|

«محرم بسیم» در تنهایی و سکوت درگذشت

وداع با پدربزرگ سینمای ایران

فرزانه ابراهیم‌زاده: «محرم بسیم» پنجم مهر وقتی در خانه‌اش پیدا شد از سه روز بود در تنهایی درگذشته بود. اگر یکی از همکاران از سر اتفاق نرفته بود تا از او حال و احوالی بگیرد، معلوم نبود چند روز دیگر در آن حال و روز می‌ماند؟ این سرنوشت تلخ آدم‌های تنهاست؛ آدم‌هایی که ممکن است در هر جای جهان باشند. اما اگر صحبت سر کسی باشد که بیش از 70سال را در عرصه فرهنگ و هنر زحمت کشیده صورت‌مساله تلخ‌تر می‌شود. او یکی از از یادرفته‌هایی بود که به‌خاطر کهولت سن دیگر کسی سراغش نمی‌رفت و حالا وقتی به یادش افتاده‌ایم که دیگر فایده‌ای ندارد. محرم بسیم ندید که بعد از مرگش روزنامه‌ها بدون آنکه یادشان باشد که او پدربزرگ خیلی از فیلم‌ها بود از مرگش می‌نویسند. او در فراموشی رفت و ندید که بعد از شنیدن خبر درگذشتش مسوولان یادشان افتاده که در سینمای کودک تاثیر داشته و باید برایش بزرگداشت بگیرند. در فراموشی مطلق رفت چون مثل خیلی از بازیگران آنقدر شانس نداشت که از نقش‌های فرعی فراتر برود.«بازیگر نقش‌های فرعی بودن» محکوم به فراموشی است در سرزمینی که بازیگران سرشناسش نیز از بی‌دارویی و بی‌توجهی جان می‌بازند. او هم مثل بسیاری از بازیگران نقش‌های فرعی آنقدر خوش‌شانس نبود که دیده شود حتی اگر تعداد فیلم‌ها و تئاترهایش از مرز 50 تا گذشته و از بنیانگذاران تئاتر آذری در تهران باشد. در همه 10، 15سالی که در فیلم جدیدی بازی نکرده بود دیده نشد. محرم بسیم مثل خیلی از بازیگران گمنام سینما نماند تا مراسم بزرگداشتش را ببیند و با آن لهجه آذری‌اش از همه تشکر کند و شاید دستی به تارش بزند. او هم رفت مثل فرخ صوفی، بازیگر قدیمی تئاتر که حتی مثل همبازی قدیمش «محمود استادمحمد» شناخته نبود که برای دفنش در قطعه هنرمندان حداقل جمعیت بزرگی پیکر رنجورش را بدرقه کنند. حالا هفته آینده بزرگداشت محرم بسیم برگزار می‌شود و ما بعد از یک هفته همین یک اسم را هم از یاد می‌بریم. این دردی است به نام فراموشی ما.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.