|

آینه

قانون یادداشت: «رستاخیز گروه‌های فشار در حادثه مهرآباد»؛ فرهاد کیانفرید یک مثال چینی می‌گوید: برای ورود اکسیژن به درون اتاق مجبوریم پنجره را بگشاییم. اما گشودن پنجره فقط راه اکسیژن را هموار نمی‌کند، بلکه مگس‌ها و پشه‌ها نیز وارد اتاق می‌شوند. در ایران نیز اینگونه است؛ هر زمان فضای سیاسی به نوعی باز‌تر از پیش می‌شود، گروه‌های فشار به سطح جامعه ورود پیدا می‌کنند و با ایجاد رعب و وحشت به دنبال گل‌آلود کردن آب هستند. به همین دلیل با به روی کار آمدن حسن روحانی احتمال رستاخیز گروه‌های فشار وجود داشت، اما برای زمان این پیش‌بینی، اتفاق‌نظر وجود نداشت. به همین دلیل وقوع حادثه مهرآباد بسیاری را غافلگیر کرد. اما... تاریخ جمهوری اسلامی مملو از اتفاقات و افراد اینچنینی است و با نگاهی گذرا به 34سال گذشته می‌توان ردپای آنها را دنبال کرد. مگر همین افراد نبودند که عبدا... نوری را در مراسم تشییع پیکر شهدا مضروب و نماز جمعه به اقامت آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی را با شعار مختل و آیت‌الله طاهری، امام جمعه اصفهان را با چوب و سنگ و میله مضروب کردند؟ مگر اینها همان‌هایی نبودند که مراسم عباس عبدی که در آن زمان عضو شورای سردبیری روزنامه سلام و صبح امروز بود و محسن آرمین سردبیر هفته‌نامه عصر ما را در تاریخ 19 و 20 بهمن 77 برهم زدند و شعار عبدی آمریکایی اعدام باید گردد، سردادند؟ آیا این افراد در همان روزها به سید هادی خامنه‌ای در شهر مقدس قم با شعار برادر ولایت خجالت خجالت با سنگ و چوب و میله و مهر حمله‌ و وی را راهی بیمارستان نکردند؟ چرا باید انتظار داشت تهدیدات و خشونت‌های فیزیکی گروه‌های فشار پایان یابد وقتی می‌بینید تنبیه نمی‌شوند و گاها از سوی برخی رسانه‌ها و مسوولان مورد تشویق قرار می‌گیرند؟ بهار یادداشت: «هولوکاست»؛ مصطفی ایزدی چندین سال پیش از آنکه احمدی‌نژاد رییس‌جمهوری شود و تبلیغات ضد‌اسراییلی خود را آغاز کند، مرحوم آیت‌الله حسینعلی‌منتظری این پرسش را مطرح کرده بودند که چرا فلسطینی‌ها باید تاوان کشتار یهودیان را بدهند؟ ایشان در سال 1384 که تازه احمدی‌نژاد ریاست دولت نهم را برعهده گرفته بود یک‌بار دیگر در مصاحبه با خبرگزاری فرانسه نظر پیشین خود را بیان کردند: «چندین سال قبل من در اعلامیه‌ای نوشتم که فرض می‌کنیم شش‌میلیون یهودی در آلمان نازی و هلند و اتریش کشته شدند، چرا غرامتش را فلسطینی‌ها بدهند؟! آنها را نازی‌ها کشتند ولی فلسطینی‌ها را آواره می‌کنند، برای اینکه می‌خواهند برای اسراییلی‌ها دولت درست کنند. فلسطینی‌ها چه گناهی کرده‌اند که حالا پنج‌میلیون فلسطینی آواره شوند و یهودی‌ها خانه و زندگی‌شان را که از جاهای دیگر جمع کردند، بگیرند. آنها یهودی‌های فلسطینی نیستند. ولی حالا چه باید کرد؟ باید یک انتخابات آزاد برگزار شود و یهودی، مسیحی و مسلمان طبق اکثریت یک دولتی آنجا تشکیل بدهند.» (سایت دفتر آیت‌الله‌العظمی منتظری) چنین بیاناتی نشان می‌دهد که چالش ایجاد‌شده توسط احمدی‌نژاد، اولا: سودی برای منافع مردم ایران نداشته و ثانیا: بخشی از آن تکراری بوده و وی حرف جدیدی نزده است. اعتماد یادداشت: «زیر میز یا روی میز!»؛ فریدون مجلسی باید اول حساب خودمان را پاک کنیم؛ تا بتوانیم به حساب دیگران برسیم. اکنون نتانیاهو با نگرانی از همین پاکسازی حساب می‌خواهد آمریکاییان را‌ برانگیزاند که اینان دروغ می‌گویند! که می‌خواهند بمب هسته‌ای بسازند، که باید همه در کنار من باشید و با ایران بجنگید. رییس‌جمهور آمریکا هم می‌گوید عجالتا‌ که توافقی حاصل نشده است. پس آن گزینه هم روی میز است! تا ببینیم چه می‌شود! چه حرف دیگری می‌تواند بزند. اما وقتی توافق حاصل شد، ‌دیگر گزینه‌ای باقی نمی‌ماند که روی میز باشد یا زیر میز. عناصر دست راستی خشونت‌طلب و لنگه‌کفش بر دست داخلی نیز این سخن اوباما را پیراهن عثمان می‌کنند و در بلندگوهای‌شان آیه یأس سر می‌دهند که ببینید دارند سر ما کلاه می‌گذارند! ... وقتی روابط عادی شد، وقتی تحریم‌ها برطرف شد، وقتی شفافیت و احترام متقابل بر روابط ما با غرب حاکم شد. وقتی شرق و غرب نتوانند ما را وجه‌المصالحه و ابزار امتیازستانی از یکدیگر قرار دهند، آن وقت خواهید دید که روی میزهای‌شان جز اسناد قراردادهای نفتی و صنعتی و رقابت برای به دست آوردن امتیاز ورود و مشارکت در بازار ایران چیز دیگری وجود نخواهد داشت! رسالت سرمقاله: «رنج حماقت، ‌قهر خداست!»؛ محمدکاظم انبارلویی رییس‌جمهور آمریکا در کنفرانس خبری که با نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی برگزار کرد برای مقابله با ملت ایران تصریح نمود؛ «هیچ گزینه‌ای از جمله گزینه نظامی را از روی میز برنداشته‌ایم.»... تا وقتی که در لابی صهیونیستی سیاست خارجی آمریکا احمق‌ها حاکم‌اند، ما نتیجه نمی‌گیریم. ما باید با تاسی به حضرت مسیح(ع) از گفت‌وگو با آنها بپرهیزیم چه رسد به برقراری رابطه! لذا گفت‌وگوی تلفنی با اوباما در دقیقه 90 سفر با روحانی یک خطای دیپلماتیک بود و دیگر نباید تکرار شود. جوان یادداشت: «دعوا سر «فردو» نیست؛ سر فردفرد ماست!»؛ حسین قدیانی خب دیگر! باز هم کاخ سفید آن روی خود را نشان داد تا معلوم شود چرا نباید خوش‌بین بود به مذاکره با آمریکا. من واقعا عذر می‌خواهم اما از قرار، شیطان بزرگ خصلت سگ دارد. کوتاه بیایی، حمله می‌کند، محکم باشی، فرار! ... «نرمش قهرمانانه» ابتدای پروسه‌ای نیست که دست آخر به سازش منجر شود. تاکتیکی موقتی است که با روکردن بیشتر چهره اصلی شیطان بزرگ، آخرین میخ را بر تابوت سازشکاران می‌زند. آن روز همگان خواهند فهمید «دلال تحریم»، «حلال تحریم» نخواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.