|

در زادروز صدای جاودان گیلان «فریدون پوررضا»

اسطوره موسیقی نواحی ایران

ناصر وحدتی

برای پاسداری از موسیقی محلی اگر که خواننده باشی، به‌جز داشتن صدای فاخر، فقط عشق به مردم آن ناحیه است که پایبندت می‌کند وگرنه جنبه مالی موضوع آنقدر کم‌مقدار است که هیچ حساب و کتابی نمی‌توان برای آن قایل شد. استاد «فریدون پوررضا» یکی از جان‌نثاران این عرصه در موسیقی گیلان بود. «پوررضا» در سال 1311 در لشت‌نشا متولد شد و شاید 10ساله بود که آوازه صدای خوش و قلتان او به گوش «به‌کیش» استاد تعزیه لشت‌نشا رسید. در مکتب «به‌کیش»، «پوررضا»ی نوجوان موافق‌خوان تعزیه شد و درست در سن 28سالگی و به سال 1339 یعنی پس از چهارسال از شکل‌گیری «رادیو گیلان» ترجیح داد به آنجا برود تا صدایش را نه فقط تماشاکنان تعزیه لشت‌نشا، که همه مردم گیلان گوش کنند. «پوررضا» تا بهمن 1357 حدود 400 ترانه برای مردم گیلان خواند اما از آن زمان به بعد به بهانه‌های بی‌مورد و واهی مسوولان جدید رادیو و تلویزیون گیلان، مردم را از شنیدن صدای مهربان او محروم کردند و این محرومیت تا سال 1375 به درازا کشید که در این سال استاد «حسین حمیدی» آلبوم «می‌گیلان» را برای او تنظیم کرد و مردم گیلان بعد از 17سال صدای او را شنیدند و اشک شوق ریختند. شاید همین آلبوم بهانه‌ای شد تا مسوولان بار دیگر او را به رادیو و تلویزیون گیلان دعوت کنند. او که همیشه آرزوی شنیدن صدایش را از رادیو داشت، بعد از آن همه سال به آرزویش نایل آمد.
«فریدون پوررضا» در سال‌های آغازین دهه 50، آنگاه که ترانه‌های «محمدولی مظفری»، شاعر شورشی سیاهکل را خواند، از یک خواننده ترانه‌های عاشقانه به عرصه خواننده‌ای معترض و انتقادگر پا نهاد که بسیار مورد توجه مردم گیلان واقع شد. زمانی که سریال «پس از باران» در تلویزیون پخش می‌شد، به‌رغم پارادوکس‌های بیشمار داستان سریال، بیننده غیرعوام فقط به‌خاطر شنیدن صدای «پوررضا» پای گیرنده می‌نشست؛ صدایی که ناله‌های تعزیه «به‌کیش» مدام در طنین آن موج می‌زد. استاد «فریدون پوررضا» به‌دلیل بیماری آسم در 80سالگی و در بیست‌وسوم فروردین 1391 جاودانه شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.