استادشناسی موضعی (قسمت اول)
پوریا عالمی
بیوک ملکی، شاعر نوجوانان، گفت: «بسیاری دلشان نمیخواهد اثرشان در کتابهای درسی بیاید، چون برایشان ضدتبلیغ است.» نمردیم یکی حرف درست زد. راستش این چندسال یکطوری شده طرف کتابشو نفروشد و تولیداتش مشتری نداشته باشد و برای اینکه افسردگی نگیرد اول بهش میگویند استاد، بعد کارش را میزنند توی کتابهای درسی، که طرف تصور کند کل مملکت مخاطبش هستند. حالا ما مبحث استاد را برایتان باز میکنیم: - تا حالا دیده نشده هرکدام از این اساتید دقیقا چی را استاد کرده که بهش میگویند استاد. البته خودشان همدیگر را استاد صدا میزنند. همه هم از دم استاد هستند - و این تن بمیره - من تا حالا ندیدم یکی بین این اساتید شاگرد باشد. فقط فرمولش اینطوری است که به آن یکی بگویند استاد، که این یکی بهشان بگوید استاد. درست است استاد؟ بله. دقیقا با خود استادت هستم. - خلاصه بیشتر این اساتید شاعر هستند. یعنی اگر نقاش یا تایپیست هم باشند، مجموعه شعرشان که اصولا غزل یا رباعی است در رادیو با یک صدای بم خوانده میشود یا توی تلویزیون با یک حالت زیرپوستی عارفانهای دکلمه میشود تا ته مصرع اول در اول مصرع دوم هی تکرار شود تا احتمالا عارفانهتر به نظر برسد.
- خیلی از اساتید ممکن است کاری منتشر نکرده باشند. اما قرار است بهزودی یک استاد دیگر روی کارشان مقدمه بنویسد. مرحله خاصی در هنر است که بهش میگویند مقدمالاساتید؛ یعنی کسی که به مرحلهای رسیده که فقط روی کار اساتید دیگر مقدمه مینویسد. - یکسری از مناطق در سطح کشور و ادارات هستند که استادخیز است. یعنی یا اربابرجوع هستی که آمدی استاد را ببینی یا استاد هستی که نشستی و داری استادش میکنی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.