|

شعر «شیرکو» شعر زندگی است

محمد کردو

شعر شیرکو بي‌كس به‌ویژه در دیوان «من تینویتیم به گر ده‌شکی»، (عطشم با آتش فرو می‌نشیند)، صاحب مجموعه‌ای ویژگی خاص می‌شود که در این مجال قصد شمردن آنها را ندارم، چون پیش‌تر در تحقیقی با جزییات کامل به آنها اشاره داشته‌ام. آنچه اینجا قصد بیان آن را دارم دو ویژگی از این مجموعه است، اولی این است که شعر شیرکو بي‌كس به‌درازای نزدیک به نیم‌قرن، مداوم شعری بوده که از درون مرگ آمده است، اما سرشار بوده است از زندگی، از فاجعه آمده اما سرشار بوده از رویای زرد و سرخ، مرتبط ساختن مرگ و زندگی، به‌نفع زندگی، از موضوعات اصلی بوده است که به شکلی مستدام شعر شیرکو حول آن چرخیده است، آن قسمت از وصیتنامه‌اش نیز، که خواسته است در پارک آزادی و در کنار یادمان شهدا دفن شود، باز هم مرتبط ‌ساختن مرگ و زندگی با هم است، البته به‌نفع زندگی. با این وصیتنامه‌اش به ما می‌گوید: من فقط با زندگی‌ام، جنگ مرگ و زندگی‌ را در راستای حفظ زندگی، به پیش نبردم، با مرگم نیز به همان مبارزه ادامه خواهم داد. اکنون نیز اینچنین، برای یک‌بار دیگر، به شیوه‌ای دیگر، تلفیق مرگ و زندگی را با هم تکرار می‌کند، این تلفیق این‌بار، از دو جنبه است، اولی از راه مرگ خویش، که در آن زندگی را می‌یابد، او که وصیت می‌کند در پارک آزادی دفن شود یعنی خواستار زندگی است، با این وصیتنامه از گورستان فرار و به آغوش زندگی بازمی‌گردد. دومین تلفیق زندگی و مرگ در این وصیتنامه به این برمی‌گردد که کنار شهدا دفن شود، اما کجا؟ در پارک آزادی. علاوه بر اینکه شهید به خودی خود، هم مرگ است هم زندگی، شهید می‌میرد برای اینکه زندگی تداوم یابد. تا اینجای صحبت‌هایم راجع به ویژگی اول شعرهای شیرکو بود، ویژگی دوم اشعارش، این است که همه‌چیز را با شعر می‌سراید، از همه‌چیز، شعریت ابداع می‌کند، نزد شیرکو، مدام شعر در بالاترین سطح است، خیال و زبان در انفجار و شعرهایش در جوشیدن است. سلام به بزرگی خودت و اشعارت یادت‌بخیر و مزارت پر از روشنایی و زندگی باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.