|

برای پروژه‌های خودمان بجنگیم

بهمن کیارستمی . مستندساز

جمعه پیش با یک دوست پرنده‌شناس رفته بودم شبه‌جزیره میانکاله. در حال تماشای مناظر زیبا و فلامینگوهای خرامان و فیض‌بردن از دیگر مواهب زمینی و آسمانی بودیم که موبایلم زنگ زد: دوست مستندسازی برای حمایت از اظهارات شفاف مدیر جدید مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی داشت امضا جمع می‌کرد. صدا خوب نمی‌آمد اما از میان کلمات می‌شد موضوع را فهمید؛ مرکز گسترش... لاله... ۱۲‌میلیارد... پسر شمقدری... فساد... شفاف‌سازی... حمایت... همین‌طور که سعی می‌کردم صدای گوینده متن بیانیه‌ را بشنوم، کتاب رنگ‌و‌رو رفته «پرندگان ایران» را که در طول این سفر چراغ راهمان بود، تورق می‌کردم. گوشم به متن بود و چشمم به مقدمه مختصر ناشر: «کارهای لیتوگرافی و چاپ تصاویر رنگی و نقشه‌های پراکندگی، چاپ دوم کتاب پرندگان ایران برعکس چاپ اول که توسط انگلستان به چاپ رسیده بود با زحمات و اراده قوی و انقلابی برادران و همکاران ایرانی در ایران به چاپ رسیده است.» شنبه که به تهران برگشتم متن بیانیه‌ای را خواندم که «انجمن مستندسازان» در حمایت از شفاف‌سازی مدیر جدید منتشر کرده بود. مقدمه چاپ دوم کتاب «پرندگان‌ایران» در سال ۱۳۶۲ نوشته شده و بیانیه «انجمن‌مستندسازان» در سال ۱۳۹۲. موضوعشان هم چندان ارتباطی به‌هم نداشت اما انگار هر دو در یک حال و هوا پدید آمده بودند؛ باز دری گشوده شده و نسیمی وزیدن گرفته و شوری در دل‌ها افتاده و ما سرمست از پیروزی، بعد از گذشت پنج‌سال از انقلاب، کارکردن با دستگاه لیتوگرافی را یاد گرفته‌ایم. بعد از گذشت 35 سال از انقلاب، راه و چاه مدیریت فرهنگی را آموخته‌ایم. گرچه در متن بیانیه «انجمن مستندسازان» صحبتی از نظارت مستقیم نشده، اما همین انجمن خواستار بازگرداندن بودجه صرف‌شده به بخش مستند مرکز است و از این به‌بعد هم از شفاف‌سازی عملکرد مدیریت مرکز پشتیبانی می‌کند، یعنی مایل است در جریان دخل و خرج مرکز گسترش سینمای مستند قرار بگیرد و باز عنداللزوم در برابر فساد بایستد. شکی هم در حسن‌نیت مدیر جدید تدوین قانون برای تاسیس اتاق ریاست شیشه‌ای نیست؛ شفاف‌سازی در اختصاص بودجه‌های دولتی و مبارزه با فساد مالی‌ای که در طول سه دهه نهادینه شده و در چهارسال اخیر گسترش یافته خیلی هم کار خوبی است، ولی همه می‌دانیم که معلوم نیست شیشه‌های شفاف این اتاق چقدر دوام بیاورند در هوای آلوده این شهر، بیاورند و دوبار‌گی دوده بگیرند. به‌علاوه وقتی کار را به‌ کاردان می‌سپارند (که اتفاقا این‌بار سپرده‌اند) چه لزومی دارد که زاغ‌سیاهش را چوب بزنند و او را بپایند. از همه اینها که بگذریم اصلا چه کسی قرار است بپا شود؟ بنده‌‌ و شمای مستندساز که بیشتر از 10میلیون‌تومان در زندگی‌مان ندیده‌ایم قرار است بر نحوه تخصیص چندصد‌میلیاردتومان به سینمای مستند و تجربی نظارت کنیم؟ لب‌کلام: وظیفه «انجمن مستندسازان» و برادران و خواهران فعال در آن سازمان، مبارزه با فساد و مقابله با غارت بودجه‌های دولتی و پاکسازی عناصر نامطلوب نیست. یادمان نرود که بر اثر صبر اگر نوبت ظفر آمد و بار دگر روزگار چون شکر آمد، دست به کدام کار زنیم که غصه سرآید. ما اگر در صرافت احقاق حقوق سینمای مستندی هستیم که به بهانه فضای انقلابی 35سال گذشته کشور و نبود امکانات مالی و غیره‌وغیره فرصت رشد نیافته، دوباره اراده قوی و انقلابی‌مان را صرف قانونگذاری و امر به معروف و نهی از منکر نکنیم، بلکه تا تنور داغ است برای گرفتن بودجه و امکانات برای پروژه‌های خودمان بجنگیم. کافی است پروژه‌ها و ایده‌هایی که دارند ته کشویمان خاک می‌خورند را دستی به سر و رویشان بکشیم و جمع و جور کنیم. وقتی طرح‌هایمان را به شکل صحیح عرضه کنیم می‌توانیم انتظار داشته باشیم که روند تصویبشان دقیق و اصولی باشد. وقتی بر حجم تولیدات سینمای مستند افزودیم، کم‌کم سازوکار پخش و نمایش شکل می‌گیرد و امکان عرضه صحیح به وجود می‌آید. خلاصه ما کلیدساز آوردیم در را باز کرد. فعلا که باز است چرا بایستیم دم در و وقتمان را صرف ور رفتن با قفل و ساختن کلید کنیم وقتی می‌دانیم صاحب خانه هر وقت بخواهد قفل را عوض می‌کند. تا در باز است برویم تو.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.