تحمل و همکاری؛ ضرورت ملی
ضیا مصباح . دبیر کانون علوم اداری
کادر شاغل در آژانسهای مسکن و خیل عظیم جوانان تحصیلکرده مشغولبهکار در بنگاههای معاملات اتومبیل، کارکنان و کارگران کارگاهها و کارخانجات مختلفی که به خدمات مربوط به ساختمان مشغولند، صرافها و سکهفروشان و همه آنانی که طی سالیان اخیر با هجوم خریداران مختلف مواجه بوده و سرمایههایی که هرچند اندک، به طلا و ارز تبدیل شده و بسیاری مشاغل سودآور لحظهای، که خوانندگان عزیز بهتر میدانند و رهاورد دولت اصولگرای هشتسال گذشته است، زمین و آپارتمانبازها که در این مسیر بورسبازی کرده و یکشبه بار خود را بستهاند و ادامه حیات و ممات خود را در این وادی میدانند، این مجموعه و شاغلان کارهای مشابه، بدون اغراق در کل کشور با خانوادههایشان جمع کثیری را تشکیل میدهند. آنان شاکر اوضاع و احوالی بودهاند که کارشان پررونق و مسیرشان پرطرفدار و درآمدشان روزافزون بوده است. این جامعه طبعا در شرایط عادی و در وضعیت اصولی و علمی، با تعریف مناسب از «حماسه اقتصادی» باید در بسیاری جهات روال شغلی و نحوه کسب درآمد خود را همگام با منافع ملی و مشابه دیگرکشورهای در حال توسعه کنند. در آغاز و پایان هرروز در ایستگاههای مترو، مخصوصا تقاطعهای
خطوط مختلف، هر لحظه هزاران نفر را میبینید که بدون لحظهای درنگ و بهسرعت برقوباد بین خطوط مترو دوانند، انگار که از دست دادن لحظهها، غیرقابل جبران است. دوستی که از خارج کشور موقتا به میهن بازگشته بود و از همهجا بیخبر، با مشاهده این وضعیت که هرکدام از این جمعیت عجول، موبایلی در دست دارند و مشغول مذاکره تلفنی، میگفت که «بهبه» این جمع دنبال تولید و بهتبع آن افزایش کالا و صادرات کشور، خودکفایی ایران و افزایش ارزش پول ملی، بالا بودن تولیدات صنعتی و... هستند و نمیدانست که اغلب بهدنبال شغلهای کاذب، دلالی، احتکار و از این قبیل امورند. این جامعه سرگردان و سردرگریبان سالها عادت کردهاند که از این طریق امرارمعاش کنند به قول حافظ: «مکن درین چمنم سرزنش به خودرویی / چنانکه پرورشم دادهاند میرویم» اگر قرار باشد همهچیز در جای خود قرار گیرد و ضابطهمند باشیم: کنترل اجتنابناپذیر امور اقتصادی کشور، مهار تورم، نظارت و دقت بر همه امور تولیدی و... بر این قشر که حسب حالوروز، باورها و توقعات خود، هزینههای زندگی خود را برمبنای درآمد ناپایدار روزانه در این مسیر تنظیم کردهاند چه اثری خواهد داشت. آیا عملکرد
دولت تدبیر و امید در زمینههای اقتصادی بهدلیل ناسالم بودن برنامههای بهاصطلاح مردمی گذشته که ملاک کار و فعالیت بخشی از جامعه بوده، منجر به رکود بیشتر در مشاغلی که ذکر آن رفت نشده و این وضعیت تا رسیدن به نقطه مطلوب، بر نگرانی این جامعه نمیافزاید. آیا این جامعه انبوه، منافع جمع را ملاک قرار میدهند و با آگاهی به تعریف منافع ملی سعی میکنند با منافع جامعه همراه شوند و از سویی آیا قشر عظیمی از آنان بهنحوی کارشکنی نخواهند کرد. چنانچه انتظام، کنترل و دلسوزی بر اساس: لحاظ کردن آینده کشور و نسلهای بعدی، برآمده از منافع ملی با مفهوم واقعی در تمامی امور برقرار شود و نابسامانیها فروکش کند آیا این گروه نیز منتفع نخواهند بود و آیا میدانند که هرکدام از ما در همان لحظه که تولیدکننده یک کالا و خدمت هستیم، مصرفکننده صدها نیاز میباشیم. بنابراین چارهای جز این نیست که همه آحاد ملت آستانه تحمل خود را بالا برده و در این شرایط سخت از خود شروع کنند تا دولت بتواند با همیاری واقعی ملت به مقصد برسد و در این مسیر پرسنگلاخ به دلیل عدم حمایت تکتک ما ناموفق جلوه نکند و بهاصطلاح همه با هم دست بهکاری زنیم که غصه سرآید...
چنین باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.