|

تئوری پیچ آخر

آرش عباسی

روزهای اولی که زندگی خارج از ایران را تجربه می‌کردم با اشتیاق در یکی از کلاس‌های زبان ثبت‌نام کردم و روز مقرر آماده رفتن شدم اما صبح همان روز فهمیدم رانندگان اتوبوس‌های شهری اعتصاب کرده‌اند و در ایتالیا چنین روزهایی یعنی تعطیل شدن زندگی. قصد کردم مسیر طولانی خانه تا مدرسه را پیاده بروم. برای اطمینان دو ساعت قبل‌تر از زمان مقرر حرکت کردم. اما چون شهر را نمی‌شناختم بعد از ساعت‌ها سرگردانی بدون اینکه مدرسه را پیدا کرده باشم به خانه برگشتم. روز بعد اعتصاب تمام شد. اتوبوس گرفتم و همان مسیر را رفتم. با عبور از هر خیابان چیزی از روز قبل یادم می‌آمد. اول اتوبوس از چهارراهی گذشت که دیروز مدتی را سرگردان مانده بودم کدام راهش را باید بروم. از پشت شیشه مغازه‌هایی را می‌دیدم که روز گذشته سعی کرده بودم از آنها مسیر درست را بپرسم و آنها چیزی نفهمیده بودند. بعد دکه روزنامه‌فروشی را دیدم که بالاخره با بدبختی توانسته بودم به صاحبش بفهمانم کجا را می‌خواهم پیدا کنم. کمی جلوتر، اتوبوس از همان دوراهی گذشت که من راه اشتباهش را رفته بودم و نیم ساعت بعد مغازه‌داری با کمک موبایلش و از روی نقشه فهمیده بود اشتباه آمده‌ام و اگر نبود نمی‌دانم آن نیم‌ساعت تا چقدر بعدتر کش می‌آمد. همینطور توی اتوبوس به مسیر برگشت آن نیم‌ساعت فکر کردم که اصلا تمام نمی‌شد و من فقط می‌توانستم خودخوری کنم و به زمین و زمان بد بگویم. زیر کولر خنک اتوبوس و از پشت عینک آفتابی داشتم جایی را نگاه می‌کردم که هیچ سایه‌بانی نداشت و من بی‌کلاه و عینک آفتابی همه آن مسیر را طی کرده بودم. از کنار پارکی گذشتیم که روز قبلش زیر سایه یکی از درخت‌هایش ایستاده بودم و لحظاتی فقط به این فکر کرده بودم که من کجایم و اینجا چه می‌خواهم؟ اتوبوس رسید به اتوبان بزرگ شهر که معمولا گذشتن با پای پیاده از آن عملی وحشتناک به حساب می‌آید و من یادم آمد چقدر منتظر شدم-زیر همان آفتاب- تا دل راننده‌ای به رحم بیاید و سرعتش را کم کند تا من از آن بگذرم. کمی جلوتر یاد خانومی افتادم که دیروز چقدر مهربانانه تلاش کرد جایی را که می‌خواهم و فکر می‌کرد حتما دیده ولی آن‌موقع یادش نمی‌آمد، به یاد آورد و وقتی نشد، چقدر ابراز ناراحتی کرد و من چقدر تلاش کردم به او بفهمانم از محبتش ممنونم اما همه کلماتی که برای چنین مواقعی وجود دارد از ذهنم پریده بود و به یک تشکر ساده کفایت کرده بودم و بعدش چقدر بدوبیراه به خودم گفتم که تو چرا ساده‌ترین چیزها را هم وقتی با خارجی‌ها حرف می‌زنی یادت می‌رود؟ صدای راننده مرا به خودم آورد که گفت این همان ایستگاهی است که باید پیاده شوی. بعد هم خیابان باریکی که باید می‌رفتم را نشانم داد. خیابان باریک را یادم بود نه به خاطر باریک‌بودنش، گربه سفیدی در حیاط خانه‌ای بود که لحظه‌ای کنارش نشسته بودم و از پشت نرده‌ها نوازشش کرده بودم. یادم آمد این تنها اتفاق خوب روز گذشته بود. گربه امروز نبود اما من در مسیر حرکتم حسابی همه‌جا را با چشم دنبالش گشتم. سرحال بودم و از خستگی دیروز خبری نبود. انگارنه‌انگار که دیروز همین‌موقع همینجا بودم با تنی خیس عرق و صورتی آفتاب‌سوخته و دنیایی که بر سرم خراب شده بود به‌سبب آن همه عذابِ بی‌نتیجه. لحظه‌ای فکر کردم باز اشتباه آمده‌ام. در دلم بد و بیراهی به راننده اتوبوس گفتم که اشتباه پیاده‌ام کرده بود. اما ناگهان چشمم به پیچ خیابانی افتاد که مسیر را عوض می‌کرد. کنجکاو شدم و به اندازه یک‌دقیقه راه رفتم تا به پیچ رسیدم و پیچیدم و تابلوی مدرسه را دیدم. باید خوشحال می‌بودم اما نبودم. دیروز دوساعت‌ونیم طول کشیده بود تا به اینجا برسم و دوساعت هم طول کشیده بود تا این راه بی‌نتیجه را برگردم در تمام آن مدت لحظه‌ای حس بی‌پناهی و بی‌دست‌وپا بودن آزادم نگذاشته بود. خودم را آدم بی‌انگیزه‌ای دیده بودم که راه غلطی را در زندگی انتخاب کرده. حداقل برای یک شبانه‌روز همه نقشه‌هایم را نقش‌برآب دیده بودم و همه اینها می‌توانستند نباشند اگر دیروز فقط 60 ثانیه بیشتر راه رفته بودم. با این حال این تنها بهانه‌ای بود تا همه پیچ‌های آخری را که در زندگی ندیده بودم به یاد بیاورم. همه راه‌هایی که با اشتیاق شروع کرده بودم و در لحظات آخر، درست زمانی که چیزی تا انتهایشان فاصله نداشتم به‌خاطر خستگی برگشته بودم. تمام آن جاهایی که نباید خسته می‌شدم و خسته شده بودم را به خاطر آوردم. همین‌ها بود که اجازه نمی‌داد خوشحال باشم با اینکه به هدفم رسیده بودم. در این یک‌سال هروقت جایی احساس می‌کنم کاری نمی‌شود یا از توانم خارج است، یاد آن پیچ آخر می‌افتم. هرجا فکر می‌کنم کاری را باید نیمه‌کاره رها کنم، چند قدم بیشتر برمی‌دارم، بیشتر تحمل می‌کنم و در اوج خستگی، فکر می‌کنم کمی زود است برای این خستگی. راستش دلم نمی‌خواهد دوباره حسرت آن 60 ثانیه یا 60 ثانیه‌ها را تجربه کنم. شاید اگر این تئوری پیچ آخر در این یک‌سال با من نبود در مسیر دیگری از زندگی حرکت می‌کردم؛ مسیری که شک ندارم سال‌ها بعد حسرتش را می‌خوردم که می‌توانستم وارد این مسیر نشوم اگر کمی دیرتر خسته شده بودم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.