جینپوش های هخامنشی
امید بلاغتی
فکر میکردم در این پاییز و مهرماه دیگر تمام شود هجمه شکها و تردیدها اما زهی خیال باطل. دوره و زمانه عوض شده است و شک است که از در و دیوار میریزد. اول اینکه من دچار تردید شدم که این آقای نتانیاهو و مشاورانشان مطالعه و مداقه و تامل که هیچ، عمل ساده تماشای عکس را هم انجام نمیدهند؟ درواقع تردید عمیقی که مرا در خود فرو برده این است که برای کشف اینکه ما در ایران شلوار جین میپوشیم الزاما نیازمند مطالعات گسترده و بازگشایی کرسیهای دانشگاهی در حوزه خاورمیانه که نیست. کافی است شما گوگلی کنی شلوار جین را تا ببینی هیهات که در ملک ایرانزمین حتی از همان زمان کوروش کبیر که بنیامین شیطون خیلی هم بهش ارادت داشت، سربازهای هخامنشی شلوارجین میپوشیدند، در آن زمان که ملت با شاخوبرگ درختان خود را میپوشاندند. بعدم به قول آقای احمدینژاد خودمان «الان مشکل ما لباسپوشیدن و موی جووناست؟!» نه وجدانن بنیامین مشکل ایناست؟! با لحن خود آقای احمدینژاد هم بخوان تا نوستالژیکتر باشد برایت. دوم اینروزها ما نمیدانیم چرا هم خودم هم رفقایم همه بچههای محل دچار این سندروم غریب شدیم! سندروم «یک حرفی زدم تاریخ به بعد و قبلش تقسیم شد.»
والله هرجا میروم حرفی میزنم گیرم حرفهای ساده حس میکنم تاریخ دو شقه شد. شقه بعد حرف من، شقه قبل حرف من. بعد فکر میکردم بلایی است به جان خودم افتاده است دیدم نه. همه جا، همه کس بهویژه در رسانههای مجازی دچار این مشکل شدند. خب اینطوری تکلیف آیندگان چه میشود؟! این چهطور تاریخ پستمدرنی است که داریم تحویلشان میدهیم. بندگان خدا فردا باید هی فکر کنند خب تاریخ تفکر و اندیشه از اینجا قبل و بعد شد یا از اونجا. ما هم که ماشاءالله استاد تولید جملات قصار و نظرات مشعشع. خب به فکر خودمان نیستیم به فکر آیندگان باشیم. البته خودم را عرض میکنم با شما که نبودم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.