دنبال خاطرهها
ویکتور اسمیث . ترجمه: هادی عظیمی
حالا که اینجا ایستادهام، دستم روی تابوت توست و رایحه زنبقها و جلای چوب را استنشاق میکنم، زیر نگاه میهمانها که در انتظارم هستند، چند دقیقهای صبر میکنم تا پیش از اینکه در ستایش از تو حرف بزنم، خودم را آماده کنم. خاطره کم نیست: با هم زیر نور آفتاب پرسه میزدیم، از زیر باران فرار میکردیم، گم میشدیم و دوباره راهمان را پیدا میکردیم، نگران قبضهای پرداختنشده بودیم، بردن مبلغ ناچیزی در بختآزمایی را جشن میگرفتیم، مدت کوتاهی را در یک هتل گرانقیمت سپری میکردیم، در یک بازار کنار دریا جنسهای بنجل میخریدیم؛ بچهها، نوهها، دوستان و دوستانی که از دست رفتند. سعی میکنم این خاطرههای درهمریخته را مرتب کنم تا بتوانم حرف منسجمی بزنم. همین که سعی میکنم، اتفاق عجیبی میافتد. هر بار که شروع میکنم خاطرهای را مرور کنم، بهتدریج وضوحش را از دست میدهد و بعد تماما میرود. هر چقدر بیشتر سعی میکنم نگهش دارم، زودتر میرود. این اتفاق هر دفعه و هر دفعه تکرار میشود. کمکم مضطرب میشوم. چه اتفاقی دارد برایم میافتد؟ چرا داریم ناپدید میشویم؟ وقتی آخرین این خاطرهها از من دور شوند، چه چیزی باقی میماند؟ تو، که در
چهره یک بانوی جوان، آرام لبخند میزنی. دستهایت را به سویم پیش آوردهای. و زندگیام را میسازی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.