|

تماشاگران مظلوم ایرانی

پویان امیری

اواسط نیمه دوم بازی ایران و تایلند، صدای اعتراض تماشاگران بلند می‌شود، همه آنها به حضور مسعود شجاعی معترض و خواهان خروج او از زمین هستند. این اعتراض متاسفانه طی چند روز اخیر در سایت‌های خبری، مطبوعات و همچنین شبکه‌های اجتماعی، بازخورد خوبی نداشته و آنها این اعتراض‌ها را دور از انصاف می‌دانند و حرکت تماشاگران را یک بی‌فرهنگی در ورزشگاه‌ها معرفی کردند. عنوانی که به هیچ‌وجه لایق تماشاگران ایرانی نیست، دلایل زیادی وجود دارد که می‌توان به هواداران تیم‌ملی حق داد که به حضور این بازیکن معترض باشند. تیم‌ملی فوتبال ایران یک‌بار دیگر در دوران مربیگری کی‌روش بازی بسیار بدی در مقابل یک تیم درجه دو آسیا از خود به نمایش گذاشت تا مشخص شود، روند بازی‌های ضعیفی که از بازی اول تیم‌ملی برابر ازبکستان در مقدماتی جام‌جهانی شروع شده است، همچنان ادامه دارد. هر چند نزدیک به دوسال‌ونیم است که کی‌روش در تیم‌ملی مشغول به کار است، اما همچنان ضعف‌هایی که از همان روز اول در تیمش دیده می‌شد در این بازی هم ادامه داشت. اصرار بیش از اندازه برای استفاده از چند بازیکن خاص و نادیده گرفتن بازیکنان خوبی که در لیگ ایران در حال شکوفایی هستند، یکی از دلایل ضعف تیم‌ملی محسوب می‌شود، بازیکنانی که از نظر تماشاگران و بسیاری از اهالی فوتبال به ناحق بیرون خط ماندند. بازی کردن همزمان آندو تیموریان و جواد نکونام در بازی با تیم تایلند چه استدلال منطقی‌ای دارد یا بازی دادن به بازیکن امتحان پس‌داده‌ای مثل مسعود شجاعی به چه دلیل است؟ بازی‌کردن این بازیکنان که هرکدام دیگر طراوت سابق را ندارند، صدای اعتراض تماشاگران را درآورد و باعث شد آنها با شعار علیه مسعود شجاعی که خودش هم یاد ندارد آخرین بازی خوبش در تیم‌ملی به چه زمانی برمی‌گردد، اعتراض خود را به گوش سرمربی تیم‌ملی برسانند. تماشاگرانی که برای دیدن یک بازی در این حد ضعیف با وضعیت اقتصادی نابسامان باید حدود 20 هزار تومان هزینه کنند، بعد از مشاهده بازی ضعیف و دور از انتظار شاگردان کی‌روش، که سرمربی تیم به‌عنوان بازیکنان بین‌المللی از حضور بازیکنان خوب لیگ چشم‌پوشی کرد، باید هم حق داشته باشند معترض شوند. این اعتراض که همراه با هیچ توهینی هم نبود، صدای بازیکنان پرتوقع تیم‌ملی را درآورده که به چه دلیل به همبازی ما اعتراض می‌کنید و خواهان خروج او از زمین هستید، اعتراضی که به‌واقع و به‌حق از سوی تماشاگران علیه یک بازیکن و بیشتر علیه سرمربی تیم‌ملی بلند شد. روی سخن با آندو تیموریان است که بیشتر از بقیه به این قضیه واکنش نشان داد، او به‌خوبی می‌داند که یک هوادار تیم‌ملی هیچ‌گاه به خاطر یک بازی به ملی‌پوش کشورش توهین نمی‌کند که اگر غیر از این بود به خاطر بازی ضعیف، آندو در همین بازی مستحق هو شدن از سوی تماشاگران بود. برعکس اعتقاد بسیاری که بعد از این بازی فهم تماشاگران ایرانی و به خصوص تهرانی را زیر سوال بردند باید آنها و آندو تیموریان که خود در آن بازی حضور داشت را به یاد دیدار ایران و برزیل بیندازم. در آن بازی هم برعکس توقع همگان، تماشاگران ایرانی حاضر در ورزشگاه ابوظبی امارات اکثرا از ایران آمده بودند و بیشتر هم همان تماشاگرانی بودند که در ایران هم به ورزشگاه می‌روند، در آن بازی ایران سه گل خورد، اما بازیکنان ایرانی به‌شدت از سوی تماشاگران در انتهای بازی تشویق شدند تا مشخص شود آنها به‌خوبی شرایط یک بازی را درک می‌کنند. حالا باید حق داد که آنها به یک بازیکن که نماینده افکار سرمربی تیم‌ملی است، معترض شوند. همان‌گونه که تماشاگران فرانسوی به کریم بن‌زما مهاجم تیم‌ملی این کشور در بازی دوستانه با استرالیا معترض بودند، اما او برعکس شجاعی گریه نکرد و پنج دقیقه بعد از ورود به زمین گل زد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.