|

اگه جای برگ‌ها بودم، می‌مردم

رولی . مترجم: هادی عظیمی

وقتایی که لین اینجا می‌آد، درست قبل از اینکه بیاد، با آسانسور می‌رم تو اتاقم و قایم می‌شم. از لین نمی‌ترسم. لین خوشگل و خجالتیه. فقط خیلی دوست ندارم دوروبر دیگران باشم. می‌رم بالا تو اتاقم و محکم در رو می‌بندم، بعد لای در رو باز می‌کنم و گوش می‌دم. مامان باید قدر لین رو بدونه که به حرفاش گوش می‌ده، چون هیچ‌وقت جلو اون، دهنش رو نمی‌بنده. فقط بعضی وقتا یه صدایی مثل صدای برگ‌ها رو می‌شنوم، که یعنی لین داره حرف می‌زنه. هر وقت مامان برای چای دعوتش می‌کنه، می‌دونم واسه اینه که یه چیزی تو ذهنش هست... نه، یه چیزی تو ذهنش داره و می‌خواد تو ذهن یکی دیگه خالیش کنه. درباره چیزایی حرف می‌زنه که شاید اگه می‌دونست به حرفاش گوش می‌دادم، نمی‌زد. یا اگه بابا خونه بود. یه بار به لین گفت که اصلا هیچ‌وقت بابامو دوست نداشته. باهاش عروسی کرد، چون بایستی این کار رو می‌کرده. گذشته از این، تو یه دوره متزلزلی از زندگیش بوده؛ یه اسب به یه طرف سرش لگد زده بود و هر روز دچار حمله می‌شد. ولی بعد از اینکه دکترا به اون طرف سرش ضربه زدن، متعادل شد و دیگه حمله‌ای در کار نبود. به‌خاطر خطرهایی که برای بچه داشت، نباید حامله می‌شد، ولی کار خدا خیلی عجیبه؛ افتخار می‌کنه که خدا یه همچین بچه‌ای رو بهش عطا کرده. وقتی اینو گفت، در رو بستم و کلی گریه کردم. وقتی دوباره در رو باز کردم، فقط می‌تونستم صدای برگ‌ها رو بشنوم. یه دفعه دیگه، مامان می‌گفت زندگیش خیلی سخته و نمی‌دونه چرا خدا داره مجازاتش می‌کنه. من فقط یه بچه‌ای که روی ویلچر نشسته، نیستم: یه خشم مقدس هم هستم. وقتی یه همچین چیزایی می‌گه، راستش، کلی قلبمو درد میاره. مامانم آدمیه که غیرمستقیم بد دهنی می‌کنه. گوش‌دادن، یا یواشکی گوش‌دادن به حرفاش، مثل گوش‌دادن به بارون اسیدیه.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.