|

پشت صحنه مذاکره

مسعود رضوی‌فقیه . روزنامه‌نگار

پس از انتخاب رییس‌جمهور و دولت جدید در ایران، بلافاصله تغییراتی در متن و حاشیه فضای سیاسی ایران پدید آمد. البته از قبل قابل پیش‌بینی بود که سیاست‌ورزان دولت دهم، کاری کرده‌اند که هر دولتی بر سر کار‌ آید، باید نه‌فقط به چرخشی بنیادی در رویکردها بپردازد بلکه برای مدتی طولانی باید دست‌به‌گریبان میراث دولت پیشین و مشکلات و نابسامانی‌های گذشته باشد. در حقیقت باید بخش مهمی از برنامه‌ها و امکانات دولت را در جهت مسایل فوری‌فوتی متمرکز کرده و فکری عاجل به حال مردم و امور ضروری کند. اما امروزه عامه مردم هم می‌دانند که تا از سیاست خارجی گره‌گشایی نکند، داخله هم از برخی مشکلات رها نخواهد شد. یکی از بهترین تدبیرها برای حل این مشکلات، طرح مساله و سیاست نرمش قهرمانانه از سوی رهبری نظام بود. زیرا از جمله یادگارهای دولت دهم، یکی هم این بود که اقتصاد داخلی را نیز به امور خارجه پیوند زد چنان‌که بی‌حل یکی، پرداختن به دیگری کاری عبث می‌نمود. به عبارت دیگر، بی‌توجهی به هشدارها و ناچیزانگاری قطعنامه‌ها و تحریم‌های بین‌المللی، کار را بر ملت و دولت دشوار و لزوم تغییر رویکرد و تحول امور بر اساس برنامه‌ای تازه را گوشزد کرد. به همین دلیل همه عقلا و علاقه‌مندان به سرنوشت کشور، از بیان رهبری استقبال کرده و به آن امید بستند. در این میان، تنها کسانی که در زمان دولت پیشین در به وجود آمدن مشکلات اخیر دستی داشتند، شروع به زدن نعل وارونه کردند و مذاکره و سیاست عقلگرای دولت منتخب را به مماشات و نرمش و سازش و حتی باج‌دادن به دشمن تعبیر کردند. کسانی که در مقابل نامه‌نگاری‌های بی‌پاسخ و سفرهای بی‌شمار به غرب و به‌خصوص آمریکا و از این رسانه به آن رسانه رفتن و پیغام‌های آشکار و نهان دادن و نهایتا قرار دادن کشور در شرایط دشوار کنونی سکوتی طولانی پیشه کردند، اینک انتقادهای بی‌انعطاف طرح می‌کنند و از سازش و حقوق ملت و ایستادگی در برابر دشمن و هوشیاری و فریب نخوردن سخن می‌گویند! ‌ای‌کاش در مقابل هشت‌سال گذشته، لااقل هشت هفته به منتخبان ملت مجال می‌دادند و مانع تراشی نمی‌کردند. سیاست تازه و تدبیرهای متناسب با شرایط و الزامات موجود، پیوندی مستحکم و وثیق با منافع ملی دارد و اگر نظر اندیشمندان سیاسی جدید را ملاک بیان قرار دهیم، برای حصول به نتیجه و به دست آوردن حداکثر بهره در حیطه منافع ملی، باید مذاکره‌کنندگان ایرانی را در میدان پیکار تصور کنیم. درواقع، همان‌طور که در میدان دفاع نظامی، همه رزمندگان و آحاد ملت از حریم کشور و منافع ملی و حیثیت و هویت مذهبی و تاریخی ایران دفاع می‌کردیم و برای ایفای صلحی شرافتمندانه در مقابل دشمن متجاوز می‌جنگیدیم، در مذاکره نیز دولت منتخب به نبردی نامسلح و غیرنظامی وارد شده است و واضح است که برای پیروزی و ایفای حقوق و منافع ملت باید همه از دولت منتخب در این مذاکرات حمایت کنند. در مقام تمثیل رزمی، اینان در زمان دفاع، گروه مستقر در خط مقدم و در هنگام حمله، مهاجمان خط‌شکن محسوب می‌شوند. باید با اطمینان، از حمایت عقبه‌های رزمی و دفاعی و افکار عمومی در سراسر کشور برخوردار باشند. تا بتوانند با اعتماد به نفس و قدرت کافی، از حقوق ایران و منافع ملی دفاع کنند، نه اینکه هر لحظه بلرزند و به جای دشمن، مراقب کج‌اندیشان پشت‌جبهه باشند که تمام زحمات ایشان را به باد می‌دهند. البته گاهی نیز مقدس‌مآبانی بودند که همین نقش‌ها را ایفا می‌کردند و با وجود «ظاهرالصلاح» بودن، بزرگ‌ترین ضربات را به جبهه خودی وارد می‌کردند. شگفت آنکه مرحوم امام خمینی(ره) خطر مقدس‌مآبان را از بزرگ‌ترین خطرات می‌خواند. اتفاقا در این صحنه حساس و تازه که سرنوشت بسیاری از مسایل میهنی و منطقه‌ای و حتی جهانی در حال رقم‌خوردن است، ردپای این دایه‌های مهربان‌تر از مادر در پشت صحنه، یا بهتر بگویم پشت جبهه مذاکرات نیز به وضوح دیده می‌شود و فغان برداشته‌اند که وزیر خارجه و رییس دولت با دشمن قدیمی دیدار کرده و امتیازها داده‌اند! اما وقتی پرسیده می‌شود که هنوز مذاکره آغاز نشده و بده‌بستانی در کار نیست، حاشیه‌های غریب به میان می‌آورند و نمی‌گذارند مردم بپرسند اگر فرمایش شما درست است پس این جامه‌درانی نتانیاهو و مخالفت نئوکان‌ها وصهیونیست‌ها برای چیست و شما دلیل این شباهت مواضع و اهداف را چگونه به مردم توضیح خواهید داد؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.