعی سانتیمانتالیسم تکنیکی قابل ارزیابی است؛ تکنیکی ساده که قرار است محتوای قبلی را (کارهایی که قرابکلو دستکاریشان کرده است) بهنفع خود مصادره کند. هدفی که البته گاهی در آن موفق بوده و گاهی ناموفق. برای مثال نمونه کلاژ روی تابلوی شب پرستاره ونگوگ میتواند نمونه موفقی در استفاده از این تمهید باشد. در این اثر قرابکلو با انتخاب عکسی مناسب با فضای شاهکار ونگوگ که دهکده خوابیده کوچکی است در دامنه تپه و در حصار مناره کلیسا، حسی از مهاجرت اجباری را به مخاطب القا میکند؛ حسی که البته دیگر به دلیل مبهمبودن سایر انتخابهای قرابکلو در آثار دیگرش استمرار نمییابد؛ البته این ابهام بیشتر در ارتباط معنایی بین پیشزمینه و پسزمینه
که همان عکسهای خانوادگی کلاژشده روی آن است، ایجاد میشود. ابهامی که هرچند نهایتا نیز نمیتواند بهطور کامل برطرف شود؛ اما در ادامه به دلیل تسلط فرم کلی و همچنین سادگی ارایه مجموعه از سوی قرابکلو (که همچون یک کتاب خاطرات تصویری به نظر میرسد) روی محتوای آن، بهصورتی فرسایشی از ذهن مخاطب پاک میشود؛ مخاطبی که با پیشرفتن در فضای نمایشگاه او در گالری «آسا» احیانا در هنگام مشاهده تجربیات قرابکلو در زمینه کار با اکریلیک، کتاب خاطرات شخصی او را نیز عینا ورق میزند و میخواند و از صفحهای به صفحه دیگر یا به عبارت درستتر از سالی به سال دیگر میجهد. چنین مسالهای منجر به یک نوع بیناذهنیت میشود. آواهایی از ذهن مخاطب و مولف که یکدیگر را صدا میزنند. مخاطبی که خود را میتواند در جای مولف قرار دهد و حتی در خاطرات خود غرق کند، خاطرات خود را بهسان کتابی در یک نمایشگاه ورق زند یا اینکه خاطرات قرابکلو را تنها ورق زند. متن پیشرو خود به خیال و سیالیتی در ذهن بدل شده است که شاید با خوانشی بیناذهنی باید به مواجههاش رفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.