|

پیامدهای ممیزی در کشور

محمد شریعت‌پناه . کارشناس‌ارشد مدیریت رسانه

ممیزی در اغلب کشورها با تفاوت‌هایی در شکل و محتوا صورت می‌گیرد و دستاوردهایی نیز ممکن است داشته باشد، اما با توجه به رشد سریع تحولات و پیشرفت‌های به‌وجودآمده در جهان ارتباطات و اطلاعات و در نظر گرفتن ماهیت انقلاب اسلامی باید اذعان داشت ممیزی به سبک کنونی کارآمد نیست و بازنگری و تغییر رویکرد در قوانین و مقررات ممیزی کشور بسیار لازم و حیاتی است. در ادامه به برخی از این آسیب‌ها که دامنه عرصه فرهنگی کشور را فراگرفته و بر سایر حوزه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی کشور نیز سایه افکنده و تاکنون برای نظام اسلامی هزینه‌های فراوانی به‌همراه داشته به‌صورت گذرا اشاره می‌شود. 1- قرارگرفتن نام ایران در فهرست کشورهای اعمال سانسور و بهانه‌ای در دست نظام سلطه برای تخریب جایگاه نظام اسلامی در عرصه بین‌المللی. تشبیه انقلاب اسلامی و حکومت برخاسته از اراده مردم به محصور‌کننده فکر و اندیشه. 2- کاهش آمار تولیدات محصولات فرهنگی؛ فاخر، جذاب، ماندگار، در مقابل رشد آثار بی‏کیفیت، سطحی و حداکثر معمولی. محروم‌شدن جامعه از حضور خردمندان، اندیشمندان و فرهیختگان و مطرح‌شدن چاپلوسان، بی‌هنران و کم‌هنران. 3-هجوم آثار خارجی و گرایش مردم به آثار غیرملی و غیردینی و رشد الگوبرداری و کپی‏برداری از آثار بیگانگان. افزایش بیکاری، جرایم، معضلات اجتماعی و رشد و توسعه فعالیت‌های غیرمولد و کاذب.افت فرهنگ عمومی و نشاط اجتماعی و گسترش تعصبات، خرافات، افراط، تفریط ‏و ناآگاهی‌ها. 4- اتلاف سرمایه‌های مادی و معنوی جامعه و محو فرصت‌ها. رشد فعالیت‌های غیرقانونی، زیرزمینی و قاچاق برای عرضه و نمایش آثار فرهنگی و هنری و بهره‏برداری شبکه‌ها، خبرگزاری‏ها و سایت‌های بیگانه از آثار و همچنین پدیدآورندگان آن. کاهش خلاقیت، تحرک، نوآوری، پویایی و جهانشمولی در آثار. 5-افزایش مهاجرت نخبگان و شخصیت‌های علمی و فرهنگی و بهره‌برداری کشورهای دیگر از این استعدادها. کم‏اطلاعی نسل امروز از فرهنگ و تمدن غنی ایران اسلامی و احساس بی‏هویتی و گرایش به‌سمت سبک زندگی غیرایرانی. حضور کمرنگ آثار و محصولات فرهنگی ایرانی در عرصه جهانی، کشورهای اسلامی و کشورهای فارسی‏زبان باوجود داشتن فرهنگی به قدمت تاریخ بشری. 6-کاهش رشد اقتصادی و درآمد سالانه کشور. کاهش اعتماد صاحبان آثار نسبت به نظام اسلامی و تحلیل‌رفتن سرمایه‌های اجتماعی نظام به‌ویژه نزد جوانان و روشنفکران.از دست دادن انبوه مخاطبان، علاقه‌مندان و شیفتگان آثار و محصولات فرهنگی ایران اسلامی. افت محسوس اثربخشی نمایشگاه‌ها، جشنواره‌ها و جنبه تشریفاتی، ظاهرسازی و تجملاتی پیدا کردن این برنامه‌های تعیین‌کننده و راهگشا. 7-بی‏میلی، بی‏رغبتی و عدم تمایل هنرمندان به رقابت جدی با یکدیگر جهت تولید و خلق آثار فاخر و ماندگار در عرصه داخل و خارج کشور. کم‏کاری و بی‏انگیزگی مراکز علمی و حوزوی و پرداختن به موضوعات حاشیه‏ای و غیربنیادی و غیرکاربردی. ایجاد فاصله میان ما و کشورهای درحال توسعه در مقایسه با استانداردها و شاخص‌های فرهنگی و توسعه‌یافتگی. 8-مغفول و ناشناخته‌ماندن قابلیت‌ها، ظرفیت‌ها و ذخایر فرهنگی کشور و محروم شدن مخاطبان داخلی و خارجی از این منابع و ثروت‌ها. بروز گسست اجتماعی و اختلاف طبقاتی و مخدوش شدن پایه‌های وحدت ملی جامعه به دلیل کاهش آثار فرهنگی آگاهی‌دهنده و هشداردهنده. تاثیر‌گذاری محصولات و تولیدات فرهنگی بیگانه بر نسل امروز. 9-پرداختن به روزمرگی و افول آینده‌نگری در راهبردها و اهداف کلان جامعه. برخوردهای قضایی و پلیسی به‌جای بحث و مناظره با خالقان آثار فرهنگی و هنری. تعطیلی، ورشکستگی و تغییر کاربری مراکز تولید، توزیع و نشر فکر، هنر و اندیشه. احساس نگرانی و ناامنی در جامعه هنری و تعمیم آن به عموم جامعه. 10- کاهش تمایل جوانان به برخی از رشته‌های هنری مهم و محو و کم‌رونق‌شدن این رشته‌ها به مرور زمان. فراموشی رسالت هنری و ترجیح تامین معاش بر تعهدات اجتماعی. انفعالی و واکنشی رفتار کردن در عرصه جهانی و سپردن و وانهادن پرچم برنامه‌ها، سیاست‌ها و راهبردهای کلان فرهنگی و هنری به نظام سلطه. 11-حاشیه‌نشینی و دلسردی هنرمندان نسبت به نظام اسلامی و خالی‌شدن فضای فرهنگی جامعه از آثار باکیفیت، جذاب و تاثیرگذار. افزایش گزارش‌ها و آمارهای کمی و بعضا خلاف واقع و کاهش غنا و محتوای تولیدات و محصولات هنری.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.