توهم عصای سحرآمیز
سعید لیلاز . اقتصاددان
نشست عمومی سازمانملل در جریان است که در اینباره باید به دستاوردهای سفر دکتر روحانی و مذاکره احتمالی ایشان با اوباما به چند نکته اساسی اشاره کنم؛ اول اینکه نباید درباره این سفر اغراق کرد چون هیچ مصالحه ژئوپلیتیک و غیرشرافتمندانهای نه ممکن و نه به صلاح کشور است. اگر قرار باشد در مذاکره با آمریکا، ایران مساله غنیسازی را به تعلیق درآورد، به مصلحت نخواهد بود. البته من این را برای دیپلماتها نمیگویم، چون آنها کار خود را کاملا بلد هستند. مخاطب من مردم هستند که هر توافق بیاعتنا به این اصل، مردود و مضر است. از طرف دیگر حتی اگر آنها اصل غنیسازی را قبول کنند مذاکره بین دو کشور یکشبه اتفاق نمیافتد و نیاز به زمان بیشتری دارد. به اعتقاد من گروه 1+5 یعنی آمریکا و منافع آنها و آمریکا در خاورمیانه با ایران بر سر منافعش رقابت دارد؛ بنابراین در بعضی جاها مصالحه، عملیاتی و شدنی نیست یا نیاز به مذاکره طولانی و نفسگیر دارد. دوم اینکه بر فرض مثال مصالحه و رفاقت بین این دو کشور صورت گیرد. نتیجه این مذاکره گشایش در افق اقتصادی، سیاسی ایران نیست. مشکلات اقتصادی ایران ناشی از تحریمها نیست یا اینکه تحریمها آنقدر در
سرنوشت ایران دخیل نیستند که با رفع آنها تمام مشکلات ایران حل شود. باید بگویم در هشتسال گذشته سوءمدیریتهای تعمدی و غیرتعمدی و روش حکومتداری غلط دولت چنین مشکلاتی را موجب شده است. بهطوریکه در عمل دیدیم دولت روحانی مشکلات دارویی را در 50 روز و حتی زودتر از انتظار حل کرد. سوم اینکه آمریکا متحدان استراتژیک مهمی در عرصه بینالمللی دارد که مشکلات بیشتری از ایران دارند. اگر قرار بود که عصای سحرآمیز آمریکا مشکلی را حلی کند برای متحدان استراتژیک خود باید این کار را میکرد. چرا مسایل و مشکلات همپیمانان خود مانند مصر، امارات و حتی خودش را نمیتواند حل کند؟ بنابراین، هرگونه تصور غیرواقعی از مصالحه، غیرمنطقی و عجولانه است و خاماندیشیای بیش نیست. مشکل ایران باید از طریق تدابیر داخلی حل شود. یعنی مرکز تحولات ایران در داخل کشور و نه خارج از کشور است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.