حسن یا حسین؟
کامران عدل
پنجشنبه قسمتی از ماجرای «حسن» و «حسین» را برایتان نوشتم، فقط میماند این موضوع که کی اول منت کشید؟ این منتکشی، در درون ما از دوران دبستان وجود دارد. وقتی با حسین دعوا میکردیم و با هم بازی نمیکردیم و سایر دوستان سعی میکردند ما را آشتی بدهند تا بازی گرمتر بشود و ما میگفتیم: باید، اول بیاید و منت بکشد. اسمش را هم نمیآوردیم. ولی ته دلمان میخواست آشتی کنیم. با منت یا بیمنت. ولی پروتکل، این جریان منتکشی را هم حل کرده است. اول از همه، «فرانسوا اولاند» آمد با «حسن» مذاکره کرد. موضوع را دستکم نگیرید. اولاند تنها کسی بود که دست در دست آمریکا، آماده حمله به سوریه بود. این ملاقات، یعنی هفتتیرها غلاف (فیلم وسترن است). حتما درباره انرژی اتمی هم صحبت شده است. زیرا امروزه، فرانسه بزرگترین سازنده نیروگاههای اتمی در جهان است: «حسن جون، خودم میام برات نیروگاه میسازم. اونم سه، چهارساله. درجه یکشم برات میسازم. نه چرنوبیلیشو. سه چارتا هم بخوایی، تخفیفم میدم. تو فقط بگو آره، باقیش با من...» دقت کردهاید که وقتی میخواهید با شهردار ناحیه سه منطقه خودتان تلفنی حرف بزنید، منشی ایشان بهشما خواهد گفت که «حاجآقا
یا آقای مهندس شهردارجلسه دارند». حالا، «حسن» و «حسین» رییسجمهور دوتا مملکت هستند. قضا قورتکی که نمیشود با هم تماس بگیرند. در آمریکا، «حسین» زنگ بزند به «حسن» و منشی بگوید: «حسنآقا توی جلسه هستند؟» پس ساعت و دقیقه تماس نیز توسط وزرای امورخارجه تعیین شده بود. در نتیجه، «حسن» باید خودش گوشی را برمیداشت. و نه منشی. ضمنا، در آمریکا، «حسین» صاحبخانه است. زیرا امنیت گروه ایرانی در آنجا، خارج از چارچوب سازمان ملل، با دولت آمریکا و «حسین» است. پس اوست، که باید میهمان خودش را بدرقه کند. همهجای دنیا همین قانون حکمفرماست. «حسین» زنگ زد و «حسن» گوشی را برداشت و برای «حسن» آرزوی مسافرتی خوب و آرام کرد. نه حرفی از 1+5 و نه حرفی از عراق و سوریه و نه از افغانستان. حتما، به او گفت: «حسنجون، دفعه دیگه که اومدی آمریکا، باید بیایی کاخ سفید، برات باقلا پولویی بپزیم که تو تهرون نخورده باشی...» «حسن» هم در جواب گفت: «بَه، شما، بیا تهرون، ببرمت «سربند»، یه شاندیزی بخوري، که کیف کنی...» پايان
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.