در زنگ آخر مهر
پوران فرخزاد
به یاد آن اول مهرها که زندگی را مهربان میدیدیم!
زنگ پای مهربان مهر
که میتراود در گوش پرنده غمین قاف
بالهای غربت را گشوده
و سفر میکند
در طنین طلایی آن آوای مکرر
به مدرسهای دور
پشت دیوارهایی سپید و سرد
که دخترکی ترسان
از پشت میزی ملول
به آموزگاری مینگرد
که خندههایاش تصویر خندههای مادری است
که هرگز نمیخندد!
پرنده که سبز شده بالهایاش
پرپر میزند
بر جغرافیای سیاه تخته
جایی که نخستین حروف الفبا
شلیک میکنند
به ساری جوان
تا پرواز کند از درختی
که بازمیگردد به آن پیوسته
بابا را که نان میدهد
مهربان ندیده هرگز
اما خانهاش نزدیک است به خرابههای ری
که بیچارهها
که بدبیارها
میکاوند با انگشتهای خسته
خاک زیر پاها را
ولی هیچگاه نمییابند
سکههای جستوجو را
حتی در اعماق آن!
پرندهای پرّان
روی بوتههای نارس الفبا
آیندهای را میآزماید
که تند میگذرد تا گذشته شود
و آموزگار صبور
روبهروی کاسه آشی که سرد میشود
مهربانانه لبخند میزند
زنگ اول که تمام میشود
پرنده در بارش برفی که یکریز میبارد
از پیشانی آفتاب
بازمیگردد به قاف غربت
تا باری دیگر
بپوشاند شانههای خستهاش را
با شالی خاکستری
و دخترکی که پیر شده است
در طنین زنگهای طلایی مهر
میپوشاند گیسوان سپیدش را
زیر چارقد سیاه خاطرات
و به گریه میآید سخت
افق برفآگین است
در زنگ آخر مهر...!
مهرماه 82
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.