|

پیشنهادهایی برای ارتباط بهتر صنعت و دانشگاه

همت دو جانبه

1 دانشگاه‌های ما ضمن تاکید بر حرکت در مرزهای دانش، بخشی از توان خود را به سمت صنعت راهنمایی کند تا صنعت به سمت تکنولوژی‌های برتر حرکت کند. 2 صنعت هم اگر تجربه‌ای دارد، باید آن را در اختیار دانشگاه قرار دهد. دانشگاه و صنعت با برگزاری جلسات مشترک و مداوم و با عزم هر دو طرف، این تماس‌ها و ارتباط‌ها را زیاد کنند تا دانشگاه از وضعیت صنعت و روند پیشرفت آن به‌طور کامل آگاه شود و صنعت هم از توانایی‌های دانشگاه مطلع و بهره‌مند شود. 3 باید به سمت تولید حرکت کرد و تولید باید رقابتی شود یعنی، اگر حمایت صددرصد از تولید‌کننده داشته باشیم، به شکلی که مصرف‌کننده محکوم باشد که از محصول خاصی استفاده کند، راه پیشرفت سد می‌شود. به بیان دیگر هم باید به سمت تولید داخلی برویم و هم به نحوی تولیدکننده را تشویق کنیم که در نهایت تولیدات ما بتواند در سطح دنیا، بتواند با محصولات کشورهای پیشرفته رقابت کند. 4 به مدیران شجاع احتیاج داریم. بسیار پیش آمده که تکنولوژی‌های جدیدی در دانشگاه عرضه شده است یا ابزارها و دستگاه‌هایی در حد محصولات خارجی یا حتی بهتر از آنان در داخل تولیدشده است. مدیران صنعتی ما در این موارد باید با شجاعت و قدرت ریسک‌پذیری زیاد، به سمت این محصولات بروند. ما به مدیران شجاعی نیاز داریم که به استفاده از علم و تکنولوژی تولید شده در داخل کشور معتقد باشند. حتی اگر تکنولوژی عرضه شده در کشور در برخی از موارد پایین‌تر از مشابه خارجی باشد، مدیران باید این صبر و تحمل را داشته باشند که در نهایت مراکز تحقیقاتی ما بتوانند رفته‌رفته محصولات خود را بهینه و اصلاح کرده و بتوانند به استانداردهای جهانی برسند. 5 متاسفانه مساله ارز و پورسانت‌های حاصل از آن‌هم یکی از مشکلات صنعت ماست. با توجه به کمیسیون‌هایی که به معاملات تعلق می‌گیرد، برخی به تولیدات داخلی یا علم و فناوری بومی روی خوش نشان نمی‌دهند و ترجیح می‌دهند که کالاها را از خارج بخرند. هرچند این پدیده کم است ولی همین کم هم نباید در کشور ما وجود داشته باشد. به هر حال برنامه‌ریزی مدیران ما بسیار اهمیت دارد و در همه جای دنیا در انتقال تکنولوژی، دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی مشارکت دارند و این یک اصل است. برای انتقال یک تکنولوژی، از کشوری به کشور دیگر چند مرحله وجود دارد. اول کلید در دست می‌خرند، در مرحله بعد، مشارکتی و در مرحله سوم در قراردادها ذکر می‌شود که خود کشور مشتری بتواند به‌طور کامل محصول را تولید کند، اما برای مثال شما می‌بینید که در صنعت پتروشیمی، یک تکنولوژی، بارها خریداری می‌شود که در هیچ جای جهان چنین چیزی سابقه ندارد. یک اشکال‌صنعت ما این است که در انتقال تکنولوژی، دانشگاه را دخالت نمی‌دهند. اما در کشورهای دیگر اجازه می‌دهند که دانشگاه‌ها و استادان زبده، در این انتقال تکنولوژی، روند انتقال را ببینند که هم راهنمایی کنند و هم مشکلات را بشناسند و اگر زمانی خواستند مشکلی را حل کنند، شناخت کامل از وضعیت موجود داشته باشند اما متاسفانه یک گسست کامل بین صنعت و دانشگاه ما وجود دارد. متاسفانه مدام تکنولوژی‌های جدیدی وارد کشور می‌شود، بدون آنکه دانشگاه در جریان باشد. به نظر می‌رسد بهتر است یک کمیته مشترکی، از صنعت و دانشگاهیان تشکیل شود که بر کار و انتقال تکنولوژی نظارت کند. این الگویی است که در همه جای دنیا انجام می‌شود و در کشور ما هم باید به همین‌گونه باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.