|

دایی وانیا و دیگران

سوسن مقصودلو

- سلام سونیا. - دایی وانیا چطوری؟ - بسیار معمولی. - از کجا زنگ می‌زنی؟ - از لاهیجان. - اونجا چه‌کار می‌کنی؟ - بعد 30سال برگشتم به خونه پدری‌ام. - سرکار هستی؟ - نه بیکارم؛ روزا‌رو می‌مالونم. - حالت چطوره؟ - بیشتر در حالت افقی‌ام. - خدا بد نده. نکنه مریضی؟ - جسمم سالمه. به قول «دکتر آستروف» توی دایی وانیا: «احساساتم زنگ زده است.» - چرا چیزی شده. - «وقتی به یاد سال‌هایی که غفلت کرده و احمقانه هدرشان داده‌ام؛ می‌افتم، از خشم و تاسف خواب به چشمم نمی‌آید. زیرا همه چیزهایی را که امروز پیری از من مضایقه می‌کند در آن سال‌ها می‌توانستم داشته باشم.» - اینا عقاید دکتر آستروفه. تو دایی وانیا هستی. - زمانه آدم‌ها را عوض می‌کند. - طیبه چطوره؟ - در حال متارکه‌ایم. - عجب. مثل اینکه قسمت نیست یلنا و وانیا در زندگی واقعی هم روزگار خوشی داشته باشن. - بله. هروقت دعوامون میشه خانم داد می‌زنه «دنیا به وسیله راهزن‌ها و آتش‌سوزی‌ها نیست که نابود می‌شود بلکه به‌سبب نفرت و عداوت و اختلاف‌های ناچیزی از همین قبیل از بین می‌رود.» - چه‌خوب، بعد این همه سال دیالوگ‌هاشو حفظه. - بعد جوراب منو از زیر تخت درمیاره می‌گیره جلوی دماغم. - واقعا برای این چیزا می‌خواین جدا بشین. - این چیزا و خیلی چیزای دیگه. - آخه شما بچه دارین. - به قول آستروف: «آنهایی که صد یا 200سال بعد از مرگ ما زندگی می‌کنند آیا از اینکه راه پیشرفتشان را هموار کرده‌ایم؛ از ما به نیکی یاد خواهند کرد؟» - آدم‌ها اگر یاد نکنند؛ خداوند یاد می‌کند. - سونیا خانم قرار نشد جمله مارینا را بگی. - شما هم قرار نشد حرف‌های دکتر آستروف را به رخ من بکشید دایی‌جان. - شوهرت چه‌کار می‌کنه؟ - مردی که سبیلش دراز و استعدادش کوتاه است؟ - اومدی و نسازی. - جمله کتابه. - می‌دونم. - شوهرم مثل دایی وانیا اعتقاد داره احساسش و خودش مثل اشعه آفتابی که توی گودالی افتاده باشه بیهوده از بین می‌رود. - اون دیگه چرا مگه رسمی نیست. خودت چی؟ - من برای خودم منتظر هیچ چیز تازه‌ای نیستم. - از مردم هم بدم می‌آید... مدت‌هاست که دیگر کسی را دوست ندارم. - اینو آستروف می‌گفت یا وانیا؟ - آستروف. - اما اینو وانیا میگه: «آدم وقتی زندگی حقیقی نداشته باشه ناچار با سراب زندگی می‌کنه.» تصمیم گرفتیم از این شهر شلوغ بریم. - کجا؟ - شوهرم میگه: «بازنشست که شدم دلم می‌خواد یه‌تیکه زمین توی شمال داشته باشم توش یه ویلا بسازم و درخت‌های پرتقال بکارم.» - «همه‌تان جنگل‌ها را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی چیزی روی زمین باقی نخواهد ماند.» - «شما هم انسانی را نابخردانه نابود می‌کنید و به‌زودی به لطف شما؛ وفا و صفا و توان ازخودگذشتگی از جهان رخت برمی‌بندد.» - اشاره‌ات به هومن پسرمه؟ - اشاره‌ات به حامد شوهرمه؟ - چخوف جادوگره. چقدر شخصیت‌هاش با آدم‌های همه‌جا مصداق دارن. - نظرت چیه؟ خوبه ما بیاییم شمال زندگی کنیم. - «در چنین هوایی آدم خوب است خودش را حلق‌آویز کند.» - نخیر دایی وانیا. «در سرزمین‌هایی که جنگل دارد. آب‌وهوا ملایم است. مردم فلسفه‌شان تیره و ملال‌انگیز نیست.» - برو سونیا خانم؛ برو غذات سوخت. - خداحافظ دایی وانیا.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.