|

اخلاق و خویشتنداری

بهزاد خورشیدی . روزنامه‌نگار و گرافیست

اخبار و گزارش‌ها از هیمنه و نبردی تمام‌عیار نه در میدان فوتبال، که در خارج از میدان حکایت دارد. آنجایی که مشت‌های گره‌کرده حرف اول که نه، همه حرف با آن شروع می‌شود و اجتماع بخت‌برگشته نظاره‌گر این همه خشم است و پاسخ آن یک هیچ بزرگ است و بس. بی‌تدبیری، آن هم در دورانی که علم تدبیر قرار است قاصد خوبی‌های ما باشد در آن سوی آب‌ها. می‌گوییم و بر این باوریم که فوتبال ما شایسته عالی‌ترین نشان‌هاست! با چه اندیشه و ساختاری به این مهم خواهیم رسید؟ به یقین با خرد جمعی و سختکوشی، مگر آنهایی که در فوتبال امروز جهان آقایی می‌کنند مدام در زیر یک‌خم هم غوطه‌ورند که ما چنین ریسمان می‌دریم و همه آفاق را به داوری فرامی‌خوانیم که ما به‌حقیم و دیگران از انبان دگر توشه می‌چینند. هر چند دقت‌نظر و انضباط عامل پیشرفت و رمز موفقیت هر جامعه‌ای است و فوتبال نیز از این دایره خارج نیست. در دنیای پررنج امروز که بخشی از مردم درگیر جنگ و بخشی هم درگیر اخبار خشونت‌آمیز هستند، دولت‌ها و حکومت‌ها درصدد هستند تا جملگی با هنر و خصوصا ورزش اسباب راحتی و آرامش مردم را پدید آورند. از این‌رو کنفدراسیون فوتبال- فیفا، تمام تلاش خود را به هرچه زیبا‌تر و تماشاگرپسندتر كردن فوتبال معطوف می‌کند، تا این ورزش اول سراسر جهان اسباب سرگرمی بیشتری از مردم را فراهم آورد. درعین حال با قوانین سختگیرانه با فساد در فوتبال برخورد می‌کند. حال با آغاز لیگ‌برتر فوتبال ما در این سوی جهان ابعاد متفاوت‌تری به خود گرفته است؛ لیگی که با پسوند حرفه‌ای بیش از یک‌دهه از عمر آن می‌گذرد ولی ظاهرا جز پرداخت پول‌های گزاف، خروجی‌اش درخشان نبوده و هزینه‌های سنگینی نیز بر افکار جامعه نهاده است. مربی کاربلدی را با کلی حرف‌وحدیث بر مسند مربیگری تیم‌ملی فوتبال می‌نشانیم و هر روز بر طبل می‌کوبیم که مبادا آنچه خود داشتیم از بیگانه طلب کردیم. از بخت یاری‌مان بود که فدراسیون فوتبال برسر اصول ماند و با تدبیر دوراندیش خود، کی روش را نگاه داشت و ایشان به همگان آموخت که گروه را فدای فرد نسازد و پس از چند دوره ناکامی، فوتبال ایران را بر عرش نشاند. ولی برخی همچنان در پی گل‌آلودن‌کردن زمینی هستند که دیگران پای آن خون‌دل‌ها خورده‌اند. فوتبالی که شاید با بی‌دقتی و حتی با بی‌درایتی و نه چیز دیگر! داوری با سوت و کارت‌قرمز خود آن هم در دقیقه دوم، همه ما را در بهت فرو می‌برد. آن عصبیت بی‌دلیل قاضی میدان، تنش را به نیمکت و باشگاه‌ها و رسانه‌ها منتقل می‌کند. و چقدر دلمان می‌خواست که تیم و مربی متضرر از این رای، خاموش می‌ماندند و در نهایت با ابزار قانون به نبرد با به‌اصطلاح ناپاکی‌ها می‌رفت. مربی بزرگ‌بودن و منش بزرگ‌داشتن در همین بزنگاه‌ها تعیین‌کننده است. بر اساس آمار، شاید 30میلیون‌مخاطب نظاره‌گر فوتبال و حواشی آن باشند. ظاهرا ابعاد حواشی گسترده‌تر و فاجعه‌بار‌تر است. روزی نیست که پس از هر بازی فوتبال، چهره درهم و پرخاشگر مربی یا حتی بازیکنی را بر صفحه تلویزیون و انواع‌واقسام رسانه‌های کاغذی و اینترنتی ببینیم که دیگری را مورد نوازش قرار ندهد. آن یک، دیگری را با طعنه مورد سرزنش قرار می‌دهد.که از فوتبال چیزی نمی‌داند و دیگری هم رسانه منتقد را به اجنبی‌پرستی محکوم می‌کند. ما از پوریای ولی و غلامرضا تختی رسم گذشت و بزرگی را به‌یاد داریم. به یقین بزرگی تنها به مدال‌آوری و قهرمانی در میادین ورزشی نیست که میدان اصلی، در قلب مردم است؛ مردمی که ما را در صدر نشاندند. دوستان عزیز روی سخن این مردم با شماست؛ شمایی که افتخارات بسیاری برای کشور به‌دست آوردید. به‌طور حتم بخش مهمی از جوانان این سرزمین در رویاها و آرزوهای خود جست‌وجوگر راز موفقیت شما هستند. چندی پیش یکی از بزرگ‌ترین مربیان فوتبال جهان، آن هم با 37جام قهرمانی با فوتبال خداحافظی کرد. سر آلکس فرگوسن تنها با قهرمانی جاودانه نشد بلکه با رفتارومنش خاص خود محبوب فوتبال دوستان شد. او یکی از بزرگ‌ترین الگوهای زندگی‌اش را نلسون ماندلا می‌دانست؛ همان که در مسیر زندگی پررنجش صبر و خویشتنداری را پیشه کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.