|

درهای رحمت را ببینیم

سیدمصطفی هاشمی‌طبا . رییس پیشین سازمان تربیت‌بدنی

بالاخره پس از چهارماه تیم‌ملی فوتبالمان به زمین مسابقه رفت و با یک بازی نه‌چندان دلچسب - حتی به تعبیر «کی‌روش» - پیروز شد. ناهماهنگی چنان بود که کی‌روش گفت در بین دو نیمه بازیکنان را به‌هم معرفی کردم! و ایراد کار را هم نداشتن بازی‌های تدارکاتی در چهارماه گذشته دانست و البته که حرف درستی زد. مشکل آنجاست که حرف‌ها درست گفته نمی‌شود. اول ببینیم وضع برنامه‌ریزی فوتبال در فصلی که به جام‌جهانی منجر می‌شود چگونه است و مسوولان مربوطه چگونه روزگار می‌گذرانند. الف - برنامه لیگ برتر فوتبال خوشبختانه به صورت منظمی پیگیری می‌شود و آقای تاج از اینکه روزهای فیفا هم نادیده گرفته می‌شود باکی ندارد زیرا طبق قولی که داده‌اند بازی‌های لیگ را در موقع خود و حتی زودتر تمام می‌کنند. ب - باشگاه‌ها هم علی‌الاصول راضی هستند چون در بازی‌های ملی ممکن است بازیکنانشان آسیب ببینند و روند منظم مسابقات را بهتر می‌پسندند و در پایان فصل هم فرصت کافی برای آرایش جدید تیم‌هایشان دارند. ج - فدراسیون فوتبال و آقای کفاشیان هم می‌گویند بازی‌های روزهای فیفا، هم هماهنگی‌هایش سخت است و هم هزینه‌بر و تیم‌های کشورها با ادا و اطوار برای ما ناز می‌کنند. دعوتشان نیز ممتنع است به ندیده‌گرفتن روزهای فیفا راضی است. به‌خصوص که در زمان ایشان تیم‌ملی‌مان در راس گروه خود قرار گرفت و برخلاف گذشته که در شمار آخرین تیم‌های ورودی بودیم به‌عنوان یکی از صعودکنندگان پیشتاز معرفی شدیم.
د - آقای کارلوس کی‌روش هم راضی است زیرا ندیده‌گرفتن روزهای فیفا برای ایشان فرصت مغتنمی است که تیم را رها کند و به کارهای شخصی بپردازد و هرموقع اراده کرد به مرخصی برود. از لحاظ شخصیت مربیگری هم برای او مشکلی پیش نمی‌آید زیرا کارنامه او صعود به‌عنوان تیم اول گروه به جام‌جهانی است و اگر در جام‌جهانی هم در همین دور اول حذف شود مشکلی نخواهد بود زیرا ایران هرگز از دور اول بالاتر نرفته است. پس همه راضی‌اند به‌جز علاقه‌مندان به سرنوشت آتی تیم‌ملی فوتبالمان و اینکه در جام‌جهانی چگونه حاضر شویم! ظاهرا مسوولان فوتبال این بیان زیبای خودمان را فراموش کرده‌اند که:
خدا گر زحکمت ببندد دری/ ز رحمت گشاید در دیگری
درست است که فعلا حکمت بر نبودن تیم‌های خارجی در روزهای فیفاست ولی مگر برنامه‌ریزی‌ها باید در گرو قبول تیم‌های خارجی برای مسابقات دوجانبه باشد؟ اگر بخواهیم برای هماهنگی و داشتن تیمی یکدست و منسجم کار کنیم، می‌توانیم شیوه‌ای مطابق زیر را که ممکن است مصداق «ز رحمت گشاید در دیگری» باشد پیدا کنیم ولی آن وقت دیگر همه راضی نخواهند بود.تاج به‌خاطر دیر تمام‌شدن مسابقات لیگ.باشگاه‌ها به‌خاطر احتمال مصدومیت ورزشکاران.کفاشیان به‌خاطر مخارجی که باید انجام دهد و به هر حال دردسرهایی که خواهد داشت.کی‌روش به‌خاطر کم‌شدن آزادی‌های او که الان دارد.اما مردم تا حدی راضی و امیدوار خواهند شد ولی معمولا مردم جایی در تصمیمات ندارند. اما آن شیوه چه خواهد بود؟در این شیوه همه روزهای فیفا به تیم‌ملی تعلق خواهد داشت. بازی‌های لیگ بر اساس روزهای فیفا تنظیم خواهد شد. بازیکنان حسب مقررات فیفا پس از مسابقه باشگاهی در اردو حاضر خواهند بود. در روزهای فیفا برای آنها مسابقه برگزار خواهد شد. اگر تیم خارجی آمد چه بهتر و اگر نیامد تیم‌ملی در مقابل یک تیم باشگاهی خودمان بازی خواهد کرد. باشگاه‌ها بازیکنان ملی خود را به‌همراه خواهند داشت و این به تیم‌ملی فرصت می‌دهد که آرایش‌‌های مختلفی داشته باشند. فدراسیون فوتبال برای آنکه بازی جدی باشد به طرف برنده بازی پاداش مناسبی بدهد. به‌این‌ترتیب تیم‌ملی حضوری دایم خواهد داشت و بازیکنان با همدیگر غریبه نخواهند بود و در روند حرکت تیم‌ملی وقفه‌ای حاصل نمی‌شود. نمی‌گویم این شیوه بهترین است ولی اگر بهترین شیوه را نتوانیم فراهم کنیم آیا نمی‌توانیم شیوه‌ای مناسب را طراحی کنیم؟ آیا این بهتر از تعطیلی تیم‌ملی نخواهد بود؟ روزهای فیفا را آزاد کنیم. به احتمال قوی در مدت باقی‌مانده هم تیم‌های منتخب جام‌جهانی و هم حذف‌شدگان را می‌توانیم دعوت کنیم.فقط شرط آن است که می‌خواهیم چه کسی راضی باشد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.