|

در سرخی غروب...

ناهید کبیری

از مدت‌ها پیش با ابعاد دیگری به «باطل‌شدن» می‌اندیشید. مواد غذایی تاریخ گذشته را پیش از آنکه دور بیندازد، با دلسوزی نگاه می‌کرد. انگار صدای اعتراض‌شان را می‌شنید. می‌شنید که هیچ‌یک نمی‌خواستند نقطه پایان زندگی‌شان، چاه ویل زباله‌ها باشد. روزنامه‌های دیروز و روزهای پیش را با دقت دسته می‌کرد و به این و آن می‌داد تا خود را از گناه دورریختن و مچاله‌کردن آنها برهاند. نوبت به آدم‌ها که می‌رسید، ناتوان می‌شد از فکرکردن... اگرچه خوب می‌دانست رازی ناشناخته تاریخ مصرف آنها را نیز رقم زده است. به ساعت نگاه کرد. فرصت زیادی نداشت. فکر و خیال‌های مالیخولیایی بدجوری به دست و پایش پیچیده بود. دلش می‌خواست خودش را از آنها بتکاند. اما چگونه؟ ... جلوی آینه نشست. موهای قهوه‌ایش را شانه کرد و به‌ گیره‌ای بست. استخوان گونه‌هاش بیرون‌زده بود. چشم‌هایش با همه آن سیاهی‌ها و آبی‌ها، تهی بود از هر آرزویی. سعی کرد لبخند بزند. غریبه و تلخ بود لبخندش. دیگر نمی‌توانست صداقت حسی را که از مدت‌ها پیش زیرپوستش دویده بود، از خود پنهان کند. حسی که فریاد می‌کشید: باطل شده است. او هم باطل شده است! مثل یک تمبرپستی... مثل یک بلیت اتوبوس... مثل گل‌های پژمرده یک گلدان... مثل... تا آخرین لحظه منتظر بهانه‌ای بود که نرود. اما بهانه‌ای پیدا نکرد و پیراهنش را پوشید. از کنار مردش که معتاد کامپیوتر بود گذشت و با صدایی آهسته گفت «خداحافظ». مرد، مثل همیشه نه نگاهش کرد، نه شنید. اگر هم شنید، حوصله نداشت پاسخی بدهد. کفش‌ها به پایش گشاد شده بود و لق‌لق می‌زد. جلوی در کمی پابه‌پا کرد تا ماشین «بی‌ام دبلیو» ی مهری کنار پایش بایستد. بوی عطر افراطی «شانل» فضای داخل ماشین را سنگین کرده بود و صدای خنده‌های یکریزش نت‌های گرومپ و گرومپ یک موسیقی بزن‌وبکوب را خط می‌انداخت. دلش به وسعت دنیا گرفته بود. نمی‌دانست حالا چرا این زن شنگول و شاد، که از جنس او نبود، او را هم به بازی گرفته و به جمع دوستانش دعوت کرده بود. دلش به حال او سوخته؟ یا...؟ یا چه؟ هرچه بود همزبان بودند و هم‌وطن و در آن شهر دنگال خانه‌هاشان خیلی از هم دور نبود. آنها که رسیدند، میهمان‌های دیگر هم رسیده بودند. میهمانی زنانه بود و همه زن‌ها کم‌وبیش شبیه مهری لباس پوشیده بودند، مثل او بلند حرف می‌زدند و از ته‌دل می‌خندیدند. موسیقی هم که یک لحظه امان نمی‌داد و... آنها گویا از سالیان دور قید «دو سرزمینی زیستن» را زده بودند و آن پریشانی را نداشتند. کاری که او هرگز نتوانسته بود انجام دهد. همیشه خمار بود. خمار یک زندگی بر باد رفته. در این سال‌ها هم آنقدر کوچک شده بود، کوچک شده بود، که هیچ‌کس دیگر او را نمی‌دید. نه مردش، نه هیچ‌کس دیگر. غروب همه‌جا را سرخ کرده بود. از رنگین‌کمان، تا خش‌خش برگ‌های انبوهی که برزمین می‌ریخت. میهمان‌ها رفته بودند. مهری هم او را که تمام روز مثل یک سایه، ساکت و بی‌حرف گوشه دیوار ایستاده بود فراموش کرده و رفته بود. حتی میزبان که بشقاب‌ها و لیوان‌ها را از سالن به آشپزخانه می‌برد او را ندید. به طرف در رفت. مثل یک نسیم خارج شد. از چمن‌ها و گلکاری پیاده‌روها گذشت. به خیابان که رسید، ماشین‌ها چراغ‌هایشان را روشن کرده بودند و به سرعت برق از کنار او می‌گذشتند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.