مردم شادی میخواهند...
کمیل روحانی
به روایت تاریخ؛ کوروش بزرگ برای شادی مردم همه قلمرو امپراتوری پارسی، ارزش بسیار قایل بود تا جایی که حتی خود را موظف میدانسته این شادی را برای مردمانش فارغ از هر نژاد و اعتقادی، ایجاد کند. جمله «بشود که دلها شاد گردد» جمله معرف کوروش است که بارها در کتبیههای برجایمانده از کماندار آریاییان یافت میشود. بنا بر مفاد منشور بابل؛ از نظر کوروش، بازسازی پرستشگاهها و خانههای ویرانشده، آزادسازی بردگان و برانداختن قانون بردهداری و نیز احترام به کرامت انسانی، تنها بهانهای بود برای اینکه دلهای مردمان شاد شود و خرسند. او در بند 22 این منشور؛ تاکید میکند: «مردم سروری را شادباش گفتند که به یاری او از چنگال مرگ و غم رهایی یافتند.» کوروش احتمالا میدانسته که شادبودن از نیازهای نخستین هر ملتی است. مانند نیاز به آب و غذا! ملتی که شاد نباشد، همبسته و به تبع آن پیروز نیز نخواهد بود. این را تاریخ هم ثابت کرده که گسترانیدن غم و اندوه و درد به هر بهانهای یعنی پراکندن تخم جدایی و ازهمگسستگی. تقویم ایرانیان باستان و نقش برجستهها و دیگر آثار تاریخی، خود نشان میدهد که ایرانیان نیز از دیرباز مردمان شادی بودهاند و
شادی را از بارزههای اهورایی میپنداشتند و شادی همواره در همه ماههای سال با نظم و ترتیب خاصی حتی با حمایت حاکمیت و در مکانهای خاص و طراحیشدهای، انجام میگرفته است. جهان نیز امروز به این باور رسیده که باید برای شاد بودن و شادماندن مردم اندیشید و حتی سرمایهگذاری کرد. خوشبختانه در کشور ما نیز چندی است در هنگامه بزرگترین جشن ملی ایرانی یعنی نوروز و برخی جشنهای بزرگ مذهبی نیز البته به صورت محدود، پراکنده و نامنظم مراسم آتشبازی انجام میشود. در گذشته، نوروز میآمد و در سطح شهر انگارنهانگار که نوروز است و جشنی هزارانساله در حال برگزاری است. آن هم جشنی که بنیانگذار آن ایرانیان بودند. مثال خوب دیگر در این زمینه آیینهای شب چهارشنبهسوری است. شاید اگر از ابتدا دولتها، خود، برگزاری درست، اصولی و با مبنای تاریخی این جشن را بر عهده میگرفتند، امروز شاهد بزرگداشت همراه با خشونت و تحریفشده این جشن و خسارات ناشی از آن نبودیم. ایرانیان ذاتا مردمان شادی هستند و شادبودن را دوست داشته و دارند. تنها اشکال در این خصوص، عدم وجود نظم در برگزاری شادیهای ماست. به محض اینکه اتفاقی مانند رفتن تیم فوتبال به جامجهانی
روی میدهد همه به خیابان میریزند و در ترافیکی فشرده در هم قفل میشوند. نباید از یاد برد هنگامی نظم برقرار میشود که برای برگزاری اینگونه مراسمها برنامهریزی اصولی صورتگرفته و نقشهای طراحیشده باشد و صدالبته که منظور حضور کاملا مستقیم دولت نیست. مقصود برنامهریزی و طراحی جشنهای ملی برای مردم توسط دولت با مشورت متخصصین حوزههای مرتبط است که عهدهدار اجرای آن سازمانهای مردمنهاد هستند. مانند آنچه در کشورهای توسعهیافته روی میدهد. امید است دولت تدبیر و امید برای شادی مردم تدبیری بیندیشند زیرا برای امیدواربودن و امیدوارماندن مردم برنامهریزی و ساماندهی جشنهای ملی ضرورتی است انکارناپذیر.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.