|

دریچه‌های امید گشوده ماند

فریدون مجلسی

راستش پیشگویی‌ها درباره برخورد سیاسی حسن و حسین یعنی حسن روحانی و حسین اوباما در سازمان‌ملل متحد گویا توقعات مردم را بالا برده بود. دست‌کم انتظارات خودم و کسانی که با آنها در تماس هستم، بیشتر بود. نمی‌گویم نومید‌کننده بود، ‌اما گویی طرفین بخواهند به جای آن ماراتن گفت‌وگوی اخم‌آلود چندین‌ساله و بی‌حاصل، ماراتن گفت‌وگوی طولانی تازه‌ای را منتها با لبخند آغاز کنند. طرفین ضمن ابراز حسن‌نیت، یکدیگر را با شک و تردیدی علنی برانداز و برآورد کردند که با اهداف صلح‌جویانه اعلام‌شده، همخوانی نداشت. سخنان اوباما بیش از حد محتاطانه بود‌ و سخنان روحانی، خصوصا ‌بخش نخست آن گله‌گذاری‌های کلی و تکراری را فقط با لبخند و اظهار امیدواری از شیوه‌های پیشین متمایز می‌کرد. خوشبختانه هر دو طرف پس از اظهار آن مطالبات دریچه‌های امید را گشوده نگاه داشتند. اما نباید فراموش کنیم که ما هم‌اکنون درگیر جنگ هستیم. روزانه از ضربات جنگ آسیب می‌بینیم. تحت محاصره‌ایم. خب اکنون مدتی است به ما حمله کرده‌اند و دارند می‌جنگند. امروز در اخبار «وستانیوز» خواندم که همه بانک‌های لبنانی نیز حساب‌های ایرانیان را بسته‌اند! گفتم: «لبنان تو هم!‌» موضوع جلوگیری از جنگ نیست، مساله پایان‌دادن به جنگ است! ‌ من مقایسه صدام و ایران را در باب خسارات غیرانسانی از محاصره اقتصادی نپسندیدم. صدام عمدا درآمد نفت در برابر غذا را صرف ساختن کاخ‌هایی متعدد و آن ماجرای فساد غذا در برابر نفت می‌کرد تا بچه‌های عراقی گرسنه بمانند و در برابر دنیا مظلوم‌نمایی کند. در ایران فقط در یک مورد گفته شد که اعتبار واردات دارو صرف واردات اتومبیل‌های لوکس شده که منجر به برکناری خانم وزیر شد! ما در حال جنگیم! باید این جنگ را متوقف کرد. دلیل جنگ نیز لابی بزرگ اسراییل در پناه مظلوم‌نمایی آن است. دولت سابق نوید حکومت ایران را بر جهان می‌داد. این سخنان تحریک‌آمیز بود. در واقع آمریکا و غرب که ما بخواهیم یا نخواهیم اسراییل را جزیی از خود و خود را متعهد به دفاع از آن می‌دانند به اینکه این بار سخنی درباره نابودی آن رژیم گفته نشد، اکتفا نمی‌کنند! در عوض، ظاهرا فعالیت‌های وزیر خارجه چشمگیرتر به‌نظر می‌رسد. اوباما در متنی مثبت از آقای روحانی نام برد‌ و این تذکر موجب شد آقای روحانی نیز از ایشان نام بیاورند ‌که در سنت دیرین آشتی‌کنان که طرفین پیش از آن اسم یکدیگر را هم نمی‌آورند، این تبادل نام‌ها ‌قدم مثبتی است! البته نباید از نظر دور داشت که همزمان نهادها و رسانه‌هایی که بلند‌گوی افکار راست و خشونت‌طلب در هر دو کشور هستند نیز به تبلیغات خود ادامه می‌دادند، فکر می‌کنم هم آقای اوباما و هم آقای روحانی ناچار بوده‌اند در سخنان خود مراعات و ملاحظه تهدیدهای رقبا و مدعیان داخلی خود را هم کنند. عدم حضور آقای روحانی در ناهار ویژه سران از سوی دبیرکل، ژست دوستانه‌ای نبود. برخی ملاحظات نباید مانع تعامل دیپلماتیک ‌شود. حرف‌نزدن و بی‌اعتنایی نیز به پایان‌دادن به جنگی که در آن غوطه‌وریم کمک نمی‌کند! در جنگ حلوا خیر نمی‌کنند! حالا زمان پایان‌دادن به رفتارهای سابق و زمان جدی‌بودن است. زمان آن است که از مواهب صلح برای تقویت بنیه و اقتدار واقعی بهره‌مند شویم؛ راهی که ژاپن پیمود، ‌راهی که برزیل پیمود، ‌راهی که آلمان پس از جنگ پیمود. با تمام این حرف‌ها و هشدارها، در 35سال گذشته قدم نخست برداشته شده، ایران با امکانات بی‌شمارش به‌سرعت خواهد توانست جایگاه شایسته خود را در شمار نیروهای تاثیر‌گذار جهانی به‌دست آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.