|

کارشکنی ناکام «برلوسکنی»

فریدون مجلسی

اقدام سیلویو برلوسکنی رهبر حزب «آزادی مردم» در هفته‌ای که گذشت برای بیرون‌کشیدن اعضای حزب خودش از ائتلاف حاکم را جز «خرابکاری» با کلام دیگری نمی‌توان توصیف کرد. او تنها قصد سنگ‌اندازی در راه دولت را داشت که خوشبختانه موفق نشد. علت اصلی ناکامی او شاید این باشد که افکارعمومی مسوولیت مشکلات و دردسرهایی که اروپای امروز به‌ویژه کشورهایی چون ایتالیا و اسپانیا با آن دست به گریبان هستند، را متوجه احزاب دست‌راستی می‌دانند. از این‌رو دست‌راستی‌ها هم به لحاظ ایدئولوژیک و هم حزبی ورشکسته شدند. امثال برلوسکنی علاوه بر این موارد به لحاظ شخصی نیز اعتبار خودش را از دست داده است. او شخصیت اخلاقی منفوری دارد، از نظر سنی نیز همه انتظار دارند اکنون در حال گذران بازنشستگی‌اش باشد. همه این دلایل دست‌به‌دست هم داد تا او نتواند موفق شود. او همیشه با توسل به اقدامات شبه مافیایی و سنگ‌اندازی و کارشکنی کارهایش را پیش می‌برد که این‌بار تلاشش کارگر نیفتاد. به نظر می‌رسد ایتالیا قصد دارد چپ میانه را جایگزین راست افراطی کند. چپ‌هایی که به مسایل اجتماعی و رفاه عمومی اولویت می‌دهند. در مقابل، برلوسکنی ‌میلیونری منفور با وضعیتی مشکوک بود که چندین دعاوی قضایی علیه او وجود داشت. عمر سیاسی او خیلی پیش از اینها باید به پایان می‌رسید. اما او به واسطه ثروت هنگفت و نفوذی که در رسانه‌ها داشت و اساسا به دلیل رسانه‌های بیشماری که در اختیار داشت، بیش از انتظار دوام آورده بود. اکنون در جایی قرار دارد که به قولی «شکست دیر» بود، به این معنا که دست‌کم به لحاظ سنی دیگر فرصتی برای بازگشت ندارد. من به شخصه از این اتفاق بسیار خرسند شدم. درباره اینکه گفته می‌شود از سوی هم‌حزبی‌های خود مورد خیانت واقع شد، هم درست است هم غلط. زیرا خیانت همیشه امری دوجانبه است. او هم بارها با اعمال و رفتارش به حزبش خیانت کرد. آنها اعتمادشان را به برلوسکنی مدت‌ها پیش از دست داده بودند و برای آن هم دلایل موجهی دارند. برلوسکنی بارها چهره حزب «آزادی مردم» را با کارهای غیرقانونی‌اش خدشه‌دار کرده است. دلیل اینکه چرا اعضای حزب آزادی مردم ابتدا قبول کردند که به دستور برلوسکنی از ائتلاف خارج شوند ولی چند روز پس از آن دوباره به دولت رای اعتماد دادند، را دقیقا نمی‌دانم. اما به نظر می‌رسد دلیل آن این باشد که اقدام اولیه مانور الزام‌آور حزبی بود و اعضای حزب فارغ از اینکه موافق یا مخالف آن باشند، موظف بودند بپذیرند. اما بحث بر سر پذیرش نهایی دستور برلوسکنی یا تصمیم برای اینکه خود را بی‌دلیل قربانی او نکنند، احتمالا بعدا پیش آمده است. ما تنها اثر مباحث درون‌حزبی را می‌بینیم. در مرحله اول اقدام اعضای حزب آزادی مردم را می‌توان دستور حزبی دید و در مرحله دوم یک سیاستگذاری حزبی بود. احتمالا بحث درون‌حزبی بالایی میان اعضا در گرفته و اعضای حزب نتوانسته‌اند دستور برلوسکنی را بی‌چون‌وچرا بپذیرند و ترجیح دادند ایتالیای آشفته را در ورطه تلاطم دیگری نیندازند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.