|

راه‌رفتن روی کمر مار

پرویز براتی

لیلی گلستان به جنگندگی شهرت دارد. کارش در عرصه گالری‌داری توام با تنش‌های مختلفی بوده؛ و جالب اینجاست که پیروز میدان، همیشه خود وی بوده است. گالری‌داری از آن نوعی که گلستان با آن درگیر است شبیه راه‌رفتن روی کمر مار است. او همیشه در پاسخ به این سوال که آیا این حرفه به این‌همه رنج و تعب می‌ارزد؟ جواب می‌دهد که معرفی‌کردن جوان‌ها برای او لذت‌بخش است. همیشه می‌گوید: «کیف می‌کنم وقتی جوانی را پیدا می‌کنم، از او حمایت می‌کنم تا وارد جامعه هنری شود و معروف شود.» این روزها او در گوشه‌ای از تهران، در منطقه «دروس» همچنان با گالری‌اش، در فضای معاصر تجسمی ایران و منطقه اثر‌گذار است. لی‌لی گلستان سال‌هاست به‌تنهایی این گالری را اداره می‌کند، گالری‌ای که زمانی یک کتابفروشی بود. او که فرزند ابراهیم گلستان، نویسنده مطرح ایران مقیم بریتانیاست، قبل از تاسیس گالری در سال 1367 به مدت هفت سال گاراژ منزلش را به کتابفروشی تبدیل کرده بود و کتاب می‌فروخت. آن زمان مصادف با بعد از انقلاب سال 57 ایران بود و گلستان کتابفروشی‌اش را تعطیل کرد و تصمیم گرفت یک گالری به جای آن باز کند. از آنجا که او در پاریس طراحی پارچه خوانده بود و به مجموعه‌داری هنری هم علاقه داشت؛ به فکر راه‌انداختن یک گالری افتاد. آن زمان در ایران گالری وجود نداشت، تعداد گالری‌های شهر تهران از تعداد انگشتان یک دست هم کمتر بود. افتتاحیه گالری گلستان در سال 1367 با نمایش آثار سهراب سپهری، شاعر و نقاش ایرانی، همراه بود. بعد از آن به مرور نمایشگاه‌های دیگری از سایر هنرمندان ایرانی در این گالری برپا شد. این گالری با ورود به دوسالگی، کارنامه درخشانی از خود بر جای گذاشت؛ چون در معرفی هنرمندان جوان و موفق ایرانی نقش بسزایی داشته است؛ هنرمندانی چون گلناز فتحی، مرتضی دره‌باغی، سمیرا علیخانی‌زاده، کوروش صفی‌نیا، شهره مهران، مصطفی دشتی و الیکا قاجار. البته کار گالری‌داری برای گلستان کار راحتی نبوده است. او طی سال‌های اخیر بارها با فشارهای بی‌شمار مواجه بوده است. یک‌بار در سال 1378 به او اجازه نمایش آثار یک هنرمند را ندادند. گلستان هم طرحی ابتکاری به سرش زد. او در این‌باره می‌گوید: «من هم به جای نصب عکس‌ها روی دیوار، تنها قاب خالی آنها را به نشانه اعتراض روی دیوار زدم.» گلستان ضمن اشاره به لذت‌های کار گالری‌داری، از سختی‌های این کار هم یاد می‌کند: «من اصولا زود برای مشکلات چاره‌سازی می‌کنم. گاهی اوقات فکر می‌کنم چرا چنین شدم. بعد به این نتیجه می‌رسم که وقتی از شوهرم جدا شدم، سه تا بچه کوچک داشتم. جنگ بود و انقلاب. شرایط سختی حاکم بود. به خاطر این سه بچه و بزرگ‌کردن آنها در انقلاب و جنگ، یاد گرفتم چاره‌ساز شوم.» او از لذت‌های گالری‌داری هم این‌طور یاد می‌کند: «همیشه معرفی جوان‌ها برایم لذت‌بخش بوده است. من با جوان‌هایی که برایشان نمایشگاه می‌گذارم، یک‌جور رابطه مادر - فرزندی دارم. بسیاری از آنها همچنان حق‌شناس هستند و با اینکه بعضی از آنها ایران را ترک کرده‌اند، اما گاهی اوقات تماس می‌گیرند و حالم را می‌پرسند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.