|

راه شفا

سیدعلی صالحی

گاهی دیده‌ام در بعضی گفت‌وگوها سوال می‌شود مثلا چه شد که به شعر اجتماعی و شعر متعهد روی آوردید؟ من معمولا در نهایت سادگی می‌گویم، نمی‌دانم. پیش‌آمده که مصاحبه‌کننده باور کرده است که واقعا نمی‌دانم! و نمی‌دانم چرا از اساس پای چنین پرسشی به گفت و لطف آدمی باز می‌شود. طبیعی است باید از اهل قلمی- حالا اینجا همه هنرمندان- که خود را از تعهد به انسان و جامعه جدا می‌دانند، پرسید: چه شد که از حساسیت نسبت به سرنوشت انسان پرهیز می‌کنید؟! عشق و شفقت با آدمی به‌دنیا می‌آید. جهان جهنم‌پذیر، به مرور این عشق و شفقت را به محاق می‌برد. ما باید نگهبان این داشته و این دانایی باشیم. شنیدم دوست دانا و دلیرمان شهرام ناظری ‌شریف، به یاری دردزدگان شین‌آباد شعله‌ور برخاسته است. مرحبا رفیق رویاخوان‌ ما. این تعهد فرستادگان روشنایی در نبرد علیه تاریکی‌هاست. باید همین باشد و پرسش بی‌هوده نباشد. وظیفه واژه‌های ما و آرمان عظیم انسان... همین است که در برابر بی‌عدالتی‌ها آرام نگیریم. مهم نیست این ظلم از سوی طبیعت قهار رخ داده است یا عاملی انسانی یا نقصی ناخواسته، یا حادثه غیرارادی، آن را رقم زده باشد. این بحث دیگری است که به کمیته‌های حقیقت‌یاب مربوط می‌شود، مهم این است که اگر تو از کنار حادثه‌دیده، ظلم‌چشیده، چراغ‌شکسته و مصیبت‌زده‌ای بی‌اعتنا بگذری، همان لحظه همسفره ظالمان شده‌ای. دریغا اندک‌اند آنهایی که با تمام وجود - در برابر انسان- متعهد باشند. حالا ببینید جهان تا کجا پر از ظالم است! دوزخ شین‌آباد شعله‌ور به کلاس الفبای کودکان، پایان پذیرفته است؟! باور نکنید، حرارت هیولا... هنوز زیر پوست آن دختربچه‌های معصوم به کشتار تبسم ادامه می‌دهد! بازماندگان مرگ مکافاتی را تحمل می‌کنند که هیچ نقشی در شرارت آن نداشته‌اند. همه ما، همه ما، همه ما مسوولیم. شهرام‌ ناظری عزیز... که هرگز اهل حاشیه‌ها نبوده است هم با نظر به همین مسوولیت، قدم پیش‌آورده به آرزوی نجات. دستاورد دنیای کنسرت این خنیاگر خوبی‌ها... روانه راه‌شفا می‌شود و همین درست است...!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.