با سردار «عبدالله نورانی» یکی از فرماندهان عملیات آزادسازی خرمشهر
«جهانآرا» هنوز به آرزویش نرسیده
شرق، عسل عباسیان: شهید «محمد جهانآرا» فرمانده سپاه خرمشهر بود که خاطره مقاومت جانانه او و نیروهای تحت امرش در این شهر، بخش مهمی از تاریخ هشتساله دفاع مقدس است. او بههنگام آزادی خرمشهر، هشتماهی میشد که به خیل شهدا پیوسته بود اما در یاد و خاطره همرزمانش جاودان بود و در کوچهپسکوچههای «خونینشهر» پس از عملیات آزادسازی، این نوا به گوش میرسید: «ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته...» امروز در سیودومین سالروز شهادت این فرمانده شهید به سراغ یکی از همرزمانش سردار«عبدالله نورانی» جانباز 55درصد و فرمانده تیپ 22 بدر در آزادسازی خرمشهر رفتیم تا از یاد و خاطره «محمد جهانآرا» بگوید.
سردار تواضع
«عبدالله نورانی» برای بیان افتادهحالی و تواضع شهید «جهانآرا» او را «سردار تواضع» خطاب میکند و میگوید: «بعد از اشغال خرمشهر توسط رژیم بعث عراق، یک شب یک بسیجی قمی که باید شب تا صبح را سر پست میمانده به همکشیکش با اعتراض میگوید که همه فشارهای جنگ بر دوش ما بسیجیهاست و فرماندهها حالا در خوابند و ما باید تا صبح سر پست بایستیم. همرزمش به او با خنده میگوید که فرماندهها هم با ما فرقی ندارند و آنها هم پست میدهند. بسیجی قمی میگوید که مثلا «جهانآرا» هم پست میدهد؟ یا مثلا باقی فرماندهها؟ همرزمش دوباره پاسخ میدهد تا جایی که من خبر دارم فرماندهها هم پست میدهند. پست تمام میشود و صبح روز بعد بلندگو اسم بسیجی قمی را برای مراجعه به دفتر فرماندهی پیج میکند. بسیجی قمی نگران میشود. فکر میکند ممکن است اتفاق ناگواری برای رفقایش در خطمقدم افتاده باشد. با ترسولرز به دفتر فرماندهی میرود، وقتی در را باز میکند، میبیند که همان همرزم دیشب، بر صندلی فرماندهی تکیه زده و آن همرزم «محمد جهانآراست.»
خاطراتی که سردار «نورانی» از ایثار این فرمانده دارد، به همینجا ختم نمیشود، او با خاطره دیگری ادامه میدهد: «شهید «جهانآرا» همواره کنار بسیجیها و رزمندهها بود و خودش را جدا از آنها نمیدید. مثلا وقتی تریلی مهمات به خرمشهر میرسید، شهید «جهانآرا» یکی از نخستین کسانی بود که داوطلبانه برای تخلیه مهمات آستین بالا میزد و پیش از همه جعبههای بسیار سنگین مهمات را روی دوشش میگذاشت و روانه انبار مهمات میشد. ایثار و ازخودگذشتگی «جهانآرا» پایانی نداشت. ویژگیهای بسیار مهم او این بود که با همه رزمندهها بسیار صمیمی و خودمانی بود و با اغلبشان رفاقت داشت بهطوری که وقتی رزمندهها صمیمیت او را میدیدند، تصور میکردند نزدیکترین دوست او هستند. این خصوصیات در همه فرماندهان و مسوولان جنگ پیدا نمیشد. درضمن «جهانآرا» در عین مهربانی و صمیمیت، فرماندهی بسیار قاطع و جدی هم بود.»
خرمشهر تنها مانده
در پایان وقتی از سردار «نورانی» میخواهیم که پس از 32سال درددلش با شهید «جهانآرا» را مطرح کند، با صدایی بغضآلود و لرزان میگوید: «آرزوی «جهانآرا» این بود که پس از آزاد شدن خرمشهر بتوانیم دوباره خرمشهر را احیا کنیم. متاسفانه شرایط به سمت و سویی پیش رفته که ابدا خوشایند نیست. «جهانآرا» همیشه میگفت که باید تلاش کنیم تا پس از آزادی خرمشهر هم بتوانیم با انرژی مضاعف دوباره این شهر را بسازیم. درددلم با «جهانآرا» همین افسوس است که چرا بعد از 30سال، هنوز خرمشهر بازسازی نشده و بعد از 30سال هنوز «جهانآرا» به آرزویش نرسیده. خرمشهری که روزگاری یکی از پایگاههای رونق اقتصادی جنوب کشور بود، امروز پر است از جوانان بیکار. این درحالی است که شهر نهچندان بزرگ خرمشهر در سالهای پیش از جنگ، میزبان کارگرانی از شهرهای همسایه و حتی کشورهایی نظیر انگلستان، هندوستان و پاکستان بود. این شهر هشت کنسولگری خارجی داشت. اما خرمشهر بعد از آزاد شدن فراموش شد و حالا خرمشهر تنها مانده. این وضعیتی که امروز در این شهر هست، وضعیتی نیست که ساکنانش بعد از آزادسازی انتظار داشتند. هنوز که هنوز است آب آن منطقه به درستی تصفیه نمیشود و مردم
باید از آب شور شرب کنند. گواه این حرف من در حال حاضر تصفیهخانههای متعددی است که بهطور خصوصی در سطح شهر خرمشهر فعالیت میکنند و مردم باید برای آب شربشان هزینه بسیار بالایی را متحمل شوند. متاسفانه شهری که در روزهای سخت جنگ پایتخت مقاومت کشور نام گرفته بود، در حال حاضر پر است از جوانهایی که همگی گرفتار اعتیاد هستند.» و اشک مرد جنگی جاری میشود...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.