آخه دکتر دوست داره آخه دکتر دوست نداره
پوریا عالمی
دیروز گفتیم که نورچشمی را بردیم بیمارستان و حالا باقی قضایا.
وقتی خانم منشی گفت: برید تو. ما رفتیم تو. در مطب را که باز کردیم، دیدیم آن تو دوتا آدم نشستهاند روی صندلی. ما معذب شدیم. دکتر معذب نشد. اینپا و آنپا کردیم، خواستیم برگردیم بیرون، دکتر گفت بفرمایید بنشینید. حالا هنوز آدمهای قبلی روی صندلی بودند.
ما واقعا نفهمیدیم دکتر چی را بفرما زد.
ما واقعا نفهمیدیم. برای همین اینپا و آنپا کردیم. دستدست کردیم دکتر بیخیال شود. نشد. دوباره بفرما زد. بیمار و همراهش نگاه کردند به ما، گفتند بفرمایید. ما میخواستیم بفرماییم، مانده بودیم کجا و چی را بفرماییم. بیمار و همراهش معذب شدند، پا شدند، خودشان را جمعوجور کردند و زدند بیرون. نوبت ما شد.
ما که نشستیم، نورچشمی شروع کرد با دکتر گپ زدن. دکتر در این فاصله دوتا لایک روی عکسی که در فیسبوک بود زد. لایکش که تمام شد، نورچشمی را معاینه کرد.
من از رو صندلی هی پا میشدم هی مینشستم. هی ترس داشتم نکند یکی در را باز کند. بعد از چند دقیقه در باز شد. دو، سه نفر آمدند تو. مریضهای بعدی بودند. من قاطی کردم. پا شدم رفتم بیرون، به منشی پزشک گفتم: این چه وضعشه؟ چرا وقتی آدم توی مطب است یکیرو میفرستید تو؟
منشی: چه عیبی داره؟
من: آدم میره پیش دکتر، شاید پیرهنشرو بزنه بالا، یه چیش بههرحال بیرون باشه. نمیشه که یکی دررو باز کنه یهو بیاد تو.
منشی: چه عیبی داره؟
من: ببین، خودت دوست داری وقتی داری لباس عوض میکنی، هی استرس داشته باشی یکی دررو باز کنه؟
منشی: نه.
من: آفرین. لباس عوض کردن شما، مثل رها کردن بیمار پیش دکتر میمونه. باید امنیت خاطر داشته باشه آدم. وگرنه شرح مشکلاتشرو مینویسه، سند تو آل میکنه برا دوستاش. یا ویدیو ضبط میکنه، از محل درد و موضعاش فیلم میگیره میذاره روی یوتیوب.
منشی: خب چیکار کنم؟
من: کسیرو نفرستید تو. وقتی یکی اون تو هست کسیرو نفرستید تو.
منشی: ولی وقتی آقای دکتر زنگرو بزنه، ما باید مریض بعدیرو بفرستیم تو.
من: خب به دکتر بگید اون زنگرو بذاره وقتی مریض از اتاقش اومد بیرون بزنه.
منشی: نمیشه. آخه دکتر دوست داره هی زنگ بزنه. ما که نمیتونیم به دکتر بگیم. یهوقت ناراحت میشه.
من: یعنی همهجای جامعه شبیه همهجای جامعه است.
منشی: چی گفتین؟
من: میگم نصف مشکلات ما برای این است که دکتر دوست داشت.
منشی: لطفا حرف سیاسی نزنید. آخه دکتر دوست نداره. ناراحت میشه.
من: دکتر دوست داره. دکتر ناراحت میشه. باید بدم یهدست رنگ متافیزیکی روح این آقای دکتررو بزنند پس.
منشی: یعنی چی؟
من: هیچی.
برگشتم پیش دکتر. دکتر لایکر قهاری بود. با یک دست لایک میکرد با یک دست نسخه مینوشت.
من: دکتر.
دکتر: بله عزیزم؟
من: ای تو اون دانشگاهی که (در اینجا بهعلت اینکه ستون دیگر جا ندارد مجبوریم مطلب را درز بگیریم. نه به هیچ دلیل دیگر. چی؟ داریم سانسور میکنیم؟ نخیر. باور بفرمایید.)
جمعبندی
بعد از فراعنه، اطبا (البته نه همهشون که فردا این عزیزان هم شاکی بشوند.) زحمت رفتار متفرعن با دیگران را دارند میکشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.