برای شیرکو بيكس
تا کولی آواره ماه حلبچه را بفروشد
محمدعلی علومی
آنکه ماه را دزدید، کولی آوارهای بود به شکل افسری بعثی و با کلاه اعیانی و عصایی از عهد افراسیاب و به خنده میگفت که میخواهد ماه را بدزدد از حلبچه و بفروشد به تاجری عنین در بغداد زمستانی و به خانی که در حرمسرای سوختهاش زار میزند هنوز، زنی از حلبچه سوخته... ماه که نبود، عوعویی تاریک مسموم جاری میشد چون بمب شیمیایی بر صدای بلبلهای حلبچه و ماه که نبود سگی هار، بال بلبلها را میدرید... و میگویند که کوهپایهنشینان ترسیدند از حضور کولی آوارهای که به شکل پرزیدنت بغداد بود و گریختند از شبهای بیماه به شعرهای شیرکو و سگهای هار پارهشان نکنند، کوهپایهنشینان شدند درخت سرو، سیب و انگور... - پس این که طعم میوهها مویه خونین دارد برا دل ومیده آدمی است؟ - ... - اما میگویند که تا کولی آواره، ماه حلبچه را بفروشد و برگردد از بغداد زمستانی، آن وقت شاعر آنقدر خسته شده است که ماه نفرین میکند همه را که چرا بیعاشقی و بی سرود زده بودیم، چرا؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.