اهمیت پیگیری خبر...
ابراهیم عمران
از ویکتور هوگو پرسیدند: رمان «بینوایان» تا چه زمانی خواننده خواهد داشت؟ در جواب گفت: تا زمانی که فقر و فقرا وجود دارند... گویا مسوولی از مسوولان پیرانشهر گفتهاند: خبرنگاران تا کی میخواهند حادثه مدرسه «شینآباد» را پیگیری کنند؟! همانطور که خالق بینوایان به درستی پیشبینی کرده بود از بودن «فقر و نداری» در دنیا؛ چه میدانست هیچگاه فقر از بین نخواهد رفت ولی شاید از شدت و اندازه آن در جوامع مختلف کاسته شود؛ خبرنگاران پیگیر نیز بهخوبی آگاهند، اینگونه حوادث اگر به بوته فراموشی سپرده شود، نهتنها از اهمیت چنین پیشامدهایی کاسته میشود، بلکه مسببان «خودآگاه و ناآگاه» بهراحتی آن را ندید خواهند گرفت و این «ندید» گرفتن «چشم اسفندیار» حوادثی از این دست است! پرواضح است که اساس کار خبرنگار، کشف خبر و به طریق اولی «پیگیری» آن است و اگر اینگونه نباشد، بسیاری از نابسامانیهایی که در حال حاضر، شاهد آن هستیم، افزونتر خواهد شد... حرجی بر گوینده چنین حرفی نیست چه اگر بهدرستی آگاه میبودند از کار خبر و بعد از خبر، هیچگاه چنین به اظهارنظر نمیپرداختند! جناب ایشان اگر با خبرنگاران حوزه مربوطه «بده بستان» آگاهیبخش داشته
باشند، نهتنها برای ایشان سودمند است، بلکه سببساز خواهد شد از پیدایش حوادث بعدی تا حدود زیادی جلوگیری شود که انجام چنین کاری، بر آگاهان، مسجل شده که بهراحتی، میسور است... هرچند اهمیت ندادن بهکار خبر و سماجتهای خبرنگاری، در این کشور سابقهای به قدمت آغاز پیدایش روزنامه دارد، بد نیست این نوشته روزنامه «وقایعاتفاقیه» را یکبار دیگر با دقت و البته با افسوس بخوانیم که چه تلقیای از روزنامه و خبر داشتهاند... در شماره 26 روزنامه آمده است: «بعضی مردم نفهمیده و نمیدانند که حسن این روزنامه چیست و مصرفش چه میباشد؟ پارهای از اشخاص خیال میکنند که کاری است که دیوانیان عظام راه انداختهاند به جهت منفعت و مداخل. و برخی هم تصور میکنند که این روزنامه منصبی است که به کسانی از دیوان اعلی اسامی آنها معین شده باید برسد و به دیگران نباید برسد. لکن هیچیک از اینها نیست... این خبرهایی است به جهت تربیت خلق و اطلاع آنها از امورات دیوانی و غیره و اخبار دول خارجه و منفعت خاص و عام...» حال نگاه شود از آن سالها تاکنون چه تغییری کرده نگاه به خبر و خبررسانی؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.