هنرمندی که در طول و عرض تاریخ دویده
جواد مجابی
یکی از موهبتهایی که ما در این سالها داشتیم حضور استاد محمدرضا شجریان است. شخصا معتقدم در فاصله سالهای دهه 50 دو چیز مردم را از یأس و نامیدی نجات داد؛ یکی شعر و دیگری موسیقی. بارها گفتم که به شعر شاملو و آواز شجریان بسیار مدیون هستم، چراکه در تمامی روزها و شبهای دشوار گذشته همراهم بودند. من در ذهن خود دو تقسیمبندی درباره هنرمندان دارم. یکی هنرمند و دیگری هنرمند فرهنگی. هنرمند کسی است که اثرش را خلق میکند و به سمت کار خودش میرود. اما هنرمند فرهنگی کسی است که علاوه بر آنکه به هنر و فرهنگ خود توجه میکند به فکر مردم است و دقت میکند مردم چه میخواهند و فقط به فکر سود خود نیست و حافظ و نگهبان فرهنگ و هنر خود است. تعداد کمی از هنرمندان هستند که در کنار اینکه کارخودشان را انجام میدهند در کنار مردم میمانند. کسانی مانند محمدرضا شجریان هنرمندان فرهنگی هستند که در هر دورهای در کنار مردم قرار میگیرند و همراه با آنها میشوند. از یاد نمیبرم زمانی که در روزنامه اطلاعات کار میکردم، بعد از واقعه ۱۷شهریور و بعد از کشتاری که به وجود آمد محمدرضا شجریان اعلام کرد که به احترام آن کشتهها کنسرت برگزار نمیکند. بعد
از انقلاب نیز که زمزمههای حرام شدن موسیقی مطرح شد بسیاری از هنرمندان دست از کار کشیدند اما گروه دیگری چون محمدرضا شجریان کار کردند و نقش موثری در تغییر این نوع نگاه داشتند. شجریان در طول و در عرض تاریخ ما دویده و یکدم نیاسوده است. در طول تاریخ موسیقی ما سفر کرده و از غالب معاصران و استادان پیش از خود نهتنها آموخته بلکه اوجها و ظرایف هنر آنان را درونی خویش کرده است، در عرض جامعهاش سیروسلوک داشته، میدانسته اکنون و اینجا چه اتفاقی دارد میافتد و مردم از او بهعنوان یک هنرمند چه میخواهند و آنچه او باید به صورت اثری نافذ و ماندگار به مخاطبانش بدهد چیست و بهترینش کدام است؟ وی در طول تاریخ هنر را آموخته و در عرض تاریخ زبان گویا و صدای مردم بوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.