|

هم‌نسلان من و «عشق به کار»

داوود رشیدی

سال 1342 به ایران آمدم و تقریبا بلافاصله در اداره تئاتر آن زمان مشغول به کار شدم. آشنایی من با «جعفر والی» و دیگر هنرمندان هم‌نسل ما عزت‌الله انتظامی، فخری خوروش، علی نصیریان، جمیله شیخی، جمشید مشایخی، فهیمه راستکار، محمدعلی کشاورز و... به همان سال برمی‌گردد. «جعفر والی» همیشه از نظر من دوستی قابل اعتماد و احترام و هنرمندی بسیار بااستعداد و پرانرژی و منزه بود. او اولین کسی بود که نمایش‌های دکتر «غلامحسین ساعدی» را روی صحنه برد. همه ما در آن سال‌ها به‌طور منظم و بدون وقفه مشغول کارکردن بودیم. نمایش‌های ما هفته‌ای یک‌بار چهارشنبه‌شب‌ها در تلویزیون «ثابت» آن زمان به‌طور زنده یا روی صحنه سالن‌های مختلف بود. همه ما با صفا و صمیمیت در نمایش‌های یکدیگر کار می‌کردیم. من افتخار این را داشتم که «جعفر والی» در چندین نمایشی که کارگردانی کردم بازی کند. یادم می‌آید اولین نمایشی که روی صحنه بردم «می‌خواهید با من بازی کنید؟» اثر «مارسل آشار» بود که جعفر والی، پرویز کاردان، ژاله صبا و... بازیگران اصلی آن بودند که در سالن تئاتر «کسری» روی صحنه رفت. «جعفر والی» هنرپیشه‌ای همیشه آماده با بدن چابک و سرحال و روحیه‌ای منزه و سرشار از نشاط بود که هنوز هم این نشاط و سرزندگی در او دیده می‌شود. «جعفر والی» گرچه مانند هم‌نسلان خود جذب هنر هفتم شد اما بسیار گزیده و با وسواس در سینما کار کرد. خوشحالم که دوست عزیز «جعفر والی» اکنون سرحال و با نشاط باز هم می‌تواند در عرصه نمایش، تئاتر و سینما فعال باشد. هم‌نسلان من هنوز هم دوست دارند کار کنند. عرصه نمایش چیزی نیست که بشود به‌راحتی از آن دل کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.