|

روز استقلال

بیل روبرتسون . مترجم: هادی عظیمی

آنا افتاد روی صندلی و زد زیر گریه. فشار و مشکلات این چند روز آخر، بالاخره طاقتش را طاق کرده بود. در این چند روز بایستی یا می‌نشست و گریه می‌کرد یا‌ رو به دیوار جیغ می‌کشید. ماموران پلیس همین نیم‌ساعت پیش رفتند. آن دو نفر کارآگاه، که از روایت آنا از حادثه راضی بودند، دفترچه‌های کوچکشان را با عجله بسته و در جیبشان گذاشته بودند. حتی کارآگاه جوان‌تر یک لحظه نقاب حرفه‌ای خود را کمی برداشته بود تا همدردی خودش را با آنا در مورد این ضایعه ابراز کند.
با خودش کنار آمده بود که مرگ جیمز یک شوک تمام‌عیار بوده، چه حادثه تراژیکی - پایش را روی یکی از ماشین‌های اسباب‌بازی آلن گذاشت، با سر روی پله‌ها رفت و به‌شدت جلوی پله‌ها افتاد. نتیجه گزارش آسیب‌شناسی حادثه این بود که گردن جیمز به احتمال زیاد بر اثر ضربه در دم شکسته بود.
پلیس‌ها رفته بودند و لیوان‌های نصفه چای و کاغذهای خالی بیسکویت را جا گذاشته بودند. آنا روی صندلی دسته‌دارش نشسته بود و با صدای بلند گریه می‌کرد. هیچ‌کس به‌جز او در خانه نبود- بچه‌ها خانه مادرش بودند؛ آلن کوچولوی بیچاره از فکر اینکه اسباب‌بازی او مسوول این تراژدی بود، غصه می‌خورد. هیچ‌وقت نباید حقیقت را بداند. حالا دیگر آنا برای او گریه می‌کرد و همین‌طور برای کریستین کوچولو و بیشتر از همه برای خودش و 10سالی از زندگی‌اش که با شوهر تازه متوفی مزخرفش هدر داده بود. حالا باید مراسم تدفین را ترتیب می‌داد و دست‌کم در آن لحظه، دیگر نمی‌توانست تشخیص دهد شاد است یا غمگین.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.