|

۵ سال پس از درگذشت «اردشیر محصص»

و كابوس‌ها همچنان مي‌تازند

اردشیر رستمی

برای ترسیم تاریکی، شخصا باید از آن عبور کرد. چون شاهکار هنری از راه مستقیم به‌دست نمی‌آید. جهان «اردشیر محصص» آکنده از دلقک‌ها، کابوس‌ها و اشباحی است که بر پیشانی این سرزمین می‌تازند. جهانی تاریک و متعفن که دست از سر این مردمان برنمی‌دارد. در زمانی که به قول فروغ فرخزاد: «ستارگان گران بی‌هنر و عریان بر جلد مجلات هنری حکومت می‌کردند و از هر دستگاه رادیویی صدای نابغه‌ای قلابی به گوش می‌رسید و یا در اوج تضاد طبقاتی و فقر که تا به امروز هم ادامه دارد جشن‌های شکوه پادشاهی ایران در تخت‌جمشید برپا می‌شد و مردان با زیرشلواری مجبور به زدن کراوات بودند و تمام رسانه‌های دولتی چیزی دیگر را بر مردم غالب می‌کردند»، اردشیر محصص، اعماق فاجعه را ترسیم می‌کرد. طرح‌هایی از مردان، زنان، پادشاهان و مبارزانی که هیچ نقشی جز ایجاد و گسترش نکبت در تاریخ ندارند و این بیانگر این است هنرمند واقعی هیچ‌وقت فریب جهان جعلی را نخورده و تسلیم نمی‌شود. هرچند که شاید در تمام مبارزاتش مانند قهرمان داستان «صدسال تنهایی» در همه‌شان شکست بخورد. اردشیر با بیان سیاهی‌ها و دروغ به جنگ آنها می‌رود و چون یکی از راه‌های از بین‌بردن هرچیز روبه‌روشدن با آن است. بیان هرچیز، همیشه به معنی تایید آن نیست. ارتباط او با نشریات مهم جهان و هنرمندان بزرگی مانند «دیوید لواین» و «پابلو پیکاسو» که چهره‌ای از او را نیز طراحی کرده است، یکی دیگر از دلایل جایگاه والای او در هنر است. تاثیر او بر هنر معاصر ما غیرقابل‌انکار است. به روان شریف و نجیب و متعهدش درود می‌فرستم و مي‌گويم اتفاق خاصي در اين دنيا نيفتاده است و كابوس‌ها همچنان مي‌تازند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.