بازيگر نقش اول
ناهيد کبيري
«فرهاد» از همان ابتدا ميتوانست با «شادي» و بچهها همسفر شود که نشد. به بهانه کار و اجرا و يک زمين دورافتاده در چه ميدانم کجا، آنها را به يک سفر دور و دراز سپرد و با وعدههاي شيرين «ديدار هرچه زودتر» از پشت شيشههاي سالن فرودگاه برايشان دست تکان داد. بعد از پرواز هواپيما، نفسي بهراحتي کشيد و با احساس آزادي و سرخوشي در ماشين نشست و بهسوي خانه پرواز کرد. خيابانها در آن نيمهشب، باراني و خلوت بودند و نور چراغبرقها و ماشينها در آسفالت خيس، انعکاس رنگيني داشتند. به خانه که رسيد، از جاي خالي مسافرها دلش گرفت. مخصوصا با آن دمپاييهاي شادي در گوشه اتاق خواب و بوي عطرش در همهجا... يک لحظه فکر کرد صداي خندهها و بازي بچهها را هم که شبيه جيکجيک گنجشکهاست انگار از اتاق خاليشان ميشنود. سيگاري روشن کرد و بهطرف بطري نوشابه رفت. حالا نوبت آن بود که از تمام لحظههايش لذت ببرد و همه آن ماليخولياي سانتيمانتاليستي را با دود سيگارش به هوا بفرستد. گوشهوکنار وجدانش را کاويد و هيچ نشاني از هيچ گناهي پيدا نکرد. شادي را از آن بيماري مزمن سرککشيدن به زندگي خصوصي و حرفهاي و تلقنها و جستوجوي جيبهاي کتوشلوار او
نجات داده بود و خودش را از اخم و تخمها و غرغرهاي او. پول کافي به حسابشان ريخته بود و پول فروش خانه شهرک را هم دير يا زود برايشان حواله ميکرد و اين همه، بعد از حادثه وحشتناک ششماه پيش بود که خانم، سفر سهروزه او را با دو، سهنفر از تئاتريها و يکي از بازيگراني که به او حساسيت داشت، کشف کرد و جاروجنجال و واويلا... و نهايت اينکه سفر سهروزه، آنها را برافروخته و عصبي، به محضر کشانيد و به يک جدايي توافقي و متمدنانه، ناگزيز کرد. البته امضاي آن کاغذ را در ابتدا هيچکدام باور نداشتند و جدي نگرفتند. به خانه که آمدند، بار ديگر همان زندگي بود و همان ميهمانيها و قهر و آشتيها... در اين ميان ذهن خلاق کارگردان، سناريو تازهاي نوشت. سناريو سفر! نقش اول آن را هم به شادي داد و شادي از اينکه براي اولينبار، بازيگر نقشاول سناريو همسرش شده است، با احساس رضايت چمدانش را بست و راهي شد. البته با اين اميد که دو، سهماه بعد هم فرهاد به آنها بپيوندد... فرهاد بارديگر به ساعتش نگاه ميکند و با بيصبري طولوعرض اتاق را با قدمهايش هزاربار بههم ميدوزد و از هم ميشکافد. براي رفتن به فرودگاه آرام و قرار ندارد. فکر ميکند چطور
توانسته بود پنجسال دوري از آن نازنينان را تحمل کند و به عشق سمن و نرگس و لاله و ياسمن، سرخوش و بيخيال، روز را به شب و ماه را به سال برساند... با اينکه تاريخ و شماره پرواز را به شادي گفته است، او باور نميکند و قاهقاه خندهاش در تلفن ميپيچد. ميگويد: «پنج، ششسال است همين حرفها را ميزني. اگر بازهم شوخي ميکني زودتر بگو که به فرودگاه نياييم.» هواپيما بعد از 15ساعت پرواز به زمين مينشيند. فرهاد بهشدت اضطراب دارد و نميداند حالا چطور بايد به چشمهاي شادي نگاه کند و بگويد: «چقدر دلم برايت تنگ شده بود عزيزم...» تا از راهروها و سالنها و بازرسي پاسپورت و بوتيکها و رستورانها و آدمها بگذرد و در آخرين سالن، شادي را زيباتر و جوانتر پيدا کند، جان بر لب ميشود. شادي با مهرباني بهسوي او ميآيد. گرم و صميمي است. ميگويد: «پيش از آنکه بهطرف چمدانها برويم، ميخواهم «ويلي» را به تو معرفي کنم.» و به مرد خوشتيپي که در کنارش ايستاده اشاره ميکند. «ما سال پيش ازدواج کرديم. با آخرين پولي که فرستادي يک سوپرمارکت خريديم. البته تو هم ميتواني در آنجا کار کني و دستمزد خوبي بگيري...» فرهاد با سروصورت عرقکرده در
چشمهاي آبي «ويلي» فيکس ميشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.