|

غزلی از «غلام‌حسن اولاد» در آستانه روز «حافظ»

حافظانه...

قدت را می‌توانم شاخه شمشاد بنویسم کمی تا قسمتی ابری... دلت را شاد بنویسم تنت را برگ گل بر صفحه‌های کاغذ کاهی لبت را غنچه‌ای سر رفته از فریاد بنویسم اگر دست از پریشانی سرِ زلف تو بردارد به پایت می‌توانم... هرچه بادا باد بنویسم قدم هرجا که بگذاری به پایت گل می‌افشاند هزاران آفرین باید زدست باد بنویسم به گوش سنگ‌ها در بیستون مجنون‌تر از لیلی چو خسرو قصه‌ای شیرین‌تر از فرهاد بنویسم قلم کِلْ می‌زند کِل بر لب انگشت‌های من سخن وقتی که از آن ساق پا آزاد بنویسم خرابم می‌کند آن چشم‌ها... چشم انتظاری را به زحمت می‌توانم خانه‌ات آباد بنویسم مکن کاری که داد خویشتن از چرخ بستانم بدین معنی کزین پس عشق را بیداد بنویسم به رندی شهره شهرم، شراب ارغوانی کو که چشمت را «چو مستی از سرم افتاد» بنویسم؟! جواب از «حافظ» شیراز می‌خواهم که بعد از او غزل را شاه‌بیتی در کف «اولاد» بنویسم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.