|

گفت‌وگوی «شرق» با برنامه‌نویس ایرانی «آیفون» که ساكن واشنگتن است

آزمایش عینک «گوگل» در دستان امثال «سیاوش»

زینب همتی

«سیاوش محمودیان»، متولد ۱۳۶۷ در تهران است و حالا در واشنگتن‌‌‌دی‌‌سی زندگی می‌کند. علاقه اصلی‌اش برنامه‌نویسی است و از ۱۰سالگی برنامه‌نویسی را با زبان «پاسکال» شروع کرده. می‌گوید از کودکی هدفش ساختن ابزاری بود که بتواند به افراد زیادی کمک کرده یا انجام کارها را برایشان آسان کند. اکنون یک گجت را به او سپرده‌اند تا با استفاده آزمایشی از آن، امکانات و احیانا نقطه‌ضعف‌های آن را ارزیابی کند. مسوولان گوگل منتظرند تا «سیاوش» نظرش را درباره «گوگل‌گلس» اعلام کند. از زمانی که «گوگل‌گلس» برای اولین‌بار توسط گوگل معرفی شد، یکی از پرخبرترین «گجت‌»های بازار بوده است. مدتی پیش، برای نخستین‌بار در اتاق عمل جراحی دیده شد و حالا انگار این کاربرد کم‌کم گسترش پیدا کرده؛ برای اولین‌بار پزشکی جراح در دانشگاه اوهایو آمریکا، از «گوگل‌گلس» برای پخش مستقیم جراحی زانو برای همکاران و دانشجویانش استفاده کرده است. با این همه، تا عرضه تجاری «گوگل‌گلس» به بازار راه طولانی زیادی باقی مانده است. یکی از دلایلی که شرکت گوگل در عرضه محصول خود تعلل می‌کند، ارزیابی همه‌جانبه آن و در نهایت عرضه محصولی بی‌عیب و نقص است. یکی از راه‌های پیداکردن عیب و نقص‌های احتمالی یک محصول، عرضه آن به ‌کارشناسان است. «گوگل‌گلس» هم برای ارزیابی دقیق و اطمینان از کارایی محصول خود، آن را در اختیار چند کارشناس قرار داده تا آن را به‌کار گیرند و از ضعف و قوت‌هایش بگویند. از بین 400نفری که ‌اکنون «گوگل‌گلس» را در اختیار دارند، یک نفر آن «سیاوش محمودیان» است. «سیاوش» در واشنگتن زندگی می‌کند و برنامه‌نویس است. در مدرسه راهنمایی با برنامه‌نویسی تحت‌وب آشنا شد. این نوع برنامه‌نویسی برایش بسیار جذاب بود چون از این راه می‌توانست با کمترین هزینه، ابزار مفیدی بسازد و افراد زیادی هم می‌توانستند از این ابزار استفاده کنند. «سیاوش» در دوره راهنمایی و دبیرستان سرویس‌های مختلفی را ساخت که بعضی از آنها مثل مبدل پینگلیش به فارسی و ربات پاسخگو، همچنان زنده هستند و‌ هزاران‌نفر از آن استفاده می‌کنند. او در ۲۱سالگی سه مدرک کارشناسی در رشته‌های مهندسی صنایع، مهندسی عمران و فناوری اطلاعات گرفت. در سال ۸۶ به‌همراه دوستش «بشیر خوشنویس» اولین تیمی بودند که قفل آیفون را در ایران شکستند و علاوه بر آن، سومین تیم دنیا بودند که این کار را انجام دادند. آنها بعد از «آنلاک» کردن آیفون، اولین انجمن تخصصی در زمینه آیفون را که بزرگ‌ترین مرجع در مورد «اپل» است، تاسیس کردند. «سیاوش» در دوره دانشجویی، از راه دور برای چندین شرکت آمریکایی پروژه‌های مختلفی انجام داد که یکی از آنها در سال ۲۰۰۸ در مسابقاتAT&T، برنده جایزه بهترین نرم‌افزار آیفون در دسته خودش شد. بعد از اینکه فارغ‌التحصیل شد، همین شرکت به او پیشنهاد اقامت در آمریکا و دریافت مقداری از سهام شرکت را داد. او به «شرق» می‌گوید: «از کودکی هدفم ساختن سرویسی بود که به افراد زیادی کمک کند، از صدنفر شروع کردم، بعد ‌هزارنفر، 10‌هزارنفر و در نهایت به صدهزارنفر رسیدم، اما در ایران هرچه سعی کردم سرویسی درست کنم که بتواند به یک‌میلیون‌نفر کمک کند، موفق نمی‌شدم چون وقتی سرویس کمی بزرگ می‌شد، به‌سرعت فیلتر می‌شد و کنترل تمامی فعالیت‌های همه کاربران، کار آسانی نبود. در نتیجه پیشنهاد این شرکت را با هدف ایجاد یک سرویس بزرگ‌تر، قبول کردم و آوریل ۲۰۱۱، با ویزای کاری به واشنگتن‌‌دی‌‌سی آمدم.» او حالا در واشنگتن موسس و مدیر ارشد فنی (CTO) یک شرکت به نام «Programming.com» و عضو هیات مشاوران شرکت «Company.com» است. هدف این شرکت که به‌تازگی فعالیتش را شروع کرده، فراهم‌کردن محیطی است که برنامه‌نویس‌ها بتوانند مباحث مختلف برنامه‌نویسی را به‌صورت رایگان، از همدیگر یاد بگیرند. «سیاوش» درباره انگیزه‌اش از تاسیس چنین موسسه‌ای می‌گوید: «به‌نظر من، آموزش باید در همه زمینه‌ها و در همه‌جا رایگان باشد، در ضمن در هنگام یادگیری، لزوما نباید یک نفر معلم و استاد و دسته‌ای دیگر، دانش‌آموز و دانشجو باشند، بلکه خود دانش‌آموزان هم خیلی وقت‌ها می‌توانند بسیاری از مباحثی را که یاد گرفته‌اند، به افراد دیگر آموزش دهند.» او می‌افزاید: «اگر دانش‌آموزی بتواند مبحثی را به‌خوبی درس دهد، معیار بسیار مناسبی است که نشان می‌دهد آن دانش‌آموز، این مطلب یا موضوع را درک کرده و در زمینه سنجش آموخته‌ها حتی از امتحان‌گرفتن هم بهتر است. هدف این سایت با شعار «Learn Together, Teach Together» (با هم یاد بگیریم، به همدیگر بیاموزیم) این است که محیطی ایجاد کند که در زمینه برنامه‌نویسی، این نوع نظام آموزشی را اجرا کند.» سال گذشته گوگل اعلام کرد در حال کار روی پروژه‌ای با نام «گوگل‌گلس» یا عینک گوگل است. «گوگل‌گلس» در حکم کامپیوتری است که می‌توان آن را مانند یک عینک روی چشمان‌ قرار داد و تصاویر را جلو چشمان‌ دید و با صدا به آن فرمان داد. یک دوربین هم جلو این عینک قرار دارد. هدف پروژه این است که کاربر بدون دسترسی به موبایل یا دوربین، تمامی فعالیت‌های انجامی با تلفن‌همراه و دوربین را با این عینک و با صدای خودش انجام دهد. این پروژه زیرمجموعه پروژه‌های «گوگل ایکس» است و نکته جالب این است که سرپرست این پروژه یک ایرانی به نام «بابک پرویز» است. در اوایل سال ۲۰۱۳ نسخه مرورگر «گوگل‌گلس» که یک نسخه با تولید محدود هست، آماده شد و گوگل اعلام کرد آن را به تعداد کمی از علاقه‌مندان (از طریق دعوتنامه) ارایه خواهد کرد و از تمامی کسانی که دوست دارند اولین نسخه «گوگل‌گلس» را تهیه کنند، خواست در «گوگل‌پلاس» و «توییتر» اعلام کنند که اگر «گوگل‌گلس» داشته باشند، می‌خواهند چه کاری با آن انجام دهند. وقتی «سیاوش محمودیان» از این موضوع باخبر شد، با توجه به علاقه زیادی که به امتحان‌کردن تکنولوژی‌های جدید داشت، اولین ایده‌ای را که به ذهنش رسید، در «گوگل‌پلاس» اعلام کرد. ایده او هم به «گوگل‌گلس» مربوط بود و هم به برنامه‌نویسی. بیست‌وهفتم مارس امسال، گوگل به او پیغام داد که یکی از کاندیداهای دریافت «گوگل‌گلس» شده و در عرض چند ماه، آن را در اختیارش قرار خواهند داد. «سیاوش» حدود سه‌ماه بعد، از گوگل پیغامی دریافت کرد که «گوگل‌گلس» او آماده است و می‌تواند آن را دریافت کند. هزینه تهیه نسخه مرورگر «گوگل‌گلس» ۱۵۰۰ دلار است، اما نسخه مصرف‌کننده آن که احتمالا سال ۲۰۱۴ خواهد آمد، ارزان‌تر خواهد بود. «سیاوش» درباره هدف خود از در اختیارداشتن «گوگل‌گلس» می‌گوید: «من کلا علاقه بسیار زیادي به استفاده از تکنولوژی‌های خیلی جدید و بهبود آنها دارم و به خاطر شغلم این موضوع برای من بسیار مفید است. همان‌طور که آنلاک‌کردن اولین آیفون در ایران باعث شد جزو اولین افرادی باشم که برای آیفون نرم‌افزار تولید کنم، هدف من در خرید گوگل‌گلس این بود که بتوانم جزو اولین برنامه‌نویس‌های آن باشم و برای محصولات شرکتم بتوانم برنامه‌های گوگل‌گلس را درست کنم. این موضوع باعث می‌شود وقتی برای همه امکان خرید گوگل‌گلس فراهم شد، نرم‌افزارهای شرکت من از ابتدا در دید مشتریان قرار داشته باشد.» این محصول هنوز برای آنکه در اختیار عموم قرار گیرد، راهی طولانی در پیش‌رو دارد و بیشتر به درد کسانی می‌‌خورد که تمام مدت با تکنولوژی سروکار دارند. هنوز امکان استفاده از آن با عینک‌های طبی امکان‌پذیر نیست، اما مطمئنا این مشکلات با مرور زمان حل خواهند شد. در آینده امکان دارد این عینک‌ها جای تلفن همراه را بگیرند. حتی با توجه به سابقه تحقیقاتی «بابک پرویز» (سرپرست این پروژه) احتمال خیلی زیادی وجود دارد که در آینده این محصول به جای عینک، تنها یک لنز باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.